พรหมลิขิตรักข้ามห้วงกาลเวลา

ณ หอพักของมหาลัย

ในค่ำคืนบรรยากาศที่เงียบสงบขณะที่ปุณภัทรกำลังนอนหลับอยู่นั้นเขาฝันเห็นภาพเรือนไทยหลังใหญ่ที่ตกแต่งอย่างสวยงามรายล้อมไปด้วยต้นดอกแก้วและตัวของเขานั้นที่กำลังยืนอยู่ตรงบันไดทางขึ้นของเรือนไทยแต่อยู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อของเขาดังขึ้นจากใครคนหนึ่งซึ่งเสียงนั้นฟังแล้วคุ้นหูอย่างบอกไม่ถูก

“พ่อปุณ..พ่อปุณของพี่..เจ้ามาหาพี่แล้วรึ”

เสียงเรียกปริศนาดังอยู่ด้านบนของเรือนไทยหลังนั้นและเมื่อปุณภัทรเดินขึ้นไปที่บนเรือนเขาก็ได้พบเจอกับชายหนุ่มโบราณรูปงามร่างกำยำผิวสีน้ำผึ้งสวมใส่ชุดราชปะแตนกำลังนั่งเขียนอะไรบางอย่างก่อนที่สายตาของชายหนุ่มผู้นั้นจับจ้องมองใบหน้าของปุณภัทรอย่างไม่ละสายตาดวงตาคมเรียวสะท้อนความคิดถึงอย่างชัดด้วยสีหน้าที่ดีใจแต่ก็ยังแอบแฝงไปด้วยความเศร้าชายหนุ่มโบราณคนนั้นลุกขึ้นและเดินตรงเข้ามาสวมกอดร่างบางของเขาอย่างแนบแน่น

“พี่คิดถึงเจ้าเหลือเกินหนาพ่อปุณ”

“เอ่อ..คุณเป็นใครครับ?”

“นี่!!..พ่อปุณลืมฉันแล้วกระนั้นรึ?”

ชายหนุ่มโบราณคนนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือและมีหยดน้ำตาไหลลงมาอาบแก้มทั้งสองข้าง

“เอ่อ..ผมไม่รู้จักคุณ..คุณเป็นใครกันแน่?”

เมื่อสิ้นเสียงเอ่ยถามของปุณภัทรชายหนุ่มโบราณที่กำลังสวมกอดปุณภัทรอยู่ก็คลายอ้อมแขนออกและจ้องมองใบหน้าปุณภัทรด้วยแววตาที่เจ็บปวดและเสียใจก่อนความฝันนั้นจะพลันหายไปในทันทีปุณภัทรละเมอเรียกหาเขาที่หายตัวไปกับกลุ่มควันสีขาวก่อนที่ปุณภัทรนั้นจะสะดุ้งตกใจตื่นขึ้นมา

“เดี๋ยวสิ..กลับมาก่อนสิคุณ!!”

“เฮ้อ..ทำไมฝันถึงเรื่องนี้อีกแล้ววะเนี่ยว่าแต่ผู้ชายคนนั้นเป็นใครแน่”

ปุณภัทรบ่นออกมากับตัวเองก่อนที่จะกวาดสายตามองดูรอบ ๆ ภายในห้องนอนถึงแม้ว่าเขาจะรู้ว่านี่มันคือความฝันและเขาเองก็ควรจะชินได้แล้วเพราะอะไรน่ะเหรอก็เพราะเขาฝันเห็นผู้ชายคนนี้มาตั้งแต่เด็กจนเริ่มเข้าเรียนม.ปลายแต่ในตอนนั้นภาพในความฝันมันยังไม่ได้ชัดเจนมากเท่ากับตอนนี้

ในความฝันครั้งที่ผ่าน ๆ มาตัวเขามักจะได้ยินแค่เสียงกับภาพเรือนไทยหลังใหญ่เท่านั้นแต่ความฝันในครั้งนี้เขากลับได้พบเห็นใบหน้าของชายหนุ่มคนนั้นเป็นครั้งแรกแถมเขาเป็นยังคนที่หน้าตาดีแบบชายไทยยุคโบราณอีกทั้งรูปร่างก็กำยำหากว่าชายหนุ่มคนนั้นมาอยู่ในยุคนี้คงโดนสาว ๆ รุมล้อมอย่างแน่นอน

เช้าวันนี้ปุณภัทรกำลังแต่งตัวเพื่อที่จะไปเรียนคลาสเช้าที่มหาลัยเขาพยายามลืมความฝันที่เกิดขึ้นในเมื่อคืนแต่ทว่าภาพใบหน้าของชายหนุ่มโบราณคนนั้นทำยังไงมันก็ไม่ยอมออกไปจากความคิดของเขาได้เลยแม้ว่าจะพยายามลืมสักเท่าไหร่ปุณภัทรก็ไม่สามารถลืมสีหน้าแววตาของชายหนุ่มโบราณคนนั้นได้มันเป็นแววตาของคนที่คิดถึงและห่วงหาเขามาก ๆ

เมี่อปุณภัทรมาถึงเขาที่กำลังคิดมากเกี่ยวกับเรื่องความฝันของเมื่อคืนนี้เขาเดินมานั่งอยู่ที่โต๊ะของโรงอาหารหน้าคณะตึกเรียนสักพักนึงเพื่อนสนิททั้งสองคนก็เดินเข้ามาหาเขาที่นั่งอยู่ก่อน ที่แบงค์จะถามขึ้นมา

“เฮ้ย!..ไอ้ปุณแกมานั่งทำอยู่นี่ว?ะ”

“เอ่อ..ก็รอพวกแกสองคนนั้นแหละ”

เมื่อได้ยินที่ปุณภัทรบอกแบบนั้นแบงค์กับไบเบิ้ลต่างก็จ้องมองมาที่ใบหน้าของปุณภัทรด้วยความแปลกใจเพราะปกติปุณภัทรจะไม่ได้เป็นแบบนี้นอกจากจะมีเรื่องที่ไม่สบายใจไบเบิ้ลเห็นสีหน้าของปุณภัทรจึงพูดขึ้นมา

“ไอ้ปุณ!!..นี่แกมีเรื่องอะไรที่ไม่สบายใจหรือเปล่าบอกพวกฉันได้นะเว้ย”

เมื่อได้ยินคำพูดของเพื่อนสนิทปุณภัทรก็เงยใบหน้าขึ้นมามองพวกเพื่อนสนิทของเขาที่จริงแม้ว่าเพื่อน ๆ ของเขาอาจจะไม่ค่อยได้เรื่องสักเท่าไหร่แต่อย่างน้อยเพื่อน ๆ ของเขาก็เป็นเพื่อนที่ดีเสมอมาแต่ถ้าเขาบอกกับเพื่อนว่าเขาฝันถึงผู้ชายคนนึงมาตลอดทั้งที่ตัวเขายังไม่เคยเจอหรือคบกับใครมาก่อนไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงเพื่อน ๆ ของเขาคงคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องเพ้อเจ้อแน่ ๆ

“เอ่อ!!คือว่า “

“(>__<)“

ปุณภัทรอึกอักและไม่กล้าที่จะพูดออกมาจนเพื่อนสนิทของเขานั้นลุ้นกันแทบจะทนไม่ไหวจนแบงค์ต้องเอ่ยถามออกมา

“ไอ้ปุณ!!..ตกลงแกเป็นอะไรเนี่ย?”

“(*___*)“

ปุณภัทรพยายามทำใจและใช้ความกล้าที่จะบอกกับเพื่อน สนิทของเขาถึงเรื่องราวในความฝันที่เขานั้นฝันถึงเกี่ยวกับผู้ชายที่

แต่งกายโบราณมาตั้งแต่เด็ก ๆ ให้ฟังจนหมด

“เอ่อ!!...นี่พวกแกคิดว่าไงคิดว่าฉันเพ้อเจ้อหรือเปล่า?”

“อืม..จากที่แกเล่ามามันก็ดูออกจะเพ้อเจ้อจริง ๆ นั่นแหละที่คนไม่มีหัวใจอย่างแกเนี่ยนะฝันถึงผู้ชายโบราณคนนั้นมาตลอด”

แบงค์บอกออกมาเมื่อได้ยินเรื่องความฝันที่เกิดขึ้นปุณภัทรก็มีสีหน้าที่สลดและคิดมากหรือเขาอาจจะแค่คิด มากจนเพ้อเจ้อไปว่าความฝันนั้นคือความจริงแม้ว่ามันจะทำให้เขานั้นรู้สึกดีจนใจเต้นแรงก็ตามเมื่อเขานึกถึงภาพของคน ๆ นั้นขึ้นมา

“แบงค์!!..อย่าพูดแบบนั้นสิมันก็อาจจะมีจริงก็ได้นะห้วงแห่งกาลเวลาหรือโลกที่เป็นคู่ขนานน่ะที่แม้แต่ทางวิทยาศาสตร์ในสมัยนี้เองก็ยังไม่สามารถค้นพบได้เลย”

ไบเบิ้ลบอกกับแบงค์ผู้ที่ไม่เคยเชื่อเรื่องที่เหนือธรรมชาติแต่อย่างใด

“ถึงมันจะมีจริง ๆ เราจะแน่ใจได้ไงว่าผู้ชายโบราณที่ไอ้ปุณมันฝันถึงนั้นเป็นคนหรือว่าเป็นผีน่ะ”

แบงค์บอกกับไบเบิ้ลก่อนจะหันสายตามามองหน้าของปุณภัทรที่กำลังคิดมาก

“ฉันว่าผู้ชายคนนั้นไม่น่าจะใช่ผีหรอกว่ะ”

ปุณภัทรบอกกับเพื่อนสนิททั้งสองคนเพราะตัวเขานั้นเชื่อว่าคนที่พบเจอในความฝันไม่น่าจะใช่ผีหรือว่าวิญญาณอย่างแน่ นอน

“แกจะมั่นใจได้ยังไงวะไอ้ปุณว่าผู้ชายคนนั้นมันไม่ใช่ผีหรือวิญญาณ”

แบงค์ถามออกมาด้วยความอยากรู้ก่อนจะยักคิ้วให้กับปุณภัทรอย่างกวน ๆ

“ฉันเองก็ไม่รู้หรอกแต่ฉันแค่รู้สึกได้ว่าผู้ชายคนนั้นไม่ใช่ผีอย่างแน่นอน”

ปุณภัทรบอกออกมาเมื่อแบงค์และไบเบิ้ลได้ยินที่ปุณภัทรบอกแบบนั้นพวกเขาทั้งสองคนก็หันมามองหน้ากันด้วยสีหน้าที่สงสัยก่อนจะหันไปมองเพื่อนของพวกเขาส่วนปุณภัทรเองก็กำลังครุ่นคิดเพราะว่าถ้าหากผู้ชายโบราณคนนั้นเป็นผีก็คงจะเป็นผีที่หล่อและดูดีที่สุดกว่าผีที่เขาเคยเห็นในหนังอย่างแน่นอน

“ถ้าอย่างั้นเอางี้ละกันอีกสองวันก็จะปิดเทอมแล้วเดี๋ยวฉันจะพาพวกแกไปหาคุณย่าของฉันแล้วกันคุณย่าของฉันท่านดูดวงชะตาแม่นมากเลยนะ”

ไบเบิ้ลบอกออกมาก่อนจะชวนเขาให้ไปหาคุณย่าด้วยกันเพื่อหาคำตอบในเรื่องนี้

“โธ่!!!...คุณไบเบิ้ลนี่แกเป็นลูกครึ่งฝรั่งจริงรึเปล่าวะเนี่ยฉันล่ะงงจริง ๆ “

“อ้าว!!..เรื่องบางเรื่องเราก็ควรจะเชื่อไว้บ้างนะเว้ย”

“แล้วนี่ตกลงพวกแกจะไปบ้านคุณย่ากับฉันไหมล่ะ”

“อืม..ก็ได้”

ปุณภัทรตอบรับออกมาเพราะตัวเขาเองก็อยากจะรู้ว่าทำไมเขาถึงได้ฝันถึงผู้ชายคนนี้อยู่บ่อย ๆ เสมอ

“ดี..ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยววันนี้พวกเราไปเข้าคลาสเรียนกันก่อนละกันจะสายละ”

ไบเบิ้ลบอกออกมาพวกเขาทั้งสามคนจึงรีบเดินขึ้นไปที่ห้องเรียนทันทีวันนี้อาจารย์สอนพวกเขาเกี่ยวกับยุคสมัยรัตน โกสินทร์ตอนต้นซึ่งเป็นยุคของพระบาทสมเด็จพระบรมราชพงษ์เชษฐ์มเหศวรสุนทรพระพุทธเลิศหล้านภาลัยท่านเป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ ๔ ในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชและยังเป็นกษัตริย์ของสยามในสมัยราชวงศ์จักรีตามประวัติศาสตร์ไทยซึ่งปกครองระหว่าง พ.ศ. ๒๓๕๒ ถึง พ.ศ.๒๓๖๗ ในปี พ.ศ. ๒๓๕๒ เจ้าฟ้าฉิมหรือกรมหลวงอิศรสุนทรพระราชโอรสองค์โตสืบได้พระราชบัลลังก์ต่อจากรัชกาลที่ ๑ พระราชบิดาผู้สถาปนาราชวงศ์จักรีเป็นพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย

ในสมัยรัชกาลที่ ๒ ช่างเป็นช่วงที่สงบสุขปราศจากความขัดแย้งและไม่มีสงครามเพราะพระองค์ทรงทำนุบำรุงประเทศชาติทั้งในด้านศิลปะ วรรณคดี และสถาปัตยกรรมจนเกิดเป็น “ยุคทองของวรรณคดี” และเนื่องจากพระองค์ทรงอุปถัมภ์ศิลปินกวีเอาไว้หลายคนในราชสำนักและพระองค์เองก็มีชื่อเสียงในฐานะกวีและศิลปินกวีที่โดดเด่นที่สุดในราชสำนักคือสุนทรภู่ (อ้างอิงจากเว็บ ไซต์หนึ่งในกลูเกิล)

เมื่อหมดเวลาคลาสเรียนพวกเขาทั้งสามคนก็เดินไปหาข้าวกินที่โรงอาหารปุณภัทรรู้สึกชอบประวัติศาสตร์ในยุคของรัตน โกสินทร์ตอนต้นมากและยังได้รู้ว่านอกจากศิลปะวรรณกรรมในยุคสมัยนั้นการค้าก็สำคัญไม่ต่างกัน

“ไอ้ปุณฉันเห็นนะในคาบเรียนดูแกจะตั้งใจฟังอาจารย์สอนมากเลย”

“อืม..ไม่รู้ทำไมฉันได้รู้สึกชอบประวัติเกี่ยวกับยุครัตน โกสินทร์ตอนต้นยิ่งเป็นยุคในรัชกาลที่ ๒ ฉันชอบมากจนฉันเองก็แปลกใจเหมือนกันว่ะ”

“หรืออาจจะเป็นเพราะว่าแกพึ่งจะฝันเห็นผู้ชายโบราณคนนั้นมาหรือเปล่าวะ?”

“นี่แกจะบ้ารึไง..พูดแบบนี้ฉันขนลุกนะเว้ย”

แบงค์พูดและมองหน้าไบเบิ้ลกับปุณภัทรก่อนจะยกมือมาลูบที่แขนของตัวเอง

“มะ..ไม่น่าจะใช่หรอกมั้ง”

ปุณภัทรพยายามจะพูดปัดทิ้งเพื่อไม่ให้ทั้งเขาและเพื่อนสนิทนั้นคิดมาก

“เอาเหอะจะยังไงก็แล้วแต่ปิดเทอมนี้พวกแกสองคนอย่าลืมสัญญาล่ะกันเดี๋ยวฉันจะโทรไปบอกคุณย่าท่านก่อน”

“สัญญาอะไรวะ?”

แบงค์ถามไบเบิ้ลออกมาด้วยความสงสัยในสิ่งที่ไบเบิ้ลบอกกับพวกเขา

“ก็ปิดเทอมนี้พวกเราจะไปบ้านคุณย่าฉันกันยังไงล่ะที่บอกเมื่อเช้าจำไม่ได้หรือไงครับไอ้คุณแบงค์”

“เอ่อ..โทษทีว่ะลืมเลย..แหะ ๆ ”

“^___^”

“อ๊ะ..อ้าว!!...”

“O_O”

“เอาน่า ๆ ดีแล้วที่แกเตือนฉันอีกครั้งเออแล้วนี่แกจะไปกับพวกฉันสองคนด้วยใช่ไหมไอ้ปุณ”

“อืม”

“*___*”

ปุณภัทรพูดตอบรับไบเบิ้ลออกมาสั้น ๆ หลังจากที่พวกเขากินข้าวเสร็จพวกเขาทั้งสามคนก็แยกย้ายกันกลับไปที่หอพักของมหาลัยทันทีเมื่อปุณภัทรกลับมาถึงห้องเขาก็เปิดคอมและค้นหาในกูเกิลเพื่ออ่านประวัติศาสตร์เกี่ยวกับการค้าขายที่มีในยุครัตนโกสินทร์ตอนต้นเพิ่มเติมทันที

ในขณะที่ปุณภัทรกำลังตั้งใจอ่านไปเรื่อย ๆ เขาก็เปิดไปเจอภาพวาดที่ถูกวาดโดยพ่อค้าจีนในยุคนั้นภาพวาดที่เขาได้เห็นก็คือภาพวาดของชายหนุ่มรูปงามหุ่นกำยำซึ่งสวมใส่ชุดโบราณในยุครัตน โกสินทร์ตอนต้นนั่นเอง

และเมื่อปุณภัทรได้เห็นภาพวาดอย่างชัด ๆ เขาก็ต้องรู้สึกตกใจเพราะชายหนุ่มโบราณรูปงามที่เขาเห็นในภาพวาดนั้นก็คือคน ๆ เดียวกันกับชายหนุ่มโบราณที่เขานั้นฝันถึงมาโดยตลอดปุณภัทรเห็นชื่อที่ปรากฎอยู่ในภาพวาดนั้น “พ่อหมื่นอินทระ” บุตรชายคนโตของเจ้าพระยาโกมลเจ้ากรมท่ากลางซึ่งเป็นกรมท่าที่ทำการค้าในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้นนั่นเอง

“เป็นเขา..ทำไมถึงเป็นเขาได้?”

ปุณภัทรเอ่ยออกมาเบา ๆ เพราะไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงได้ฝันถึงคน ๆ นี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าตั้งแต่วัยเด็กจนมาถึงตอนนี้

“ทำไมคุณถึงได้เข้ามาอยู่ในความฝันของผมคุณเป็นใครกันแน่..’คุณหมื่นอินทระ?’..”

และในคืนนั้นเขาก็ยังฝันถึงอีกโดยภาพในความฝันมันจบลงตรงที่ชายหนุ่มโบราณคนนั้นสวมกอดเขาไว้อย่างแนบแน่นคล้ายกลัวว่าเขานั้นจะหนีหายไป

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~