ไม่อยากเป็นของหวงชินอ๋อง บทที่ 5

ไม่อยากเป็นของหวงชินอ๋อง บทที่ 5

ฝนเริ่มตกหนักขึ้น เสียงสายฝนกระทบหลังคาดังก้อง เจียหลงยื่นม้วนกระดาษให้หลินชิงหวาง

“คัดลอกให้เสร็จภายในวันนี้”

นิ้วของเขาแตะมือของนางโดยเจตนา หลินชิงหวางรู้สึกถึงความร้อนจากสัมผัสนั้น นางพยักหน้ารับคำสั่ง

ฝนตกหนักราดราวม่านน้ำ เสียงสายฝนกระทบหลังคาดังสนั่น ผสมกับเสียงลมที่พัดโหม

หลินชิงหวางยังคงนั่งที่โต๊ะเล็ก มือเรียวเล็กจรดพู่กันคัดลอกจดหมาย แต่ใจของนางเต้นรัวด้วยความหวาดกลัวและความรู้สึกที่ไม่อาจควบคุม

แสงเทียนสองสามเล่มส่องสว่างในห้อง เงาของเจียหลงและหลินชิงหวางทอดยาวบนพื้นไม้ขัดเงา

นางพยายามจดจ่อกับงาน แต่ความทรงจำจากคืนฝนตกหนัก การสัมผัสอันเร่าร้อนและกลิ่นกายของเจียหลง ยังคงวนเวียนในใจ

“หลินชิง”

เสียงทุ้มของเจียหลงดังขึ้น หลินชิงหวางสะดุ้ง มองขึ้นพบว่าเขากำลังยิ้มมุมปาก

“งานหนักนัก เจ้าดูตึงเครียดเกินไป”

เขาลุกขึ้น เดินไปที่ตู้ไม้ด้านข้าง หยิบขวดสุราและถ้วยสองใบออกมา

“มาดื่มกับข้าสักหน่อย คลายความตึงเครียด”

หลินชิงหวางใจหายวูบ นางรู้ว่าการดื่มกับเจียหลงอาจนำไปสู่อันตราย

“ข้า… ข้าไม่ถนัดดื่มสุรา ขอรับ”

นางพูดเสียงสั่น พยายามปฏิเสธอย่างสุภาพ แต่เจียหลงยกคิ้ว สายตาของเขาคล้ายท้าทาย

“ปฏิเสธข้า?” น้ำเสียงแฝงด้วยความหยอกล้อแต่หนักแน่น “ข้าเพียงอยากให้เจ้าผ่อนคลาย อย่าทำให้ข้าผิดหวัง”

เขารินสุราสีใสลงในถ้วย วางถ้วยหนึ่งตรงหน้าหลินชิงหวาง กลิ่นสุราเข้มข้นลอยขึ้นมา หลินชิงหวางรู้สึกวูบวาบในอก นางไม่มีทางเลือก นอกจากรับถ้วยด้วยมือที่สั่น

“ขอบพระคุณ… ขอรับ”

นางก้มหน้าดื่มสุราเพียงจิบเล็ก ๆ รสเผ็ดร้อนไหลลงคอ ทำให้ใบหน้าของนางแดงระเรื่อ เจียหลงมองนางด้วยสายตาที่ลึกล้ำ เขาดื่มสุราของตัวเองช้า ๆ แต่ดวงตาไม่เคยละจากหลินชิงหวาง เขาเห็นผิวเนียนที่แดงขึ้นจากสุรา และท่าทางที่เริ่มผ่อนคลายจากฤทธิ์แอลกอฮอล์

“ดื่มอีก”

เขารินสุราให้นางอีกถ้วย หลินชิงหวางพยายามปฏิเสธ แต่สายตาของเจียหลงทำให้นางไม่กล้าขัด นางดื่มถ้วยที่สอง ร่างกายเริ่มร้อนผ่าว สติเริ่มพร่าเลือน

นางรู้ว่าเขากำลังจงใจมอมเหล้านาง แต่ความกลัวและความปรารถนาที่ผสมปนเปทำให้นางไม่อาจต้านทาน

เจียหลงลุกขึ้น เดินมาหยุดข้างหลินชิงหวาง เขาก้มลง ใบหน้าเข้าใกล้จนหลินชิงหวางสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าว

“เจ้าดู… แปลกไป” น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงด้วยความสงสัย

เขายื่นมือลูบไล้แก้มนางเบา ๆ หลินชิงหวางสะดุ้ง ร่างกายสั่นระริกเมื่อสัมผัสถึงความร้อนจากฝ่ามือของเขา

“ท่าน…”

เสียงดังราวเสียงกระซิบ สติของนางมึนงงจากสุรา แต่ร่างกายกลับตอบสนองต่อการสัมผัส

เจียหลงยิ้มมุมปาก สายตาของเขาชัดเจน ไม่มีร่องรอยของความเมา เขามองเห็นทุกอย่าง ผิวเนียนราวหยก กลิ่นกายหวาน และท่าทางที่อ่อนช้อยเกินชายทั่วไป เขารู้แล้วว่า “หลินชิง” คือสตรี และคืนนี้เขาจะพิสูจน์ความจริงนั้น

“เจ้าไม่ใช่ชายหนุ่ม”

เขากล่าวหาด้วยเสียงเบากริบ มือเลื่อนลงจับคางของนาง บังคับให้เงยหน้าขึ้น

หลินชิงหวางใจเต้นรัว ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความกลัวและความรัญจวน

เจียหลงโน้มตัวลง จูบลึกริมฝีปากนาง แลกลิ้นอย่างดูดดื่ม ลิ้นของเขาตวัดไกว สอดเข้าไปลึกก่อนจะกวาดและรัวเล่นกับลิ้นของนาง

หลินชิงหวางครางเบา ๆ ร่างกายของนางร้อนผ่าว สติจมหายไปในความเสียวซ่าน

เจียหลงผลักหลินชิงหวางนอนหงายบนพื้นห้องเอกสาร พรมผ้าที่ปูพื้นนุ่มนวลแต่เย็นเยียบเมื่อสัมผัสผิวของนาง

แคว่ก!

เขาฉีกชุดข้าราชการชายออก เผยผิวขาวเนียนและดอกบัวตูมสองเต้าแดงระเรื่อ

หลินชิงหวางพยายามขัดขืน แต่ฤทธิ์สุราและความปรารถนาทำให้นางอ่อนแรง

เจียหลงโน้มร่างลง เลียซอกคอนางด้วยการลากลิ้นช้า ๆ ดูดดุนผิวเนียนจนทิ้งรอยแดงจาง ๆ เขาค่อยละเลียดไปเรื่อย ๆ บนฐานชีพจร ยังแก้มนวลกระซิบข้างหู

“ชิงหวางตัวน้อย…”

เสียงเขาหลงใหลในร่างเล็ก มือลากลงเบื้องล่างกอบกุมราวกับเป็นเจ้าของแล้วซอกซอนปลายนิ้วลูบไล้กลีบเนื้อ สัมผัสน้ำหวานที่เริ่มไหลเยิ้ม

เขาใช้สองนิ้วสอดเข้าในโพรงรัก ขยับช้า ๆ ปากดูดดุนหัวนมตวัดลิ้น นางครางอย่างเสียวซ่าน น้ำตารื้นจากความอับอาย แต่ร่างกายกลับสุขสม

หลินชิงขยับร่างกายเมื่อสองนิ้วเคลื่อนไหวถี่ขึ้น นางร่อนสะโพกพร้อมเขา

“อ๊ะ อ่า”

นางร้องเมื่อฟันชินอ๋องขบบนยอดหัวก่อนจะปาดลิ้นเบา ๆ พรมจูบลงข้างล่าง ผ่านหน้าท้องด้วยลากลิ้นเปียกชื้น จนถึงกลุ่มขนอุย แล้วแทรกตัวเองลงตรงกลาง ดันให้นางอ้าขาซุกหน้าเข้าหาร่องเนื้ออ่อนหวาน ตวัดลิ้น

“อ๊ะ อ่า”

“อืม...อร่อยจริง ๆ”

ใบหน้านางเห่อร้อนแดงซ่าน เขากินนางอย่างที่เขาพูด อร่อยจริง ๆ เสียงมูมมามและเสียงน้ำที่ไหลออก นางรู้สึกแฉะไปหมด ลิ้นเขาละเลงจนทั่ว ขบเม้มเนื้อต้นขา โหนกนูน เขาสอดสามนิ้วเข้าไปแล้วหยัดกายขึ้นมอง ซอยนิ้วในโพรงรัก

“อ่า ท่านอ๋อง อ๊ะ อ่า”

นางบิดตัวแต่เขากดหน้าท้องไว้ จ้องใบหน้านางที่แดงก่ำจากแรงพิศวาส ความร้อนในร่างกายกำลังพุ่งสูง นางหลั่งน้ำออกมากอีกและเขาใช้นิ้วสอดใส่ถี่จนมันแตกกระจายออกมา

“อ่า อ๊ารร์”

นางคว้ามือเขาไว้แต่ชินอ๋องกลับจับหนี ใช้เข่าดันต้นขานางไว้ มองปีกรูสวาทที่กำลังถูกนิ้วแทรกอยู่ข้างใน

“เปียกไปหมดหวางชิงตัวน้อย อ่า”

เขาก้มลงดูดน้ำขณะที่ดึงมือออก ใช้ลิ้นดุนเม็ดแล้วไกวเบา ๆ บนเม็ดเนื้อ

“อ่า อ๊ะ อ่า”

นางหลับตาลงคิดเพียงปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไป นางคงสู้แรงเขาไม่ได้

นางได้ยินเสียงกระตุกเชือกก่อนที่จะเห็นเขาขึ้นมาคร่อมนางไว้ตรงหน้า สาวลำรักด้านบน

“ใช้ลิ้นสิหวางชิง เลีย”

ดวงตานางฉ่ำน้ำ มันหัวมันเคลือบน้ำเงี่ยนและกลิ่นคาวที่อยู่บนจมูก ชินอ๋องสาวลำฟาดลงที่ปากก่อนจะตรึงเส้นผมนางไว้

“อ้าปากหวางชิง” น้ำเสียงเขาเหมือนจะอ่อนโยนแต่ท่าทีกระหายทำหน้าอับอาย แต่ในความอับอายนางกลับส่ายร่องสวาทไม่รู้ตัว

“อืม...” ชินอ๋องครางลึกเมื่อลิ้นเล็กของนางเลียบนปลายหัว

“อีก ปาดมันแล้วอม”

เสียงเขาเร้าใจนาง มือนางกุมท่องอุ่นไว้แล้วเลียนแบบสิ่งที่เขาทำ สาวเบา ๆ นางเห็นเขาแหงนดวงหน้า ปล่อยให้นางรับเอาตัวตนเขาเข้าปาก

กลิ่นและรสเค็มของของแข็งอยู่เต็มปากนาง พาให้เนื้อหวานกลีบอูมมีน้ำไหลออกมาจากความเสียวซ่าน

ปากเล็กนางรับเขาจนสุด และชินอ๋องกระแทกตัวเองลงมือตรึงผมนางไว้

“อืม อ๊าร์ ปากเจ้าอุ่น และเปียก ซี้ด...ดูดแรง ๆ”