ป่วนหัวใจนายบอดี้การ์ดหน้านิ่ง

ป่วนหัวใจนายบอดี้การ์ดหน้านิ่ง

last updateLast Updated : 2025-11-10
By:  อิมอินCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
32Chapters
1.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื่อ เขา ต้องมาเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวให้กับ เธอ คุณหนูตัวน้อยที่คอยมากวนคอยมาป่วนหัวใจเขาอยู่ตลอด ความน่ารักผสมความวุ่นวายจึงเกิดขึ้น จนกระทั่ง... . "ไร้สาระ กูบอกว่ากูไม่ได้คิดอะไร กูไม่มีทางชอบคุณหนูเพราะกูไม่ชอบเด็ก สำหรับกูเด็กอย่างคุณหนูมันน่ารำคาญ" . บทสนทนานี้เขาพูดกับบอดี้การ์ดรุ่นน้อง ทว่าเด็กสาวเจ้าตัวดันมาได้ยินเข้าพอดี จึงทำให้เธอเสียใจและน้อยใจเขามาก หลังจากนั้นเธอจึงเลิกตามตื๊อเขา พอเขาเห็นเด็กสาวเมินเฉยต่อกัน ก็กลับว้าวุ่นใจอยู่ไม่สุขขึ้นมาทันที... วายุ️มิรา

View More

Chapter 1

แนะนำตัวละคร

Ava's POV

No one sat beside the Cursed Alpha. Until I did.

I still don’t know how it happened, exactly. One minute, I was scrubbing a stubborn stain out of the white marble floor in the Grand Hall—a rogue streak of wine left over from the royal mating celebration—and the next minute, a frantic, red-faced attendant had grabbed my arm, yanking me up so fast my head spun.

“You! Get in there, now! The Alpha King is about to arrive, and we’re short three girls for the honor guard!”

Before I could even stammer out, "I’m just Ava, the scullery girl," she had shoved me through the massive, oak doors and into the ritual hall.

It was chaotic, but a silent kind of chaos. Everything glittered.

The hall was massive, stretching farther than any room I’d ever been allowed inside, with high ceilings painted with scenes of the Moon Goddess and ancient wolves.

My ragged tunic and bare, dirt-stained feet stood out like a blight on the pristine white carpet that led to the raised thrones.

I froze, heart hammering against my ribs hard enough to rattle my teeth. I was supposed to be in the kitchens, invisible.

Here, I was a mistake. A stench of poverty and weakness in a room full of powerful, well-bred wolves.

Calm down, Ava. Just pretend you belong. Just for a minute.

The attendant who pushed me must have mistaken my worn, ill-fitting clothes for the plain uniform of a lower-level palace maid.

The true attendants, all sleek hair and silk uniforms, were already kneeling in perfect, staggered lines on either side of the royal thrones. I scrambled to join the closest line, dropping to my knees and trying to mimic their rigid, heads-down posture.

I could feel the stares. They didn't even need to look; their noses were enough. They knew my scent—the faint, lingering smell of bleach, old sweat, and whatever meager food scraps I'd managed to sneak.

I was a slave here, a servant at best, and my very presence was an insult to their pure-blood ceremony. A heavy-set wolf near me, wearing the silver crest of the Alpha Guard, subtly shifted, pulling his knee away from mine as if I carried a plague.

Just keep your head down. Don't speak. Don't breathe too loud.

Then the air changed. It wasn’t a scent; it was a physical shift in the room's energy, like the moment before a massive thunderstorm hits.

The heavy tension that had been present since I entered snapped tight, turning into a low, deep thrum that vibrated in my chest. The very stone floor seemed to tremble.

He was here. Caesar Varyn, the new Alpha King. The one they called the Broken Alpha. The Cursed Alpha.

I risked a glance, a tiny flick of my eyes under my lashes.

He wasn't even fully in the room yet, but the collective reaction of the wolves around me was sickening.

Terror. Pure, unadulterated fear. A young female attendant across the aisle actually gasped, stifling it instantly with a trembling hand clamped over her mouth.

The sound of his heavy, slow steps on the marble amplified the terror.

When he appeared in the doorway, he was massive, a silhouette against the sunlit corridor outside. He wore no crown, no elaborate Alpha robes, only a simple tunic of dark, heavy fabric that made him look less like a king and more like a predator.

And the scars.

They were everywhere. They didn't just cross his face; they seemed to mar him, pulling his lips into a permanent, harsh line and crinkling the skin around one eye, giving him an expression of perpetual, dangerous contempt. He was rumored to have survived an ancient, devastating attack that had killed his entire bloodline, leaving him the last of his kind and, supposedly, irreparably damaged.

He didn’t look broken to me though. He looked like an apocalypse waiting to happen.

He walked past the bowing wolves, and the tension was so thick I felt faint. It was so true—everyone, even the elite warriors, was physically pulling away from his path.

It almost felt like he was death, and they were trying to give him a wide berth to pass by. He didn't acknowledge them, didn't look right or left. His gaze was fixed on the twin thrones at the end of the hall.

He reached the raised platform and stepped up to his seat. It was the moment I should have stayed perfectly still, but my own body betrayed me. My knees were starting to ache from the rigid posture.

I tried to subtly shift my weight, and the slight movement disturbed the fabric of my cheap, thin tunic. A corner of the hem had been resting over the small pebble I had found outside—my one pathetic attempt at keeping a good luck charm.

As I shifted, the pebble rolled.

It wasn't a loud noise, just a soft clack-clack on the marble, but in the echoing, terrified silence of the hall, it sounded like a thunderclap.

The pebble rolled straight to the foot of the throne. His foot. The one he was just lifting to settle into the seat.

In a panic, I forgot every instruction I’d ever been given about invisibility. I shot my hand out to catch it—a wild, desperate grab to silence the offending noise.

And I misjudged the distance. Horribly.

Instead of snagging the pebble, my outstretched hand smacked hard against the ornate, carved wood of his throne. It was a solid thud, right next to his hip.

The collective intake of breath from every wolf in the hall was deafening. It sounded like a massive, hungry beast inhaling.

I froze, my hand pressed flat against the wood, my knuckles white. My eyes shot up.

His head turned, slowly.

And then his eyes lifted.

They weren't the gold or amber of high-status wolves. They were a stunning, terrifying shade of silver, like molten metal, entirely devoid of warmth or human-like emotion.

They were cold, ancient, and they felt like they didn't just see me, but saw straight through me, into the pathetic, frightened core of my soul.

The air caught fire. Not literally, but the tension in the hall seemed to ignite, sparking into something primal. My lungs locked up. I couldn't breathe, couldn't move. I was paralyzed by the crushing weight of his attention.

Say something. Apologize. Get up. Run.

I couldn't do any of it. All I could do was stare back into those devastating silver eyes. I was just Ava, the slave, staring at a king who had the power to vaporize me with a single thought.

I felt a sudden, sharp heat on the inside of my left wrist. It was a burning sensation, starting low and building with impossible speed.

It was agonizing, like a brand being pressed to my skin. I instinctively winced, pulling my focus from Alpha Caeser’s face down to my wrist.

It was impossible.

Emblazoned on my skin, where only dull, sun-faded skin had been moments before, was a symbol.

It was a perfect, intricate crescent moon, glowing with an unnatural, faint white light. The mark of the Moon Goddess. A Mating Mark.

The moment I looked at the mark, the air exploded.

A sound ripped through the ritual hall that wasn't human, wasn't wolf, but something so terrifying that rattled the very foundations of the palace.

It was a low, feral growl that started in the Cursed Alpha's chest and vibrated outward, a sound of profound rage and undeniable possession.

His silver eyes were no longer cold. They were burning, focused entirely on the pulsing mark on my wrist. The scar tissue around his mouth seemed to pull tighter as his lips barely parted.

And when his voice came, it sounded like a rasp of thunder, cutting through the silence.

“Mine.”

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
32 Chapters
แนะนำตัวละคร
แนะนำตัวละครวายุวายุเป็นเด็กต่างจังหวัด กำพร้าพ่อแม่ตั้งแต่อายุ5ขวบ พ่อแม่เสียไปด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์พร้อมกันทั้งคู่ เขาโตมากับลุงแท้ๆหรือพี่ชายของพ่อและป้าสะใภ้ที่คอยดูแลเขามาตลอด จนเขาเรียนจบมัธยมปลายก็ย้ายไปเรียนต่อมหาลัยที่กรุงเทพ ด้วยความที่เขาเป็นคนมีฝีมือด้านการต่อสู้จึงมีรุ่นพี่ที่สนิทชักชวนไปทำงานเป็นการ์ดคอยดูแลสถานที่บรรเทิงแห่งหนึ่งในย่านมหาลัยที่เขาเรียนอยู่ ทำไปเรื่อยๆจับพลัดจับผลูจนกลายมาเป็นบอดี้การ์ดวีไอพีตั้งแต่ยังเรียนไม่จบเลยด้วยซ้ำ เขาจึงทำงานเป็นบอดี้การ์ดรับจ้างส่งตัวเองเรียนตั้งแต่นั้นมาจนเขาเรียนจบ โดยแบ่งเงินส่วนหนึ่งส่งให้ผู้เป็นลุงและป้าสะใภ้ทุกเดือนอย่างเด็กกตัญญูรู้คุณ และปัจจุบันเขาก็ยังทำงานเป็นบอดี้การ์ดวีไอพีอยู่ (บอดี้การ์ดวีไอพีคือ บอดี้การ์ดที่ค่อยคุ้มครองดูแลความปลอดภัยให้บุคคลสำคัญหรือคนใหญ่คนโตเลยเรียกบุคคลนั้นว่า วีไอพี)ภายนอกเขาเป็นผู้ชายที่ดูแบดๆ เจาะหูทั้งสองข้าง มีรอยสักเป็นรูปมังกรตัวใหญ่เต็มแผ่นหลัง ใบหน้าหล่อเหลา ในตาคมกริบดูสุขุม ผมดกดำ ผิวขาวสะอาดสะอ้าน รูปร่างสูงใหญ่ ความสูงของเขาอยู่ที่190เซนติเมตร ร่างกายแข็งแรงกำยำดูสง่าสมชายช
Read more
ตอนที่ 1 เห็นแค่รูปก็ทำใจสั่น
จุดเริ่มต้นของเรื่องวายุ ทำงานเป็นบอดี้การ์ดรับจ้างดูแลวีไอพีตามปกติของเขา จู่ๆมีรุ่นพี่ในแวดวงการบอดี้การ์ดชวนให้เขาไปทำงานด้วยกัน ซึ่งรุ่นพี่คนดังกล่าวมีนามว่า ภาค ซึ่งภาคก็คือลูกน้องคนสนิทมือขวาของ เดชา พ่อของ มิรา นั่นเองเดชาต้องการตัวบอดี้การ์ดฝีมือดีที่ไว้ใจได้มาคอยดูแลคุ้มครองลูกสาวคนเดียวของเขา เพราะเดิมทีบอดี้การที่ดูแลลูกสาวของเขาอยู่มีแค่คนเดียวก็คือ ภีม น้องชายของภาค เดชาต้องการคนเพิ่มเลยสั่งการกับลูกน้องมือขวาอย่างภาคไป และภาคก็มองเห็นถึงความเก่งกาจเห็นในความซื่อตรงของตัววายุ ภาคจึงได้ชักชวนวายุมาทำงานด้วยกันโดยเสนอเงินเดือนให้ครึ่งล้านกับไอ้แค่ดูแลคุ้มครองเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆแค่คนเดียว ซึ่งวายุก็ไม่ได้สนใจอะไรกับเงินเดือนครึ่งล้านนั่นเลย เพราะเขามีเงินมากพออยู่แล้ว แต่กระนั้นทีแรกวายุก็ไม่ตกลงเพราะไม่ชอบงานประจำและไม่ชอบเด็ก เขารู้สึกว่าเด็กมันน่ารำคาญ แต่พอรู้ว่าเป็นเด็กโตเขาก็เริ่มลังเลเพราะถ้าเป็นเด็กโตก็จะว่าง่ายและเข้าใจง่ายกว่าเด็กเล็กๆ คิดไปคิดมาไม่รู้อะไรดลใจให้เขาตอบตกลงยอมรับงานเป็นบอดี้การส่วนตัวให้กับเด็กสาว...ณ คฤหาสน์หลังใหญ่ของเดชา"ส่งกระเป๋ามาพี่ เดี๋ย
Read more
ตอนที่ 2 ฟังแล้วขัดหู
ณ โรงเรียนเอกชนชื่อดัง...ขณะที่รถตู้คันหรูสีขาวจอดอยู่หน้าอาคารเรียนโดยมีบอดี้การ์ดสองคนยืนกอดอกพิงประตูรถเพื่อรอรับเด็กสาวหรือคุณหนูของพวกเขากลับบ้าน ขณะเดียวกันก็มีสายตาหลายคู่ของเหล่าบรรดาเด็กนักเรียนผู้หญิงต่างมองมาที่พวกเขาสองคนเป็นตาเดียวกัน เด็กสาวเหล่านั้นต่างกรี๊ดกร๊าดดี้ด้าในความหล่อเท่ของพวกเขากันใหญ่ โดยเฉพาะบอดี้การ์ดคนใหม่ที่เป็นจุดเด่นจุดสนใจของสาวๆ ด้วยความที่เขามีใบหน้าหล่อเหลารูปร่างดีและดูเท่ดูแบดบอยจึงเป็นที่สนใจของสาวๆและเป็นสเปกของสาวๆหมู่มากด้านมิราคุณหนูตัวน้อย"เราไปก่อนนะ พี่ภีมน่าจะมารอรับแล้ว ไว้เจอกันวันจันทร์นะ บาย" มิรา เอ่ยบอกลาเพื่อนๆของเธอด้วยใบหน้ายิ้มๆ ก่อนจะโบกมือบ๊ายบายให้เพื่อนทั้งสองคนที่ยืนอยู่"อือ ไว้เจอกัน""บาย~"เพื่อนสาวสองคนก็ต่างโบกมือลาและยิ้มให้มิราเช่นกัน จากนั้นมิราก็แยกกับเพื่อน เธอรีบวิ่งไปทางรถตู้คันหรูสีขาวที่จอดอยู่หน้าอาคารเรียนตรงจุดเดิมเหมือนทุกวันทั้งตอนมาส่งและตอนมารับเธอทางฝั่งของภีมที่เห็นคุณหนูตัวน้อยวิ่งมาแต่ไกลก็ถึงกับคิ้วขมวด เพราะเธอมักจะวิ่งมาแบบนี้เป็นประจำ เขากลัวว่าถ้าหากหกล้มเข้าจะเป็นเรื่องเอา และพอเด็กสาวว
Read more
ตอนที่ 3 เด็กแก่แดด
เมื่อมาถึงคาเฟ่ร้านประจำของเด็กสาว ภีมก็จอดรถดับเครื่องยนต์สนิทก่อนจะลงจากรถไปซื้อชาเขียวปั่นของโปรดให้คุณหนูของเขาตามคำสั่งทันที ทำให้ตอนนี้ภายในรถเหลือแค่คุณหนูตัวน้อยกับบอดี้การ์ดคนใหม่ของเธอมิราค่อยๆเขยิบก้นไปด้านหน้าเล็กน้อยแล้วชะโงกตัวไปมองคนตัวโตด้านหน้าที่นั่งเงียบมาตลอดทาง ก่อนจะเอ่ยเรียกเขาอย่างทะเล้น"พี่สุดหล่อคะ"ด้านวายุจึงหันมามองตามเสียงเรียกของเด็กสาวทันที แม้เธอจะไม่ได้เรียกชื่อ แต่ในรถก็มีแค่เขาคนเดียว เสียงทุ้มจึงเอ่ยบอกชื่อตัวเองไป"ผมชื่อวายุครับ" เขาบอกเพื่อต้องการให้เด็กสาวเรียกเขาให้ถูก ไม่ใช่มาใช้คำเรียกไร้สาระพวกนั้น โดยที่ใบหน้าก็ยังเรียบนิ่งเป็นปกติ"ค่ะ พี่วายุสุดหล่อ" มิราพูดทวนชื่อเขาด้วยใบหน้ายิ้มๆอย่างทะเล้น เธอรู้ว่าเขาชื่อวายุแต่ที่เรียกเขาไปแบบนั้นเพราะอยากให้เขาสนใจเธอบ้าง ไม่ใช่เอาแต่เงียบแล้วทำหน้านิ่งใส่ อีกอย่างเขาก็หล่อจริงๆนั่นแหละ ทั้งหล่อทั้งเท่ทำเธอใจสั่นหวั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นกับใครมาก่อนด้านวายุมองเด็กสาวนิ่งๆโดยไม่ได้พูดอะไร ขณะที่ในหัวกำลังคิดว่าคำพูดคำจาและท่าทางของเด็กสาวช่างดูแก่แดดเสียจริง แต่กระนั้นใจหนึ่งก็รู้สึกดีที่เธอเรี
Read more
ตอนที่ 4 เสียรู้เด็ก
เวลาต่อมา22:15 น.ณ บ้านพักบอดี้การ์ดของคฤหาสน์หลังใหญ่ ภายในห้องพักของวายุ ในเวลายี่สิบสองนาฬิกาสิบห้านาที เสียงข้อความไลน์โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น ขณะที่กำลังจะล้มตัวลงนอนบนหมอนใบใหญ่ก็หันไปตามเสียงไลน์ที่ดังทันที ก่อนจะหยัดกายขึ้นเล็กน้อยแล้วเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงขึ้นมาเปิดดูห้องแชทLINEมิรา : ก๊อกๆ นอนยังคะพี่วายุสุดหล่อเมื่อเห็นว่าเป็นข้อความจากใครที่ส่งมาหาเวลานี้ คิ้วหนาก็ขมวดเข้าหากันทันที แล้วขยับกายแกร่งขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ก่อนจะเอ่ยพึมพำออกมา"เด็กแสบ"เขาเสียรู้ให้เด็กจนได้ นึกแล้วก็ไม่น่าให้เธอยืมโทรศัพท์ในตอนนั้นเลยมิรา : อ่านแล้วไม่ตอบ หยิ่งอะเขานั่งอ่านข้อความที่เด็กสาวส่งมาเรื่อยๆด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง โดยไม่คิดจะตอบกลับข้อความไลน์ของเธอแต่อย่างใดมิรา : งือ~ อย่าเงียบสิคะ ถ้าไม่ตอบน้องจะงอนแล้วนะวายุยังคงนั่งนิ่ง ไม่มีท่าทีจะตอบกลับข้อความของเด็กสาวเลยแม้แต่น้อยมิรา : รำคาญน้องเหรอ ขอโทษค่ะ งั้นน้องไม่กวนแล้วก็ได้ (อิโมจิหน้าเศร้า)เมื่ออ่านข้อความล่าสุดของเด็กสาว ก็ทำเอาใจแกร่งอ่อนยวบลงทันที สุดท้ายเขาก็ใจอ่อนยอมส่งตอบกลับไป
Read more
ตอนที่ 5 น่ารักเกินจะห้ามใจไม่ให้รู้สึก
วันต่อมา (วันเสาร์)บริเวณศาลาสวนหย่อมของคฤหาสน์หลังใหญ่ มีเด็กสาวคนที่ได้ชื่อว่าเป็นคุณหนูของคฤหาสน์หลังนี้กำลังนั่งอ่านหนังสือเตรียมสอบอยู่ โดยมีบอดี้การ์ดส่วนตัวอีกสองคนยืนอารักขาอยู่หน้าศาลา พวกเขาทั้งสองยืนคนละฝั่งของศาลาโดยหันหน้าเข้าหากันเด็กสาวนั่งอ่านหนังสือไปเรื่อยๆจนอ่านมาถึงเนื้อหาข้อที่เธอไม่เข้าใจ คิ้วเรียวเล็กขมวดเข้าหากันยุ่ง พยายามอ่านซ้ำวนไปวนมาอยู่หลายรอบแต่ก็ไม่เข้าใจสักที และในเมื่ออ่านแล้วไม่เข้าใจ เธอจึงหันไปทางบอดี้การ์ดคนของใจเพื่อที่จะถามเขา เพราะรู้มาว่าเขาเรียนเก่งเรียนจบมาด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง ซึ่งแน่นอนว่าเขาต้องให้ความกระจ่างข้อนี้แก่เธอได้"พี่วายุคะ ช่วยมาดูตรงนี้ให้น้องหน่อยสิน้องอ่านไม่เข้าใจเลยค่ะ" มิราเรียกเขาน้ำเสียงหวาน แล้วพูดพลางชี้นิ้วลงบนหนังสือหน้าที่เปิดอ้าอยู่ด้านวายุหันไปมองเด็กสาวนิ่งๆ ไม่ได้เดินไปดูตามที่เธอบอกแต่อย่างใด เขายืนมองหน้าเธออยู่อย่างนั้น ใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึกใดๆ จนคนที่ถูกมองรู้สึกประหม่ากับสายตาของเขา"เอ่อ งั้นไม่เป็นไรก็ได้ค่ะ" มิราสีหน้าเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด ถึงเธออยากจะให้เขาสอนมากแค่ไหน แต่ก็เกรงว่าเขาอา
Read more
ตอนที่ 6 ชอบพี่คนเดียว
เวลาอาหารมื้อเย็น ภายในห้องอาหารของคฤหาสน์หลังใหญ่ มีประมุขของบ้านหรือเดชานั่งอยู่หัวโต๊ะอาหาร และมีคนเป็นลูกสาวหรือมิรานั่งเก้าอี้ตัวถัดมาเยื้องกับผู้เป็นพ่อ"เออ จริงสิ ยัยหนูจำพี่มาตินลูกชายเพื่อนพ่อได้ไหมลูก" เดชาเอ่ยถามลูกสาวของตนเมื่อนึกขึ้นได้ถึงเด็กหนุ่มที่ตัวเองหมายปองอยากได้มาเป็นลูกเขยด้านมิราที่กำลังกินข้าวอยู่จึงเงยหน้ามาพูดกับคนเป็นพ่อด้วยท่าทีปกติ"พี่มาตินลูกชายคุณลุงมานพน่ะเหรอคะ"โดยมีสายตาคู่คมของบอดี้การ์ดคนใหม่ที่ยืนอารักขาอยู่ด้านหลังของเธอไม่ห่าง มองเธออยู่ตลอดด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง"ใช่ครับ ตอนนี้พี่เขาเรียนจบโทแล้วนะลูก เห็นว่าอาทิตย์หน้าจะกลับไทยแล้ว" ขณะที่ปากขยับพูด เดชาก็มองสังเกตท่าทีของลูกสาวไปด้วย ว่าจะมีอาการหรือแสดงความดีใจอะไรออกมาหรือเปล่าเมื่อรู้ว่าลูกชายของเพื่อนเขากำลังจะกลับไทย"ค่ะ" แต่ทว่ามิราแค่เพียงพยักหน้าตอบสั้นๆเป็นการรับรู้ ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อโดยไม่ได้สนใจอะไรคนเป็นพ่อเห็นเช่นนั้นจึงแปลกใจไม่น้อยเมื่อลูกสาวดูไม่ได้ดีใจหรือตื่นเต้นกับการกลับมาของอีกคนเลย ผิดกับตอนเด็กที่เวลาลูกชายเพื่อนเขามาที่บ้าน ลูกสาวของเขาก็จะวิ่งหน้าตั้งเข้า
Read more
ตอนที่ 7 หึงหวง
หลายวันต่อมาตอนนี้มิราได้สอบปิดภาคเรียนที่สองและจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่หกไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว และกำลังอยู่ในช่วงปิดเทอม โดยระยะเวลาหลายวันที่ผ่านมาเธอได้ส่งไลน์หาบอดี้การ์ดคนของใจทุกคืน ใจจริงเธออยากไลน์หาเขาแทบทุกเวลาที่เธอว่างเลยด้วยซ้ำ แต่กลัวว่าเขาจะรำคาญเธอเสียก่อน เลยไลน์หาเขาแค่ตอนก่อนนอนเพื่อบอกชอบบอกคิดถึงและบอกฝันดี ถึงแม้เขาจะตอบกลับบ้างไม่ตอบบ้างก็ตาม แค่เธอได้ไลน์หาเขาทุกคืนก่อนนอนและเห็นว่าเขาอ่านไลน์ทุกข้อความที่เธอส่งไป แค่นี้เธอก็พอใจแล้วบริเวณโต๊ะริมสระว่ายน้ำของคฤหาสน์หลังใหญ่"พี่ภีมคะ พี่วายุไปไหนเหรอคะ" มิราที่เดินออกมาจากในบ้าน เดินมาหยุดยืนอยู่ด้านหลังของบอดี้การ์ดคนสนิท แล้วเอ่ยถามหาบอดี้การ์ดคนของใจเมื่อไม่เห็นเขา พลางกวาดสายตามองหาร่างสูงของเขาไปด้วย ปกติบอดี้การ์ดส่วนตัวของเธอทั้งสองคนจะตัวติดกันตลอด แต่ตอนนี้กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของอีกคนเลยด้านภีมที่นั่งอยู่ก็หันมาตามเสียง ก่อนจะดันตัวลุกขึ้นไปยืนตรงหน้าเจ้าของเสียงหวานที่เอ่ยถามเขา โดยยืนอยู่ในท่ากุมมือไว้ด้านหน้าหรือท่าประจำของบอดี้การ์ด แล้วเอ่ยตอบออกไป"พี่วายุไปเข้าห้องน้ำครับ คุณหนูมีอะไรใช้ผมก็ได้
Read more
ตอนที่ 8 น่ารำคาญ/น้อยใจ
"ผมเคยเตือนพี่แล้วใช่ไหมว่าอย่าเผลอใจให้คุณหนู แล้วทีนี้จะทำยังไงล่ะ มีหวังถ้านายรู้นายเอาพี่ตายแน่พี่วายุ" ภีมพูดเปิดประเด็นประหนึ่งบ่นรุ่นพี่ไปทันที เพราะเขาเป็นห่วงกลัวว่ารุ่นพี่จะโดนเจ้านายเล่นงาน อีกอย่างเขาห่วงความรู้สึกของทั้งคู่ที่คงไม่มีทางลงเอยกันได้ด้วยดีอย่างแน่นอน เพราะผู้เป็นเจ้านายคงไม่ยอมให้ลูกสาวอันเป็นที่รักมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับบอดี้การ์ดในบ้านเป็นอันขาด"มึงพูดอะไร มึงคิดอะไรของมึง กูไม่ได้คิดอะไรกับคุณหนูทั้งนั้น" วายุปฏิเสธเสียงแข็ง พูดเหมือนหลอกตัวเองทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าตนคิดไม่ซื่อกับเด็กสาว"ผมไม่ใช่เด็กอนุบาลนะพี่ที่จะดูไม่ออก พี่เล่นหึงหวงคุณหนูกับผมขนาดนี้พี่ยังจะหลอกตัวเองอีกเหรอ" ภีมเถียงกลับอย่างรู้ทัน รุ่นพี่ของเขาโมโหหึงเด็กสาวซะขนาดนั้นทำไมเขาจะดูไม่ออก "ไร้สาระ กูบอกว่ากูไม่ได้คิดอะไร กูไม่มีทางชอบคุณหนูเพราะกูไม่ชอบเด็ก สำหรับกูเด็กอย่างคุณหนูมันน่ารำคาญ" วายุยังคงพูดในสิ่งที่ไม่ตรงกับใจ มองหน้ารุ่นน้องด้วยสายตาดุดัน เขารู้ตัวเองดีว่าคิดยังไงกับเด็กสาว ซึ่งเขาไม่จำเป็นต้องมายอมรับความรู้สึกของตัวเองต่อหน้ารุ่นน้อง หรือต้องมาบอกว่าเขาชอบเด็กสาว
Read more
ตอนที่ 9 ขอไปเรียนต่อเมืองนอก
ภายในห้องอาหารของคฤหาสน์หลังใหญ่ บนเก้าอี้ตำแหน่งหัวโต๊ะมีประมุขของบ้านนั่งอยู่ และยังมีบอดี้การ์ดส่วนตัวของเขาและบอดี้การ์ดส่วนตัวของลูกสาวที่ยืนประจำตำแหน่งเดิมคือข้างหลังคนเป็นเจ้านายของตัวเอง"ยัยหนูของพ่อมาพอดีเลย พ่อกำลังจะให้คนไปตามอยู่พอดี พวกเธอก็ตักข้าวสิลูกสาวฉันมาแล้ว" เดชาหันไปพูดกับลูกสาวที่กำลังเดินเข้ามาในห้องอาหาร ประโยคหลังหันไปออกคำสั่งกับสาวใช้ในบ้านที่ยืนรอรับใช้อยู่สองคนด้านภีมจึงเดินไปดึงเก้าอี้ตำแหน่งที่ประจำของคุณหนูออกเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะเดินเข้ามานั่ง ภีมทำหน้าที่ของตัวเองเหมือนปกติทุกวันที่เคยทำด้านวายุที่ยืนอยู่ มองเด็กสาวตั้งแต่เห็นเธอเดินเข้ามาในห้องอาหารแล้ว แต่ครั้งนี้เธอไม่แม้แต่จะมองหน้าเขาเลยสักนิด ผิดกับทุกครั้งที่เธอมักจะลอบมองและแอบส่งยิ้มให้เขาอยู่ตลอด เมื่อเห็นท่าทีหมางเมินของเธอใจแกร่งก็กระตุกวูบทันที ทว่าใบหน้าของเขาก็ยังนิ่งเป็นปกติ ไม่ได้แสดงสีหน้าหรืออาการใดๆออกมาเลย"ไม่สบายรึเปล่ายัยหนู ทำไมตาหนูถึงดูบวมๆและแดงแบบนั้นล่ะ" เดชาเอ่ยถามลูกสาวด้วยความเป็นห่วง เพราะวันนี้สีหน้าของลูกสาวเขาดูไม่สดชื่นเอาเสียเลย พลางใช้หลังมือเอื้อมไปแตะหน้า
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status