ไม่อยากเป็นของหวงชินอ๋อง บทที่ 6

ไม่อยากเป็นของหวงชินอ๋อง บทที่ 6

นางน้ำตาไหลทันทีเมื่อเขากดแท่งเนื้อแช่ค้างไว้ก่อนจะดึงตัวเองออกไป

“แค่ก ๆ ๆ”

นางสำลักทันที แว่วเสียงชอบใจก่อนที่ปากหนาจะประกบดูดดุน เขาเลื่อนตัวลงขยับขาดันนางให้อ้าออกอีกครั้ง ดูดลิ้นนางจนเจ็บในขณะที่หัวลำหาทางเข้า

“อือ..” นางประท้วงเบา ๆ วันนี้เขาไม่รอให้นางปรับสภาพ สอดคราวเดียวเต็มลำยาวมิดหมดด้าม

“อ่า หวางชิง” เขาพึมพำบนริมฝีปาก แทะเล็มเมื่อเริ่มกระเด้าตัวเองลงมา

แฉะ แฉะ

“อือ อ่า ท่านอ๋อง”

นางเริ่มครางเรียกชื่อเขา มือเกาะบ่าแน่นร่างเล็กนางกำลังกระดอนขึ้นจากพื้น

เอ็นร้อนฝังแน่นในถ้ำรักนาง จังหวะกระเด้าช้า ๆ ในตอนแรกเปลี่ยนเป็นเร็วขึ้น

“เสียวไหม หวางชิง”

กลีบสวรรค์นางแดงระเรื่อ เรือนร่างนางสั่นระริกจากฤทธิ์สุราและความเสียวซ่าน ร่างนางร้อนผ่าว ใจเต้นรัวจากความรัญจวนแทบขาดใจ

"อือ..."

เจียหลงคุกเข่าอยู่กลางหว่างขา ดันต้นขานางไว้ตรึงกับพื้นแน่น แบะออกด้านข้าง ดวงตาคมจ้องนาง

กลิ่นกายหวานนางและผิวเนียนราวหยกทำให้เขาลุ่มหลงยิ่งขึ้น

เขาดึงลำลึงค์ออกแล้วก้มลงโลมเลียร่องสวาทนางด้วยการ วนลิ้นลึก รัวปลายลิ้นบนเม็ดกระสัน และกลีบหวาน ซูดเอาน้ำที่ไหลเยิ้มไม่ขาดสายเข้าปากกลืนกิน

หลินชิงหวางครางเสียว ร่างกายสั่นระริก มือจิกพรมแน่นเมื่อเขาสอดลิ้นเข้าในโพรงรัก แหย่ลึกจนนางร้องออกมา

“ท่าน… อ๊า…”

หลินชิงหวางคราง สติพร่าเลือนจากฤทธิ์สุราและความสุขสม เจียหลงไม่หยุด เขาดูดดุนกลีบเนื้อ วนลิ้นหนำใจจนหลินชิงหวางถึงขอบสวรรค์ น้ำหวานไหลเยิ้มคละคลุ้งในอากาศ

เขาเลื่อนตัวขึ้นแนบหน้าที่ทรวงอกนาง ดูดดุนหัวนมข้างหนึ่งด้วยความกระสัน มือหนาเคล้นหัวนมอีกข้างแรงจนหลินชิงหวางครางลั่น ร่างกายโค้งรับการสัมผัสโดยไม่รู้ตัว น้ำตาซึมออกมา

เจียหลงยิ้มมุมปาก มองร่างสาวที่สั่นระริกด้วยความพอใจ เขาจับร่างหลินชิงหวางพลิกคว่ำ ดึงสะโพกนางให้ยกขึ้นอยู่ในท่าคลานเข่า หลินชิงหวางพยายามคลานหนี สติที่เหลือน้อยนิดบอกให้นางหลบหนี

แต่เจียหลงจับสะโพกของนางไว้แน่น ดึงร่างนางกลับมา เขายกตัวขึ้นเล็กน้อย โหย่งตัวเพื่อให้แท่งสวรรค์แข็งเกร็งอยู่ในตำแหน่งพร้อมสอดใส่ แล้วตอกตัวเองลงไปในทางรักของนางด้วยแรงกระแทกอันหนักแน่น

“อ๊า… ท่าน!”

หลินชิงหวางร้องออกมา ความเจ็บปวดผสมความเสียวซ่านทำให้ร่างนางสั่น โพรงรักแน่นหนึบตอดรัดเอ็นร้อน เขาครางด้วยความกระสัน จังหวะกระเด้าเร็วและลึก ขยับสะโพกตอกลงไปไม่หยุด

เสียงเนื้อกระทบกันดังกลบไปด้วยเสียงฝนที่ยังตกหนักนอกหน้าต่าง หลินชิงหวางถึงสวรรค์ครั้งแรก น้ำหวานไหลเยิ้มลงพรม ร่างกายอ่อนระทวย

แต่เจียหลงยังไม่หยุด เขากระเด้าต่อเนื่อง เป็นนานจนหลินชิงหวางแตกน้ำครั้งที่สอง ร้องครางด้วยความเสียวซ่านจนเสียงแหบแห้ง

นางมองทุกอย่างสั่นไหว แรงชายของเจียหลงช่างมีมากมหาศาล เขาเอาท่อนแข็งฝังลึกในร่างนาง และยังกระแทกกระทั้นต่อเนื่อง

เจียหลงยังไม่ถึงจุดสุดยอด กระเด้าด้วยจังหวะที่หนักแน่น มือลูบไล้บั้นท้ายกลมกลึง กลิ่นนวลนางและน้ำหวานทำให้เขายิ่งคลั่ง

เขาก้มลงซุกไซ้ที่ต้นคอของนาง ดูดดุนผิวเนียนจนทิ้งรอยแดง หลินชิงหวางครางเบา ๆ ร่างกายยอมจำนนต่อความสุขสม

“ชิงหวางตัวน้อย… เจ้าช่างร้อนจนข้าทนไม่ไหว”

เจียหลงพึมพำด้วยเสียงแหบพร่า ดวงตาของเขาจ้องมองร่างสาวที่สั่นระริกด้วยความปรารถนา เร่งจังหวะกระเด้า รู้สึกถึงโพรงรักที่ตอดรัดแน่น แต่เขายังควบคุมตัวเองได้ ไม่ยอมปลดปล่อย เขาต้องการให้หลินชิงหวางยอมจำนนอย่างสมบูรณ์

หลินชิงหวางนอนคว่ำ ร่างกายอ่อนแรงจากการถึงสวรรค์สองครั้ง น้ำตาไหลรินลงพรม นางรู้สึกถึงความร้อนของลำลึงค์ที่ฝังลึก

เสียงฝนและลมพัดโหมกลบเสียงครางของนาง ห้องเอกสารอวลด้วยกลิ่นกามารมย์และกลิ่นน้ำหวาน

หลินชิงหวางอยู่ในท่าคลานเข่า ร่างกายสั่นระริกจากความเสียวซ่านที่พุ่งถึงขีดสุด  โพรงรักของนางชุ่มด้วยน้ำหวาน ผิวขาวเนียนแดงระเรื่อจากสัมผัสอันเร่าร้อนของชินอ๋อง

เขายังคงฝังแท่งสวรรค์ในทางรักของนาง จังหวะกระเด้าที่หนักแน่นทำให้หลินชิงหวางครางกระเส่า มือจิกพรมแน่นจนข้อนิ้วขาว

“อ่า อ๊าร์ ชินอ๋อง อ่า”

“เสียวไหม ชอบหรือเปล่าชิงหวางตัวน้อย...”

เจียหลงโหย่งตัวขึ้น ตอกท่อนลึงค์ลงในโพรงรักแน่นหนึบด้วยแรงกระแทกที่รุนแรง ทางรักของนางชอกช้ำแดงก่ำจากความเร่าร้อน

“ซี้ด... อ่า ชิงหวางตัวน้อย… เจ้าช่างทำให้ข้าลุ่มหลง”

เจียหลงพูดด้วยเสียงแหบพร่า เขาเร่งจังหวะตอกใส่ในถ้ำ ท่อนลำฝังลึกจนสุด หลินชิงหวางครางลั่น ร่างกายโค้งรับแรงกระแทก นางถึงขอบสวรรค์อีกครั้ง น้ำหวานไหลเยิ้มลงพรม

แต่เจียหลงยังคงไม่ยอมปลดปล่อย เขาควบคุมตัวเอง ดื่มด่ำกับความแน่นหนึบของโพรงรักและเสียงครางที่รัญจวนใจ

เมื่อความซ่านเสียวกระสันถึงขีดสุด เจียหลงดึงแท่งสวรรค์ออกจากโพรงรัก

เขายืนขึ้น ร่างกายแข็งแกร่งเปียกชุ่มด้วยเหงื่อ มือจับท่อนลึงค์แข็งชัน เขาดึงร่างของหลินชิงหวางให้ลุกขึ้นนั่ง มือหนาจับเส้นผมของนาง ดึงให้ดวงหน้าสะสวยแหงนขึ้น

หลินชิงหวางมองเขาด้วยดวงตาที่พร่าเลือน น้ำตาไหลริน เจียหลงเร่งชักท่อนลำด้วยความถี่เร็ว มือกำแน่น ดวงตาจ้องมองใบหน้าของหลินชิงหวาง

“อ้าปาก”

เสียงเขาแหบต่ำ ก่อนจะกระตุกเฮือก และครางลั่นเมื่อถึงจุดสุดยอด น้ำกามพุ่งออกจากรูเล็ก กระทบดวงหน้าสะสวยของหลินชิงหวาง หยดลงบนแก้ม ริมฝีปาก และคางของนาง

เขาแอ่นตัวด้วยความสุขสม ดวงตายังจ้องมองนางด้วยความหลงใหล แล้วจับท่อนเนื้อที่ยังแข็งตัวสอดเข้าในโพรงปากของหลินชิงหวาง

“ดูด… เลียให้สะอาด” เขาสั่งด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เปี่ยมด้วยอำนาจ

หลินชิงหวางสะดุ้ง รู้สึกถึงความร้อนของท่อนลึงค์ในปาก นางลังเล แต่ฤทธิ์สุราและความยอมจำนนทำให้นางทำตาม

นางดูดดุนและเลียอย่างเชื่องช้า ลิ้มรสน้ำกามที่ยังหลงเหลือ เจียหลงครางเบา ๆ มือลูบผมของนางด้วยความพึงพอใจ

เมื่อหลินชิงหวางทำตามคำสั่งจนเสร็จ เจียหลงดึงท่อนเนื้อออก เขาก้มลง ลูบไล้แก้มของนางเบา ๆ ใบหน้าของหลินชิงหวางเปื้อนน้ำกามและน้ำตา ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความอับอาย แต่เจียหลงมองนางด้วยความหลงใหล

“เจ้า… คือหลินชิงหวาง” เขากล่าว น้ำเสียงหนักแน่น “ข้ารู้แล้ว”

หลินชิงหวางใจหายวูบ ความจริงที่ถูกเปิดเผยทำให้นางตัวสั่น นางพยายามคลานถอยหนี แต่ร่างกายอ่อนแรงจากความสุขสมและฤทธิ์สุรา

เจียหลงจับแขนของนางไว้ ดึงร่างของนางกลับมา เขานั่งลงข้างนาง โอบกอดร่างสั่นระริกด้วยความนุ่มนวลที่ไม่เคยแสดงให้เห็นมาก่อน

“อย่ากลัว” เขากล่าวเบา ๆ มือลูบผมของนาง “ข้าจะไม่ทำร้ายเจ้า” แต่หลินชิงหวางรู้สึกถึงน้ำหนักของคำพูดนั้น นางรู้ว่าเจียหลงรู้ความจริงแล้ว และชีวิตของนางจะไม่มีวันเหมือนเดิม

เมื่อทั้งคู่ลุกขึ้น หลินชิงหวางรวบชุดขาดวิ่นมาปกปิดร่างกาย นางหนีออกจากห้องท่ามกลางสายฝน

นางรู้สึกถึงรอยสัมผัสของเจียหลงที่ยังคงหลงเหลือบนร่างกาย

เจียหลงยืนนิ่งในห้องเอกสาร มองตามร่างของหลินชิงหวางที่หายไปในความมืด สายตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและความปรารถนา

เขารู้ว่านางคือหลินชิงหวาง และความรู้สึกที่เขามีต่อนางเริ่มซับซ้อนเกินกว่าความสงสัย เขานั่งลงที่โต๊ะ มือลูบคางพลางครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น