4.คุณหนูสุดร่าน กับคนงานก่อสร้างล่ำบึก NC25+

ตอนที่ 4

คงไม่ต้องนอน

แรงดูดดึงจากปลายลิ้นที่จงใจเน้นย้ำจุดกระสัน ทำเอาเนตรนภาที่เพิ่งจะบอบช้ำกลับมาแอ่นหยัดร่างกายอย่างลืมตัว ความนุ่มนวลเพียงชั่วครู่ของเบิ้มค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความหนักหน่วง

 ลิ้นสากเริ่มตวัดรัวเร็วและลึกซึ้งขึ้นจนเกิดเสียงน่าอายดังชะโลมไปทั่วหว่างขา เปลวไฟกามารมณ์ที่ยังมอดไม่สนิทถูกจุดให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

"อื้อออ... อ๊ะ...พี่บิ้ม..."

เสียงเรียกชื่อเขาในคราวนี้ไม่มีความโกรธแค้นหลงเหลืออยู่ มีเพียงความทรมานจากความเสียวซ่านที่พุ่งพล่าน เนตรนภาที่เคยแต่ขัดขืนกลับเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายกดศีรษะของเบิ้มให้แนบชิดกับกึ่งกลางกายของเธอมากขึ้น เรียวขาแยกออกกว้างอย่างเป็นใจ ยอมศิโรราบให้แก่คนชั้นต่ำที่เธอเคยดูถูกอย่างสิ้นเชิง

เบิ้มเงยหน้าขึ้น แววตาสัตว์ป่าที่หิวกระหายกลับมาฉายชัดอีกครั้ง เขาเห็นใบหน้าที่ยั่วยวนและอาการโหยหาของคนใต้ร่างก็สะใจจนแทบคลั่ง

เขาไม่ได้พูดอะไรต่อแต่จัดการคว้าท่อนเนื้อที่แข็งขืนกลับมาอีกครั้ง รอยยิ้มเหี้ยมปรากฏขึ้นบนใบหน้าขณะที่เขาจ่อส่วนหัวที่บานหยักเข้าหาช่องทางที่ยังขมิบต้อนรับ

"ในเมื่อคุณหนูร่านขนาดนี้... งั้นคืนนี้ก็ไม่ต้องนอนกันล่ะ"

สวบ!

เขาโถมกายเข้าใส่อย่างรุนแรง เนตรนภาไม่ได้หวีดร้องด้วยความเจ็บปวดเหมือนครั้งแรก แต่เธอกลับอ้าปากค้างครางกระเส่าพลางกอดรัดแผ่นหลังหนาที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อของเขาไว้แน่น ร่างกายของเธอขยับรับแรงกระแทกที่ดิบเถื่อนอย่างจังหวะต่อจังหวะ ความป่าเถื่อนของคนงานอย่างเขาคือสิ่งที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณที่ซ่อนเร้นของเธอ

เบิ้มเริ่มกระหน่ำสะโพกเข้าใส่ไม่ยั้งมือ ความคลั่งแค้นที่เคยมีบัดนี้ผสมรวมไปกับความลุ่มหลงในเรือนร่างที่นุ่มนิ่ม เขาพลิกกายหนาลงไปนอนราบกับเตียงนุ่มโดยที่ยังคงเชื่อมประสาทสัมผัสผ่านท่อนเนื้อแข็งขืนไม่ให้หลุดออกจากกัน

เขาจัดการรั้งร่างบางที่ตัวอ่อนปวกเปียกขึ้นมานั่งทับอยู่บนตัว เนตรนภาในตอนนี้ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะทรงตัว เธอซบหน้าลงกับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ หายใจหอบถี่จนตัวโยน

"ขยับสิคุณหนู..." เบิ้มกระซิบเสียงพร่า

เมื่อเห็นว่าเธอขยับไม่ไหว มือหนาหยาบกร้านจึงเอื้อมไปกุมเอวบางไว้แน่นแล้วเป็นฝ่ายออกแรงบังคับให้เธอขยับโยกขึ้นลงตามจังหวะที่เขาต้องการ

เสียงครางกระเส่าของทั้งคู่สอดประสานกันท่ามกลางความเงียบ เนตรนภาบิดส่ายสะโพกไปมาตามแรงนำพา ร่างกายของเธอถึงจุดสุดยอดซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนสมองขาวโพลน

"อ่าส์... อ๊ะ... พี่เบิ้ม... อื้อออ ไม่ไหวแล้ว..." 

“นิดคุณหนู... อีกนิด..."

เบิ้มไม่ปล่อยให้เธอพัก เขาพลิกท่าอีกครั้งด้วยความชำนาญ จับร่างบางให้คุกเข่าหมอบลงกับที่นอนในท่าคลาน มือหนายกสะโพกมนให้ลอยเด่นขึ้นรับศึกหนัก ก่อนจะสอดแทรกความแข็งขืนเข้าไปจนสุดลำและกระหน่ำซอยถี่รัวอย่างไม่ยั้งแรง

ตับ ตับ ตับ

"อ๊ะ อ๊ายยย! ไม่... ไม่ไหวแล้ว... ฮือออ อึก..."

เนตรนภาหวีดร้องลั่น ร่างกายสั่นคลอนไปตามแรงกระแทกที่ดิบเถื่อน ความเสียวซ่านที่พุ่งทะยานถึงขีดสุดทำให้ร่างกายของเธอควบคุมไม่อยู่ ในจังหวะที่เธอเสร็จสมอย่างรุนแรงอีกครั้ง

กล้ามเนื้อทุกส่วนกระตุกเกร็งจนสุดกลั้น ทำให้หูรูดปัสสาวะเปิดออก ฉี่ใส ๆ พุ่งกระฉูดออกมาผสมปนเปไปกับน้ำรักและหยาดเหงื่อจนนองเต็มต้นขาและที่นอน

เบิ้มที่เห็นภาพความดิบเถื่อนและไร้เดียงสานั้นยิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบในตัว เลือดลมศูบฉีด จนใบหน้าแดงก่ำ เร่งจังหวะซอยยับในช่วงสุดท้ายอย่างบ้าคลั่งจนกระทั่งปลดปล่อยลน้ำกามอุ้ม ๆ เข้าสู่กายสาวตามเธอไปติด ๆ ร่างหนาโถมทับลงบนแผ่นหลังบาง หอบหายใจรดซอกคอด้วยความอิ่มเอมในรสกามของค่ำคืนนี้

ร่างบางของเนตรนภาฟุบหน้าลงกับหมอนที่เปียกชุ่ม ลมหายใจแผ่วเบาและสม่ำเสมอเป็นสัญญาณว่าเธอได้เข้าสู่ห้วงนิทราเพราะความเหนื่อยล้าเกินขีดจำกัดไปเสียแล้ว

เบิ้มมองดูร่างที่ไร้ทางสู้ด้วยสายตาที่ยังคงทิ้งร่องรอยแห่งผู้ชนะไว้ เขาถอนตัวตนที่เปียกโชกออกมา ก่อนจะจัดการใส่เสื้อผ้าของตนเองกลับเข้าไปอย่างใจเย็น

เขามองดูรอยราคีที่เปื้อนเตียงหรู ก่อนจะเหลือบไปเห็นโทรศัพท์มือถือราคาแพงของหญิงสาวที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง

 เขาหยิบมันขึ้นมาอย่างถือวิสาสะ เขาจัดการเปิดแอปพลิเคชันไลน์ขึ้นมา แล้วจัดการแอดไอดีไลน์ของตัวเอง เข้าไปทันที

สายวันต่อมา เนตรนภาลืมตาขึ้นมาพบกับแสงแดดที่ลอดผ่านผ้าม่านราคาแพงเข้ามา แต่มันกลับไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกสดชื่นเหมือนทุกวันที่ผ่านมา ความรู้สึกแรกที่จู่โจมเข้าใส่คือความปวดระบม ที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์ร่าง โดยเฉพาะกึ่งกลางกายสาวที่บวมช้ำและปวดแปลบทุกครั้งที่ขยับตัว

เธอยันกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ก่อนจะก้มลงมองสภาพตัวเองแล้วต้องหลั่งน้ำตาออกมาอีกรอบ...

คราบน้ำกามสีขาวขุ่นที่แห้งเกรอะกรัง เคลือบอยู่บนหน้าท้องแบนราบและง่ามขา มันแห้งเป็นคราบแข็งตอกย้ำถึงการถูกรุกล้ำอย่างป่าเถื่อนเมื่อคืนนี้ได้เป็นอย่างดี รอยเลือดจาง ๆ ที่ติดอยู่บนผ้าปูเตียงสีขาวสะอาดตาเป็นหลักฐานมัดตัวว่าเธอได้สูญเสียสิ่งที่หวงแหนที่สุดให้กับไปแล้ว

"ฮึก... ..."

เธอพยายามจะพยุงตัวไปที่ห้องน้ำ แต่ขาที่สั่นเทากลับไร้เรี่ยวแรงจนเกือบจะล้มพับลงกับพื้น ทุกก้าวย่างคือความเจ็บร้าวที่ย้ำเตือนถึงแรงกระแทกอันดุดันของเบิ้ม เธอรีบเปิดน้ำชำระล้างร่างกายอย่างบ้าคลั่ง หวังจะให้สายน้ำช่วยล้างความอัปยศออกไป แต่ยิ่งล้าง รอยเขียวช้ำตามซอกคอและหน้าอกที่เบิ้มทิ้งไว้ก็ยิ่งเด่นชัดขึ้นมา

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้ก็ดังขึ้น 

"ติ๊ง"

เนตรนภาคว้ามันมาดูด้วยมือที่สั่นระริก และหัวใจของเธอก็แทบจะหยุดเต้นเมื่อเห็นหน้าจอ...

"ตื่นหรือยังครับคุณหนู เมื่อคืนหลับสบายไหม... รูปที่ผมถ่ายไว้ คุณหนูสวยมากเลยนะครับ"

โลกทั้งใบของเนตรนภาเหมือนถล่มลงมาตรงหน้า เธอรีบกดดูรูปที่เขาส่งมา มันคือภาพถ่ายในมุมมืดที่แสนจะน่าอายของเธอในขณะที่ไม่ได้สติ ภาพพวกนั้นสามารถทำลายชีวิตเธอกับคุณพ่อได้ในพริบตา

เนตรนภาฝืนความปวดร้าวที่ช่วงล่าง สวมเสื้อคอเต่าแขนยาวปิดบังรอยตีตราจากเบิ้มไว้อย่างมิดชิด เธอเดินลงไปเผชิญหน้ากับวิเชียรที่โต๊ะอาหารด้วยท่าทางที่พยายามจะให้ปกติที่สุด

"คุณพ่อคะ... เรื่องเงินค่าแรงคนงาน พ่อรีบจ่ายพวกเขาไปเถอะนะคะ พวกเขาลำบากกันมากจริง ๆ"  เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ

วิเชียรชะงักมือที่กำลังถือหนังสือพิมพ์ทันที คิ้วหนาขมวดเข้าหากันพลางจ้องหน้าลูกสาวอย่างจับผิด 

"ไปเอาเรื่องนี้มาจากไหนหนูเนตร พ่อบอกแล้วไงว่าอย่ามายุ่งเรื่องงานของพ่อ แล้วไปคุยกับไอ้พวกคนงานนั่นตั้งแต่เมื่อไหร่"

"เนตร... เนตรแค่บังเอิญได้ยินมาค่ะ พ่อจ่ายพวกเขาไปเถอะนะคะ ถือว่าเนตรขอ"

วิเชียรตบโต๊ะเสียงดัง จนเนตรนภาสะดุ้งสุดตัวด้วยความหวาดกลัวที่ยังค้างคาจากเมื่อคืน 

"บังเอิญงั้นเหรอ หรือมีใครมาปั่นหัวลูก พ่อจัดการของพ่อเองได้ ไม่ต้องมาสอน"

วิเชียรที่กำลังอารมณ์เสียจากการถูกลูกสาวมาเซ้าซี้ในเรื่องที่เขาจงใจจะโกงอยู่แล้ว ยิ่งทวีความโมโหขึ้นเป็นเท่าตัว เขาคว้ากุญแจรถแล้วบึ่งตรงไปยังไซต์งานก่อสร้างทันที

ณ ไซต์งานก่อสร้าง

วิเชียรก้าวลงจากรถหรูด้วยใบหน้าแดงก่ำจากความโกรธ เขาเรียกคนงานทั้งหมดมารวมตัวกันก่อนจะแผดเสียงด่ากราดอย่างไร้เหตุดังลั่นไปทั่วบริเวณ

"ไอ้พวกขี้ข้า ใครไปเป่าหูลูกสาวกูเรื่องเงิน ฟังไว้นะ... วันนี้กูอารมณ์ไม่ดี และกูตัดสินใจแล้วว่า วันนี้กูยังไม่จ่าย ใครมีปัญหาอะไรไหม ถ้าไม่อยากทำก็ไสหัวไปให้หมด"

คนงานหลายคนได้แต่ก้มหน้านิ่ง ความหวังที่จะเอาเงินไปซื้อข้าวให้ลูกเมียพังทลายลงในพริบตา หลายคนถอนหายใจอย่างท้อแท้ แต่ในกลุ่มคนงานเหล่านั้น เบิ้มยืนก้มหน้านิ่งที่สุด

ทว่าภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉยนั้น มือหนาของเบิ้มแอบ กำแน่นจนสั่นระริก เล็บจิกเข้าไปในอุ้งมือจนห่อเลือด ความแค้นมหาศาลปะทุขึ้นในใจมากกว่าเดิมหลายเท่า

'ได้... ในเมื่อมึงเล่นแบบนี้กับกู... ลูกสาวมึงก็ต้องรับศึกหนักกว่าเดิมเป็นเท่าตัว!'

หลังเลิกงาน ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วงหม่นๆ เบิ้มหลบฉากออกมาจากกลุ่มเพื่อนคนงานที่กำลังนั่งล้อมวงกินเหล้าขาวประท้วงความซวย

เขาเดินไปที่มุมมืดหลังแคมป์ที่เต็มไปด้วยเศษเหล็กและกองไม้ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์เครื่องเก่าหน้าจอแตกร้าวขึ้นมาพิมพ์ข้อความด้วยหัวใจที่เต้นรัวด้วยความแค้นและกามารมณ์

"ติ๊ง"

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในห้องนอนหรู เนตรนภาที่นั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงสะดุ้งสุดตัว เธอรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความหวาดระแวง

"หนึ่งทุ่มตรง... มาหาผมที่แคมป์คนงาน ท้ายไซต์ก่อสร้าง ถ้าไม่อยากให้รูปพวกนี้หลุดไป"

ไม่เพียงแค่ข้อความ เบิ้มยังกดส่งรูปถ่ายชุดใหม่ ที่เขาจงใจคัดมาอย่างดี เป็นภาพตอนที่เธอหลับตาพริ้มเสร็จสมอยู่ใต้ร่างเขา แสงแฟลชจากมือถือทำให้เห็นคราบราคีและใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยราคะของคุณหนูผู้สูงศักดิ์อย่างชัดเจน

เนตรนภาเห็นภาพแล้วถึงกับทำมือถือหลุดมือ เธอสั่นไปทั้งตัว ความอับอายและหวาดกลัวจู่โจมจนแทบหายใจไม่ออก

เธอรู้ดีว่าพ่อของเธอเป็นคนรักเกียรติและชื่อเสียงยิ่งกว่าชีวิต หากภาพเหล่านี้หลุดออกไป ไม่ใช่แค่เธอที่ตาย แต่ชื่อเสียงทั้งหมดของตระกูลจะย่อยยับลงทันที

"คนสารเลว... ฮือออ"