5.คุณหนูสุดร่าน กับคนงานก่อสร้างล่ำบึ้ก NC25+

ตอนที่ 5

จุดไฟร่านในตัวเธอ

เธอไม่มีทางเลือกอื่น เนตรนภารอจนกระทั่งวิเชียรออกไปสังสรรค์กับเพื่อนข้างนอก เธอจึงรีบสวมชุดคลุมตัวหนา ปิดบังใบหน้าแล้วแอบหนีออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปยังแคมป์คนงานที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับและฝุ่นละออง

ณ แคมป์คนงาน

บรรยากาศในแคมป์ตอนกลางคืนช่างดูน่ากลัวและวังเวง เนตรนภาเดินตัวสั่นมาตามทางเดินไม้กระดาน จนกระทั่งถึงท้ายแคมป์ที่แยกตัวออกมาเป็นส่วนตัว เบิ้มนั่งรออยู่บนแคร่ไม้ไผ่เก่า ๆ ในมือมีบุหรี่ที่เพิ่งจุดไฟ แสงไฟสีแดงวาบตามจังหวะการสูบของเขาทำให้ใบหน้าคมเข้มดูดุดันราวดั่งปีศาจ

"มาเร็วกว่าที่คิดนี่คุณหนู... แสดงว่ากลัวภาพหลุดจริง ๆ" เบิ้มพ่นควันบุหรี่ออกมา พลางมองร่างบางที่ยืนสั่นเทาอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาแทะโลม

เบิ้มลุกขึ้นคว้าข้อมือเล็กแล้วจูงกึ่งกระชากเธอเข้าไปในห้องพักสังกะสีแคบ ๆ ทันที เขาสับกลอนไม้เก่า ๆ ลงปังใหญ่ ก่อนจะหันมาประจันหน้ากับร่างบางที่ยืนสั่นเทา

"พ่อฉัน... ยังไม่จ่ายเงินให้พวกพี่อีกเหรอ" เนตรนภาถามเสียงสั่น แววตาเต็มไปด้วยความกังวล

"ใช่! พ่อคุณหนูไม่จ่าย แถมยังด่ากราดพวกเราเหมือนหมูเหมือนหมา" เบิ้มตอบเสียงเหี้ยม เดินต้อนเธอจนแผ่นหลังบางติดผนังสังกะสีที่เย็นเฉียบ

 "ทำเหมือนพวกกูไม่ใช่คน"

"แล้วพี่จะเรียกฉันมาทำไม ในเมื่อฉันก็ช่วยพูดแล้ว แต่คุณพ่อก็ยังไม่ยอมจ่าย..."

"ก็เรียกมาเก็บดอกเบี้ยไงครับ" เบิ้มตะคอกแทรกขึ้นมาพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดหน้าเธอ 

"เงินไม่ได้... ผมก็เลยต้องคิดถึงร่างนุ่มนิ่มของคุณหนูแทน แลกกับค่าเหนื่อยที่เสียไปวันนี้!"

พูดจบ เบิ้มก็ซุกใบหน้าหยาบกร้านลงที่ซอกคอขาวระหง สูดดิ่นหอมกรุ่นปนความแค้นอย่างแรงพลางไซ้ไปมาอย่างจาบจ้วง

"อื้อออ..."

ทว่าคราวนี้เบิ้มกลับต้องชะงักและแปลกใจ เมื่อคนใต้ร่างไม่ดิ้นรน ไม่ผลักไสเหมือนคืนก่อน เธอเพียงแค่ครางแผ่วและยืนนิ่งให้เขาเชยชมร่างอย่างเต็มใจ เบิ้มผละใบหน้าออกมาจ้องดวงตาคู่สวยที่บัดนี้มันไม่ได้เต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความกลัว แต่มันกลับ...

"ทำไม... คราวนี้ไม่ขัดขืนล่ะ" เบิ้มถามด้วยความสงสัย มือหนาที่บีบไหล่เธอไว้เริ่มคลายออกเล็กน้อย

เนตรนภาช้อนสายตาขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอหวานฉ่ำและเยิ้มไปด้วยอารมณ์ปรารถนาที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากบทเรียนเมื่อคืน ริมฝีปากบางเผยอออกน้อย ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระเส่าที่สั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจของชายตรงหน้า

"ก็ดอกเบี้ยไง... ในเมื่อคุณพ่อไม่จ่าย พี่ก็รีบเก็บสิ..."

คำพูดนั้นเหมือนเป็นการราดน้ำมันลงบนกองไฟ ฐานะคุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่เคยค้ำคอถูกสลัดทิ้งไปจนสิ้น เหลือเพียงความต้องการทางกายที่พุ่งพล่าน เบิ้มแสยะยิ้มอย่างพึงใจก่อนจะบดจูบลงไปอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม คราวนี้เขาไม่ต้องบังคับ เพราะเธอเป็นฝ่ายโน้มคอเขาลงมารับสัมผัสที่แสนดิบเถื่อนนั้นเอง

เบิ้มหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ให้ห้อง แล้วแยกขาออกกว้าง เขาคว้าหมับเข้าที่กลุ่มผมยาวสลวยของเนตรนภาแล้วกดร่างบางให้คุกเข่าลงตรงหน้าหว่างขาของเขา แสงไฟสลัวในห้องสังกะสีส่องกระทบให้เห็น ท่อนเนื้อขนาดมหึมา ที่ดีดผงาดง้ำออกมาจากกางเกง มันทั้งใหญ่โต หนา และมีเส้นเลือดปูดโปนพาดผ่านลำกายสีคล้ำแดดอย่างน่าหวาดกลัว

เนตรนภาจ้องมองความยิ่งใหญ่ตรงหน้าด้วยสายตาที่สั่นระริก ลมหายใจของเธอติดขัดเมื่อได้กลิ่น อายชที่ดิบเถื่อน ลอยมาปะทะจมูก มันเป็นกลิ่นเหงื่อไคลจาง ๆ ผสมกับกลิ่นอับเฉพาะตัวของบุรุษเพศที่ทำงานหนัก เป็นกลิ่นที่สกปรก ในสายตาของคุณหนูผู้สูงศักดิ์ แต่มันกลับเป็นตัวจุดชนวน อารมณ์สวาท ที่ซ่อนลึกอยู่ภายใต้จิตสำนึกของเธอให้ระเบิดออกมาอย่างรุนแรง

"มองอะไรนักหนาคุณหนู... อยากนักไม่ใช่เหรอ จัดการสิ" เบิ้มสั่งเสียงต่ำพลางกดหัวเธอเข้าไปใกล้ขึ้น

ลิ้นเล็ก ๆ ที่เคยแต่ลิ้มรสอาหารราคาแพง ค่อย ๆ ยื่นออกมาแตะแต้มที่ส่วนหัวบานหยักที่ปริ่มไปด้วยน้ำใส ๆ รสชาติที่ฝาดเฝื่อนและกลิ่นที่กระตุ้นสัญชาตญาณดิบทำเอาเนตรนภาสะดุ้งวาบไปทั้งตัว แต่เธอกลับไม่รังเกียจ เธอกลับอ้าปากกว้างแล้วพยายามครอบครองความยิ่งใหญ่นั้นเข้าไปอย่างสุดแรง

"อ็อก... อื้อออ"

ความใหญ่โตคับแน่นจนเต็มกระพุ้งแก้มและชนเข้ากับลำคอจนเธอเกือบจะสำลัก แต่เนตรนภากลับเริ่มขยับศีรษะเข้าออกอย่างบ้าคลั่ง มือเรียวทั้งสองข้างกุมลำกายหนาไว้แน่น เธอรัวลิ้นสลับกับการดูดดึงอย่างรุนแรงเหมือนกระหายในตัวตนของเขามานานแสนนาน

เบิ้มที่นั่งมองอยู่ถึงกับแหงนหน้าคราง 

"ซี๊ดดด... อย่างนั้นแหละคุณหนู... ดูดให้เหมือนกับที่พ่อมึงสูบเลือดสูบเนื้อพวกกู"

เสียงดูดดึงดัง จ๊วบจ๊าบ แข่งกับเสียงเพลงลูกทุ่งข้างนอก เนตรนภาในตอนนี้ไม่ได้ดูเหมือนคุณหนูผู้สูงศักดิ์อีกต่อไป เธอเหมือนนางแมวป่าที่หิวกระหาย ยิ่งได้กลิ่นอายดิบเถื่อนจากกายเขา เธอก็ยิ่งปรนเปรอให้เขาอย่างถึงใจ 

เสียงเพลงลูกทุ่งจากวงเหล้าด้านนอกแคมป์ยังคงดังเซ็งแซ่ แต่ภายในห้องสังกะสีกลับมีเพียงเสียงจังหวะการหายใจที่ขาดห้วงและเสียง จ๊วบจ๊าบ ที่น่าอายจากการที่เนตรนภาปรนเปรอให้ชายตรงหน้าอย่างไม่ถือตัว

 เธอห่อริมฝีปากนุ่มรูดรั้งท่อนเนื้อใหญ่ยักษ์เข้าออกอย่างบ้าคลั่ง ลิ้นเล็กตวัดเลียส่วนหัวบานหยักที่เริ่มขยายจนเต็มปากเธอ

"ซี้ดดด... คุณหนู... อะ... อื้อออ"

เบิ้มเสียวซ่านจนตัวเกร็งไปหมด เขาใช้มือหนาจิกขยุ่มลงบนกลุ่มผมของเธอเ ความนุ่มนวลปนรุนแรงจากปากของคุณหนูผู้สูงศักดิ์กำลังพรากสติของเขาไปจนหมดสิ้น ลำกายสีคล้ำสั่นระริกปูดโปนด้วยเส้นเลือด กระตุกเร้าเหมือนพร้อมจะระเบิดออกมาทุกวินาที

"ไม่ไหวแล้วครับ อึก... ผมจะแตกเสียก่อน!"

เบิ้มพยายามจะรั้งสะโพกหนีและดึงท่อนเนื้อออกจากปากของเธอ เพราะไม่อยากแตก ให้มันเปรอะเปื้อนใบหน้าสวย ๆ ของคุณหนูไปมากกว่านี้ แต่ทว่าเนตรนภากลับใช้มือเล็ก ๆ ทั้งสองข้างรั้งโคนขาหนาของเขาไว้แน่น เธอช้อนตาเยิ้มที่ฉ่ำไปด้วยอารมณ์สวาทขึ้นมองเขาอย่างท้าทาย

"พี่ก็แตกเลยสิ... แตกใส่ปากฉัน!"

คำพูดที่แสนจะหยาบโลนและเย้ายวนนั้นหลุดออกมาจากปากคุณหนูที่เคยไว้ตัว พริบตานั้นเธอขยับศีรษะรูดรั้งจังหวะสุดท้ายอย่างรวดเร็วและลึกซึ้งที่สุดเท่าที่จะทำได้ เบิ้มถึงกับแหงนหน้าคำรามลั่นอย่างสุดกลั้น

"อ๊ากกกก! ซี้ดดดดด!"

ร่างหนากระตุกเกร็งอย่างรุนแรง พละกำลังมหาศาลพุ่งพล่านออกมาพร้อมกับน้ำรักสีขาวขุ่นที่พุ่งทะลักเข้าสู่ปากของเนตรนภาอย่างหนักหน่วง จนเธอต้องหลับตาแน่นและรับเอามวลน้ำร้อนผ่าวทุกหยาดหยดเข้าไป กลิ่นคาวคลุ้งความดิบเถื่อนกระจายไปทั่วโพรงปาก 

เบิ้มหอบหายใจรวยริน มองดูผลงานของตัวเองที่คุณหนูแสนสวยยอมรับไปทุกหยาดหยด เธอค่อย ๆ ผละออกมาแล้วใช้ลิ้นเลียคราบที่หลงเหลือตรงริมฝีปากพลางแสยะยิ้มยั่วยวน

ร่างหนาที่กำลังเหงนหน้าหอบหายใจ ชั่วขณะก็ต้องตาค้างกับภาพตรงหน้า เมื่อเนตรนภาไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจหรือขยะแขยงคราบราคีนั้นเลยแม้แต่น้อย

มือเรียวเล็กของเธอค่อย ๆ ปลดเปลื้องอาภรณ์ของตนเองออกจนหมดสิ้นทีละชิ้นอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางแสงไฟนีออนสลัวในห้องสังกะสีที่สะท้อนให้เห็นผิวพรรณขาวผ่องดั่งไข่มุก

 เธอทิ้งตัวลงนอนราบไปกับฟูกแข็ง ๆ ก่อนจะจงใจถ่างเรียวขาออกกว้าง เผยให้เห็นร่องรอยกลีบกุหลาบที่ยังคงบวมแดงและฉ่ำเยิ้มจากการศึกครั้งก่อน

"อื้อออ..."

เธอครางแผ่วในลำคอพลางส่งปลายนิ้วเล็ก ๆ ลงไปบดคลึงและเขี่ยไปมาที่จุดกระสันอย่างจงใจ สายตาที่หวานเชื่อมและเต็มไปด้วยไฟราคะจ้องมองตรงมาที่เบิ้มอย่างท้าทาย เธอขยับนิ้วรัวเร็วขึ้นจนเกิดเสียงเฉอะแฉะที่น่าอาย แข่งกับเสียงหัวเราะของคนงานที่ยังแว่วดังมาจากข้างนอก

เบิ้มยืนมองภาพนั้นด้วยความทึ่งและอารมณ์ที่พุ่งพล่านกลับมาอีกครั้งอย่างรวดเร็ว เขากลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก ไม่คิดเลยว่าคนงานก่อสร้างอย่างเขาจะเป็นคน จุดไฟร่านที่ซ่อนลึกอยู่ภายใต้คราบคุณหนูผู้สูงศักดิ์ให้ลุกโชนขึ้นมาจนกู่ไม่กลับขนาดนี้

"พี่เบิ้ม... มองอย่างเดียวสิ" เธอเอ่ยเสียงกระเส่าพลางแอ่นหยัดสะโพกรับปลายนิ้วตัวเอง 

เบิ้มแสยะยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม ความเป็นชายที่เพิ่งจะสงบลงกลับดีดตัวผงาดง้ำขึ้นมาทักทายอีกครั้งทันทีด้วยความแข็งแกร่งกว่าเดิม เขาคลานขึ้นไปบนเตียงแล้วคว้าข้อเท้าของเธอแยกออกให้กว้างจนสุด

"ได้สิ คืนนี้ผมกระแทกให้ลุกไปไหนไม่ได้เลย"