3.คุณหนูสุดร่าน กับคนงานก่อสร้างล่ำบึ้ก NC25+

ตอนที่ 3

นี้นรกหรือสวรรค์กันแน่

"ฮือ... เจ็บ เอาออกไป เอาออกไปที"

เสียงสะอื้นไห้ปานจะขาดใจของเนตรนภาดังระงมไปทั่วห้องนอน ร่างบอบบางบิดเร้าด้วยความรุนแรงเมื่อสัมผัสได้ถึงส่วนหัวที่บานหยักเริ่มเบียดแทรกเข้ามาในกายสาว

ความคับแน่นและดิบเถื่อนที่เธอไม่เคยรู้จักทำให้เธอรู้สึกเหมือนร่างกายส่วนล่างกำลังจะฉีกออกเป็นสองเสี่ยง น้ำตาไหลพรากจนเปียกหมอน แววตาเต็มไปด้วยความทรมานจนร้องไม่ออก

เบิ้มเองก็ต้องชะงักงัน เขาขบกรามจนเป็นสันนูน เหงื่อเม็ดเป้งผุดพรายตามแผ่นหลังกำยำ ร่องรักของคณหนูผู้นี้ช่างคับแน่นและไร้เดียงสาเสียจนบีบรัดท่อนเนื้อของเขาจนปวดหนึบ ความรุนแรงของแรงรัดทำให้ชายฉกรรจ์อย่างเขาเกือบจะพ่ายแพ้ปล่อยลาวาความแค้นออกมาเสียตั้งแต่ต้นทาง

"ชู้ววว... อย่าเกร็ง... ซี๊ดดด... อย่าเกร็งสิคุณหนู ถ้าไม่อยากเจ็บไปมากกว่านี้"

น้ำเสียงของเบิ้มเริ่มอ่อนลงเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความสงสาร แต่เพราะเขาก็แทบจะทนแรงบีบรัดไม่ไหว เขาใช้มือหนารวบมือเล็ก ๆ ของเธอที่ระดมทุบตีแผงอกเขาไว้อีกครั้ง

ก่อนจะโน้มตัวลงไปซุกไซ้ ดูดดึงยอดอกสีหวานที่ชูชันอยู่อย่างหนักหน่วง เขาใช้ลิ้นร้อนละเลงปลอบประโลมและปลุกเร้าไปพร้อม ๆ กัน จนกระทั่งสัมผัสได้ว่าร่างที่เคยแข็งทื่อเริ่มอ่อนระทวย และร่องรักที่แสนคับแคบเริ่มมีน้ำหวานหล่อลื่นออกมาผ่อนคลายความตึงเครียด

เมื่อสบจังหวะที่เหยื่อสาวเริ่มเผลอไผลไปกับรสกามที่เขามอบให้ เบิ้มก็สูดลมหายใจเข้าลึก กระชับสะโพกสอบให้มั่นคง แล้วกดกระแทกลำเนื้ออวบใหญ่เข้าไปจนสุดแรงเกิดในคราวเดียว

สวบ!

"กรี๊ดดดดด!"

เนตรนภาหวีดร้องสุดเสียง ร่างทั้งร่างสะดุดเฮือกจนตัวโยน ความรู้สึกเหมือนมีเหล็กร้อนทิ่มแทงทะลุผ่านเยื่อพรหมจรรย์ที่หวงแหนมาทั้งชีวิตจนขาดสะบั้น ความเจ็บปวดรวดร้าวแล่นพล่านไปทั่วโสตประสาท

มือเล็กที่หลุดจากการพันธนาการจิกเล็บลงบนต้นแขนกำยำของเบิ้มอย่างแรงจนเลือดซิบออกตามรอยเล็บ

เบิ้มแช่ค้างกายอยู่ครู่หนึ่ง รับรู้ได้ถึงเลือดสาวที่เคลือบชโลมท่อนเนื้อของเขา ความเป็นชายของเขาพองขยายจนเต็มเปี่ยม เขามองดูใบหน้าเนียนที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดปนสะอื้น ความแค้นที่เคยสุมอกบัดนี้ถูกเติมเต็มด้วยความใคร่ที่แสนบ้าคลั่ง

"มันจบแล้วคุณหนู... คืนนี้คุณเป็นของผมแล้ว"

 ความคลั่งแค้นจากการถูกโกงหยาดเหงื่อแรงงานสะท้อนออกมาผ่านท่วงท่าที่ดุดันและดิบเถื่อน เขาเริ่มขยับสะโพกสอบกระแทกกระทั้นเข้าใส่ร่างบางอย่างรุนแรง ทุกจังหวะที่โถมกายลงไปคือความเกลียดชังที่แปรเปลี่ยนเป็นแรงขับเคลื่อนทางกามารมณ์

ตับ ตับ ตับ เสียงเนื้อกระทบกันหนัก ๆ ดังสะท้อนไปทั่วห้องนอนหรูที่บุผนังเก็บเสียงอย่างดี เตียงนอนราคาสูงสั่นโยกตามแรงส่งของชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ เนตรนภาถูกกระแทกจนร่างคอนไปมา

หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ในตอนแรกมันคือความเจ็บปวดรวดร้าวที่ทำให้เธออยากจะขาดใจตายเสียตรงนั้น แต่ทว่าเมื่อจังหวะที่ป่าเถื่อนดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง ร่างกายที่ไร้เดียงสาก็เริ่มทรยศต่ออุดมการณ์

ความยิ่งใหญ่ที่คับแน่นอยู่ในกายสาวเริ่มแผ่ซ่านความร้อนระอุไปทั่วท้องน้อย ความจุกเสียดเปลี่ยนเป็นความเสียวสะท้านที่ล้ำลึกเกินกว่าจะพรรณนา

"อึก... อื้อออ... อ๊ะ"

เสียงร้องไห้อ้อนวอนเริ่มขาดห้วง เปลี่ยนเป็นเสียงครางประหลาดที่เนตรนภาเองก็ไม่เคยได้ยินจากปากตัวเองมาก่อน ใบหน้าขาวนวลเงยแหงนส่ายไปมาบนหมอน

ดวงตาที่เอ่อล้นด้วยน้ำตาเริ่มพร่าเลือนด้วยความกระสันซ่าน สองขาที่เคยเกร็งต้านกลับเริ่มขยับขึ้นมาเกี่ยวรัดเอวหนาที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของเบิ้มไว้แน่นอย่างลืมตัว

"เป็นไงล่ะคุณหนู ไอ้คนงานก่อสร้างชั้นต่ำคนนี้... มันทำให้คุณหนูเสียว จนลืมความเจ็บได้ใช่ไหม" เบิ้มคำรามอย่างสะใจ เมื่อเห็นเหยื่อสาวเริ่มบิดเร้าสะโพกตอบรับแรงกระแทกของเขา

เขาโน้มตัวลงไปฝังคมเขี้ยวขบเม้มตามซอกคอและลาดไหล่ทิ้งรอยรักสีกุหลาบช้ำไว้ทั่วเรือนร่างขาวผ่อง มือหนาข้างหนึ่งรวบผมยาวสลวยของเธอไว้แล้วดึงรั้งให้เธอเงยหน้าขึ้นรับจูบที่ร้อนแรงและหยาบโลน

เขาบดขยี้ริมฝีปากบางจนบวมเป่ง บังคับให้เธอรับรสชาติของความแค้นที่แสนหวานฉ่ำ

"อื้อออ... อ๊าาา... พี่เบิ้ม... อ๊ะ... เจ็บ... ... อ๊ายยย"

เนตรนภาหลุดครางชื่อเขาออกมาด้วยอารมณ์ที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด ความรุนแรงที่เขายัดเยียดมาให้กลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่เผาไหม้ศักดิ์ศรีของเธอจนมอดไหม้ ร่างกายของเธอกำลังโหยหาสัมผัสที่จาบจ้วงนี้อย่างบ้าคลั่ง ยิ่งเขาตอกย้ำความแข็งแกร่งเข้าหาลึกเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งตอดรัดเขาแน่นขึ้นเท่านั้น ราวกับว่าในวินาทีนี้นรกที่เขาเคยมอบให้ได้กลายเป็นสวรรค์ที่เธอไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไป

ร่างกายของเนตรนภากระตุกเกร็งอย่างรุนแรงจนปลายนิ้วเท้าจิกเกร็งเข้าหากัน ความเสียวซ่านมหาศาลพุ่งทะยานจู่โจมจนสมองเธอขาวโพลน

ผนังเนื้อนุ่มภายในสั่นระริกและตอดรัดท่อนเนื้อกำยำของเบิ้มเป็นจังหวะถี่กระชั้นราวกับจะสูบเอาพละกำลังทั้งหมดของเขาเข้าไป

เบิ้มที่กำลังโหมกระแทกอย่างบ้าคลั่งสัมผัสได้ถึงแรงตอดรัดที่รุนแรงนั้นทันที เขาเค้นเสียงหัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะ

แววตาที่จ้องมองใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความสุขสมปนทรมานของคุณหนูผู้สูงศักดิ์นั้นเต็มไปด้วยความหิวกระหาย

"หึ... เสร็จอีกรอบแล้วหรือครับคุณหนู ไหนบอกว่าเกลียดผมนักหนาไง" เบิ้มกระซิบเสียงพร่าพลางกระแทกสวนเข้าใส่ร่องรักที่กำลังบีบรัดเขาอย่างหนักหน่วง

"อื้อออ... พอ... พอได้แล้ว... ฉันไม่ไหวแล้ว... อ๊าาา" เนตรนภาส่ายหน้าไปมาบนหมอน เส้นผมสยายกระจัดกระจาย เสียงของเธอแหบพร่าและสั่นเครือจนฟังไม่เป็นภาษา

"จะให้พอจริงเหรอครับ แต่ข้างในคุณหนูมันตอดแรงขนาดนี้... ซี๊ดดด... อะ... อ๊ากกกก"

เบิ้มคำรามลั่นเมื่อความอดทนขีดสุดสิ้นสุดลง แรงบีบรัดที่เหมือนจะคั้นเอาหยาดน้ำทุกหยดออกจากกายเขาทำให้ชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ถึงกับหน้ามืดตามัว เขาโถมกายเข้าใส่เป็นจังหวะสุดท้ายที่รุนแรงที่สุด ก่อนจะเกร็งตัวขึงขังพ่นลาวาร้อนผ่าวแผ่ซ่านเข้าไปในร่องรักที่ชุ่มฉ่ำของเนตรนภาจนล้นทะลัก

"อ่าส์... ไม่ไหวแล้ว... แตกแล้วคุณหนู"

เบิ้มเสร็จสมแตกใส่รูรักของคุณหนู ทุกหยาดหยดของความแค้นที่สั่งสมมาถูกปลดปล่อยเข้าไปในกายสาวจนอุ่นวาบไปทั้งท้องน้อย

เนตรนภากระตุกเฮือกเป็นครั้งสุดท้าย ลมหายใจหอบถี่สอดประสานกันในความเงียบสงัดของห้องนอนหรู

ท่อนเนื้อสีเข้มยังคงฝังแน่นอยู่ภายในร่างกายที่สั่นเทาของเธอ ราวกับเป็นการตอกย้ำว่าตอนนี้ดอกเบี้ย ที่พ่อของเธอติดค้างไว้ ได้ถูกเรียกเก็บอย่างสาสมและไร้ซึ่งความปรานีเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

เบิ้มค่อย ๆ ถอนกายแกร่งออกจากร่างบางอย่างช้า ๆ เสียงเฉอะแฉะของหยาดน้ำกามดังสะท้อนในความเงียบ เขาหยัดตัวขึ้นนั่งมองดู ผลงานของตนเองด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา

ที่กึ่งกลางกายสาว น้ำสีขาวขุ่นค่อย ๆ ไหลย้อนออกมาจากร่องรอยแยกที่บวมแดง ผสมปนเปไปกับสีเลือดบริสุทธิ์จาง ๆ  ช่องทางรักที่เคยปิดสนิทบัดนี้ขยายกว้างและยังคงขมิบตัวถี่กระชั้นตามแรงอารมณ์ที่ยังค้างคา

ชายหนุ่มมองภาพนั้นพลางกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ ความรู้สึกสะใจในตอนแรกเริ่มเจือปนด้วยความกระหายที่ยังไม่จางหายไปเสียทีเดียว

เนตรนภานอนทอดร่างอยู่อย่างหมดสภาพ หลังผ่านบทลงโทษอันรุนแรงไปถึงสองรอบติด ร่างกายของเธอก็ไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะยกมือขึ้นปกปิดร่างกายที่เปลือยเปล่า

เธอรับรู้ได้ถึงสายตาคมกริบที่จ้องมองมา แต่ความเหนื่อยล้าและอัปยศทำให้เธอเลือกที่จะหลับตาลงนิ่ง ๆ ปล่อยให้น้ำตาหยดสุดท้ายไหลซึมลงที่ขมับ

ในจังหวะที่เหยื่อสาวกำลังจมอยู่กับความบอบช้ำ เบิ้มก็เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เขาขยับหามุมกดชัตเตอร์บันทึกภาพร่างเปลือยเปล่าที่มีรอยรักฝังอยู่ทุกตารางนิ้ว รวมถึงซอกมุมที่น่าอายที่สุด เก็บไว้เป็นหลักฐานเพื่อใช้ต่อรองในวันข้างหน้า

หลังจากนั้น เขาเอื้อมมือไปหยิบกระดาษทิชชู่จากหัวเตียงมาชำระล้างคราบคาว ด้วยความเป็นคนหยาบกร้านที่ทำงานหนักมาทั้งชีวิต เขาจึงเผลอออกแรงเช็ดลงบนปากทางรักที่บวมเป่งแรงไปหน่อย

"อื้อออ... เจ็บ..." เนตรนภาครางออกมาเบา ๆ อย่างลืมตัว ร่างกายสะดุ้งน้อย ๆ จากความแสบพุ่งพล่าน

เบิ้มหยุดมือลงทันที เขาใช้ปลายนิ้วหยาบแหวกดูร่องรอยที่แดงก่ำและช้ำ น้ำหวานใส ๆ ยังคงซึมออกมาสม่ำเสมอ เพราะช่องทางรักที่เพิ่งถูกรุกรานมาอย่างหนักยังคงสั่นกระตุกและขมิบตัวไม่หยุด ราวกับมันกำลังจดจำสัมผัสที่ป่าเถื่อนของเขาไว้ในทุกอณูเนื้อ

"เจ็บสิดี... จะได้จำไว้ว่าอย่าให้พ่อคุณไปทำแบบนี้กับใครอีก" เบิ้มกระซิบเสียงต่ำ แต่สายตายังคงจดจ้องที่จุดอ่อนไหวที่กำลังสั่นไหวนั้นไม่วางตา

 เบิ้มจ้องมองรอยแยกสีหวานที่ยังคงสั่นระริกและขมิบรับอากาศอย่างต่อเนื่อง ภาพความช้ำที่ผสมปนเปไปกับหยาดน้ำค้างแห่งราคะทำให้หัวใจของชายฉกรรจ์เต้นผิดจังหวะ

แม้ในใจจะบอกว่านี่คือการแก้แค้น แต่เสียงลึก ๆ ในหัวกลับสั่งการให้เขาทำในสิ่งที่ขัดกับความดิบเถื่อนก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

ร่างหนาทนแรงขับในใจไม่ไหว เขาค่อย  ๆ โน้มใบหน้าคมเข้มลงไปจนชิดกับเนินเนื้อที่สั่นเทา เนตรนภาที่นอนหลับตาพริ้มสะดุ้งสุดตัวเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดจุดอ่อนไหว เธอพยายามจะหุบขาหนีด้วยสัญชาตญาณ แต่ก็ไร้เรี่ยวแรงเกินกว่าจะขยับ

"จะ... จะทำอะไรอีก พอแล้ว..." เสียงอ้อนวอนของเธอดังแผ่วเบาเหมือนเสียงกระซิบ

เบิ้มไม่ตอบ แต่กลับส่งลิ้นร้อนสากลากไล้ลงบนปากทางรักที่บวมแดงอย่างแผ่วเบาในคราแรก เนตรนภาสะดุ้งเฮือก ร่างทั้งร่างกระตุกวูบ ความสากระคายของลิ้นที่สัมผัสกับเนื้ออ่อนที่กำลังอักเสบทำให้เธอทั้งเจ็บทั้งเสียวจนแยกไม่ออก

"อืมม.." เบิ้มครางต่ำในลำคอ เขาเริ่มใช้ลิ้นละเลงดูดซับน้ำรักและรอยเลือดจาง ๆ ออกจากร่องรอยแยกอย่างตั้งใจ ท่าทางที่เคยรุนแรงเปลี่ยนเป็นความละเมียดละไมที่น่าประหลาด เขาใช้ปลายลิ้นแหวกซอกซอนเข้าไปข้างในที่ยังคงอุ่นจัด บรรจงเลียปลอบประโลมความบอบช้ำราวกับจะช่วยเยียวยาบาดแผลที่เขาเป็นคนก่อ

เนตรนภาบิดส่ายสะโพกไปมาบนที่นอน มือเล็ก ๆ จิกกำผ้าปูเตียงจนยับยู่ยี่ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมชายที่เพิ่งข่มเหงเธออย่างป่าเถื่อนถึงได้กลับมาทำเรื่องที่น่าอายและวาบหวามขนาดนี้ให้เธอ ความชุ่มฉ่ำที่เขาซ้ำเติมลงไปเริ่มทำให้ร่างกายที่เพิ่งสงบลงกลับมาตื่นตัวอีกครั้ง

"อื้อออ... อย่า... อย่าเลียตรงนั้น... อ๊าาา"

เธอหลุดเสียงครางออกมาอย่างสุดกลั้น เมื่อเบิ้มเน้นปลายลิ้นตวัดหยอกล้อกับติ่งเนื้อเกสรที่บวมเป่งจากการถูกรุกรานก่อนหน้า ความอ่อนโยนที่แฝงไปด้วยความหิวกระหายของเขาทำเอาสติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของเธอเริ่มกระเจิดกระเจิงอีกครั้ง

ชายคนงานก่อสร้างคนนี้กำลังทำให้เธอสับสนระหว่างความเกลียดชังที่เปี่ยมล้น... กับความรัญจวนใจที่เขามอบให้ผ่านปลายลิ้นร้อนนั้น