เด็กขัดดอก 1 : เอาตัวเข้าแลก (2)

วันต่อมา

“หนูอยู่ในห้องนี้นะ มีอะไรขาดเหลือก็บอกลุงเข้าใจไหม”

เสียงทุ้มของลุงกำนันเอ่ยกับเด็กสาวขณะที่พาเธอเข้าเอาของมาเก็บในห้องนอนรับแขกภายในบ้าน

“แค่นี้ก็ดีมากแล้วจ้ะ ว่าแต่…นะ หนูต้องเริ่มงานวันนี้เลยไหมจ๊ะ”

เสียงหวานเอ่ยอย่างเคอะเขิน ใบหน้าหวานแดงก่ำขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อนึกถึงงานที่เธอต้องทำให้เขา

“เริ่มวันนี้เลย…เก็บกวาดภายในบ้านให้เรียบร้อย และทำกับข้าวมื้อเช้าก่อนลุงไปทำงานและเตรียมมื้อเย็นไว้หลังลุงตอนกลับมาบ้าน…ว่าแต่หนูทำกับข้าวเป็นใช่ไหม?”

“ปะ เป็นจ้ะ” อุ้มนิ่งอึ้งไปเล็กน้อยกับคำพูดของเขาที่ไม่เอ่ยถึงเรื่องนั้นเลยแม้แต่น้อย จึงเอ่ยถามอย่างคาใจ “แล้วเอ่อ…ระ เรื่องนั้น”

“เรื่องไหน?”

คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย อมยิ้มมองเด็กสาวอย่างนึกขำขัน เธอคงไปได้ยินอะไรประหลาดๆ ที่เขาลือกันมา ทั้งๆ ที่ความจริงแล้วเขาต้องการแค่แม่บ้านและคนกินข้าวแก้เหงาเท่านั้น

“ก็เรื่องที่…”

ริมฝีปากอวบอิ่มของเธอเม้มเข้าหากันอย่างเขินอาย แก้มใสแดงระเรื่อขึ้นมาทีละน้อย ดูน่ารักน่าเอ็นดูจนหัวใจชายแก่อย่างเขาสั่นไหวอย่างห้ามใจไม่อยู่

“เรื่องนั้นค่อยว่ากันทีหลังแล้วกัน” เขาหลุดปากตอบกลับไปเสียงเข้ม พอได้สติก็ลอบด่าตัวเองในใจนับร้อยครั้ง ไม่รู้ทำไมถึงหลุดพูดแบบนั้นออกไปได้

อ่าส์…อย่าเชียวนะไอ้สมาน

นี่รุ่นหลานมึงเชียวนะ!

“ได้จ้ะ…” อุ้มพยักหน้าน้อยๆ อย่างเขินอาย หลังจากร่างหนาบึกบึนของลุงกำนันเดินออกจากห้องไป เธอก็เดินไปนั่งที่เตียงหลังเล็ก ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยให้กำลังใจตัวเอง

“ไม่เป็นไรนะอุ้ม…แกทำได้อยู่แล้ว…”

หลายวันต่อมา

“มีอะไรกินบ้างวันนี้”

เสียงทุ้มของสมานถามอย่างอารมณ์ดี กลับจากทำงานมาเหนื่อยๆ ก็เห็นใบหน้าหวานของเด็กสาวรอต้อนรับอยู่หน้าบ้านพร้อมกับน้ำเย็นๆ หัวใจที่เคยห่อเหี่ยวมานานก็เริ่มกระชุ่มกระชวยขึ้นมาทีละน้อย

อุ้มมาทำงานเป็นแม่บ้านให้เขาได้หลายวันแล้ว เธอทำความสะอาดบ้านก็ดี ฝีมือทำอาหารก็เก่ง เขาติดใจในรสชาติอาหารของเด็กสาวมากถึงขั้นที่ต้องรีบกลับบ้านเพื่อมาทานอาหารพร้อมกันเร็วๆ แม้ว่าคืนนี้จะมีนัดกินเลี้ยงข้างนอกอยู่แล้วก็ตามที

“มีแกงเลียงใส่กุ้งแล้วก็ไข่เจียวใส่ชะอมจ้ะ” อุ้มส่งยิ้มหวานให้เขา รับแก้วน้ำมาจากลุงกำนันแล้วนำไปเก็บ ก่อนจะเตรียมจานและอาหารขึ้นมาจัดบนโต๊ะอย่างรู้หน้าที่

“หือ…อร่อยมากหนูอุ้ม” สมานตักชิมคำแรกก็ตาโตเอ่ยชมเด็กสาวไม่หยุด เขาเป็นคนกินอะไรง่าย แต่ถ้าไม่ถูกใจจริงๆ ก็จะไม่เอ่ยปากชมว่าอร่อยเด็ดขาด ซึ่งตั้งแต่เธอมาอยู่ที่นี่ และทำอาหารให้เขาทาน ก็ไม่เคยมีสักครั้งที่จะไม่เอ่ยชมออกมา

“ไม่ขนาดนั้นหรอกจ้ะ”

เธอส่งยิ้มบางให้พร้อมตักไข่เจียวให้เขาอย่างเอาใจ

หลายวันมานี้นอกจากเรื่องงานบ้านและเรื่องทำอาหาร เขาก็ไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องบนเตียงเลยสักครั้ง เธอเองก็แปลกใจอยู่มาก เพราะข่าวลือเรื่องของเขามีแต่ทางเสียๆ หายๆ แต่พอได้มาอยู่ด้วยกันจริงๆ แล้วถึงรู้ว่าเขาเป็นคนใช้ชีวิตเรียบง่ายมาก แต่ก็ไม่แน่ใจว่าวันข้างหน้าเขาจะเอ่ยถึงเรื่องนั้นขึ้นมาหรือเปล่า

“อย่ามัวแต่ตักให้ลุงสิ หนูก็กินได้แล้ว”

สมานเองก็ตักกับข้าวให้เด็กสาวบ้าง สายตาที่เขาใช้มองเด็กสาวดูเอ็นดูเป็นพิเศษต่างจากคนอื่นๆ ที่ผ่านมา

เวลาที่พวกชาวบ้านส่งลูกสาวมายืมเงิน เขาก็ให้ทุกคนทำเหมือนกันคือมาทำงานบ้านและทำกับข้าวให้ ถ้าทำไม่เป็นก็ให้แค่นั่งทานข้าวด้วยกัน แต่ไม่รู้ว่าใครปล่อยข่าวลือว่าเขาเป็นพวกวิตถาร เด็กสาวหลายคนที่มายืมเงินถึงได้อยู่ไม่ทน หวาดกลัวเขา และหนีกลับบ้านไปก่อนทุกที

และถึงแม้บางคนที่รู้เรื่องข่าวลืออยู่แล้วก็ยังมายืม แต่ก็ทำงานบ้านและทำอาหารไม่ได้เรื่อง หรือบางทีก็คิดจะปีนเตียงเขา เขาจึงตัดปัญหาด้วยการให้กลับบ้านไปในที่สุด

หนูอุ้มนับเป็นคนแรกเลยที่เขาอยู่ด้วยแล้วสบายใจ ทั้งยังทำหน้าที่ที่เขามอบให้เป็นอย่างดีจนเขามีความคิดที่จะจ้างเธอต่อยาวๆ แบบจริงๆ หลังจากที่ไม่เจอแม่บ้านที่ถูกใจมานาน…

“คืนนี้ลุงออกไปกินเลี้ยงข้างนอกนะ หนูอยู่ในบ้านก็ล็อกประตูดีๆ ล่ะ ลุงอาจจะกลับมาดึกหน่อย” เขาเอ่ยขึ้นหลังจากที่ทานอาหารเสร็จเรียบร้อย

“ได้จ้ะ”

ริมฝีปากอวบอิ่มคลี่ยิ้มรับรู้

พอเขาออกไปข้างนอก เธอก็ปิดประตูและลงกลอนเรียบร้อย จากนั้นก็ไปอาบน้ำแล้วเข้านอนเช่นทุกวัน…

ตกดึก

Trrrrrrrrrrrr

Trrrrrrrr

เสียงเรียกเข้าดังขึ้น อุ้มจึงสะลึมสะลือตื่นขึ้นมารับสายที่กระหน่ำโทรมาไม่หยุด

ติ๊ด!

“ว่าไงจ๊ะลุงกำนัน”

[หนูอุ้มมม ลุงลืมเอากุญแจมา มาเปิดประตูให้ลุงหน่อย~]

เสียงปลายสายที่ตอบกลับมา ทำให้เธอรู้ได้ในทันทีเลยว่าตอนนี้ลุงกำนันเมามากแค่ไหน

“เดี๋ยวหนูรีบไปเปิดประตูให้นะจ๊ะ”

ว่าแล้วเธอก็กดวางสาย แล้วเดินออกจากห้องไปเปิดประตูให้เขาทันที

แอดดดดด

ฟึ่บ!

“อ๊ะ! ละ ลุงกำนัน”

เด็กสาวร้องออกมาอย่างตกใจ เพราะร่างสูงใหญ่ของเขาล้มเซมาที่เธอจนต้องรีบพยุงเขาเอาไว้

“พาลุงไปส่งห้องหน่อยย ลุงเดินไม่ไหว~” สมานเอ่ยกับเด็กสาวเสียงยานยืดตามประสาคนเมา เธอเองก็ดึงแขนล่ำของเขามาพาดบ่าเล็กเอาไว้ กอดเอวสอดขอบเขาแล้วพยุงพาเดินไปที่ห้องตามที่เขาบอกอย่างทุลักทุเลเนื่องจากขนาดตัวที่ต่างกันมาก

ฟอดดดดด

“ฮืมมม ตัวหอมจังเลยหนูอุ้มจ๋า~”

“ละ ลุงกำนัน”

ใบหน้าหวานแดงก่ำขึ้นมาอย่างหนัก เมื่อจู่ๆ คนเมาก็เอาจมูกมาซุกไซร้ตรงต้นคอของเธอระหว่างที่กำลังเดินไปที่ห้อง ทั้งยังหอมแก้มเนียนของเธอไม่หยุดจนมันขึ้นสีแดงปลั่งอย่างเขินอาย

“ผิวก็เนียน…ตัวก็นุ่ม…”

คนเมาก็เอ่ยอะไรไปตามที่คิด ทั้งยังพรมจูบซอกคอขาวของเด็กสาวจนเธอขนลุกไปทั้งร่าง รีบพาร่างหนาเดินไปที่ห้องให้เร็วที่สุด กลัวว่ามันจะเลยเถิดไปมากกว่านี้

“ถึงแล้วจ้ะลุงกำนัน…ค่อยๆ นอนลง- อ๊ะ! อื้อออออ”