9

9

พื้นราบใกล้ประตูเมืองอู๋เยี่ยเต็มไปด้วยกระโจมทหารน้อยใหญ่ ทว่าตอนนี้ทหารใหม่ถูกลากไปฝึกอยู่ด้านหลังสุดของค่าย เพราะไม่ใช่ค่ายใหญ่เว่ยซานจึงฝึกได้เพียงท่าทางพื้นฐาน อย่างเช่น ฝึกท่าขี่ม้าหนึ่งชั่วยาม

ไม่ว่าผู้ใดก็ล้วนแต่มั่นใจว่าเยว่หลินทนไม่ได้เป็นแน่ ทว่านางกลับทำได้ดีกว่าบุรุษบางคนเสียอีก ทั้งที่ร่างกายบอบบาง แขนขาเล็กราวกิ่งหลิวที่พร้อมหักโค่นยามต้องพายุ

สำนักนักฆ่า โรงดัดสันดาน หรือโรงหมอนางถูกใช้งานไม่น้อย เก็บสมุนไพร ตากสมุนไพร ฝึกขี่ม้า ฝึกใช้มีดสั้น ซักผ้า เก็บฟืน งานใดก็ล้วนแต่ต้องใช้กำลังกายทั้งสิ้น นางจึงมีความอดทนมาก

“ไม่เลวเลยนี่เจ้าหนุ่ม ไม่คิดว่าร่างกายแห้ง ๆ ของเจ้าจะมีเรี่ยวแรงถึงเพียงนี้” เสี่ยวหานเอ่ยชมพลางตบไหล่เยว่หลินเบา ๆ หลังจากฝึกท่าขี่ม้าครบเวลา นายกองก็สั่งให้กลับมายืนเรียงแถวกันเหมือนเดิม

“ตัวข้าไม่มีความสามารถอื่นใดมีเพียงความอดทนเท่านั้น โชคดีที่ก่อนหน้านี้ลำบากมาไม่น้อย” ผู้พูดยิ้มแย้มไม่แสดงออกถึงความลำบากเบื้องหลังของความอดทนนี้ นางไม่คิดจะบอกผู้ใดว่าตนเองผ่านเรื่องราวเลวร้ายอันใดมาบ้าง เพราะสิ่งเหล่านั้นหาได้มีความหมาย นอกเสียจากเป็นแรงผลักดันให้นางกลายเป็นคนอดทนต่อทุกความยากลำบากและทุกความเจ็บปวดได้ดี

“ท่าทางเจ้าไม่เหมือนคนทำงานหนักเลยอาเยว่” เสี่ยวกวงหยอกล้อ ก่อนจะหันไปมองนายกองด้านหน้าสุด

“ต่อจากนี้หากมีการตั้งค่าย พวกเจ้าต้องฝึกเช่นนี้ทุกวัน หลังกลับถึงค่ายใหญ่เว่ยซานจึงจะเป็นการฝึกที่แท้จริง” ทหารใหม่ตอบรับอย่างพร้อมเพรียงจึงได้แยกไปพัก การฝึกนี้สามารถฝึกได้มากกว่าสองชั่วยามทว่าหากฝึกเช่นนั้นแล้วต้องเดินทางไกลคงเสียเวลา โจวต้าทบทวนแล้วว่าไม่สมควรจึงฝึกกันเล็กน้อยเพื่อให้เคยชิน

เวลาที่ทหารใหม่ฝึกเสร็จเป็นช่วงเวลาเดียวกับแม่ทัพใหญ่กลับถึงค่าย ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีขาวสะอาดไร้ลวดลายจึงยิ่งส่งผลให้ผู้สวมใส่โดดเด่นขึ้นมา ใบหน้าหล่อเหลาราวหยกสลักแม้แต่บุรุษด้วยกันยังต้องหยุดมอง นัยน์ตาเฟิ่งหวงไม่จ้องมองที่ใดเป็นพิเศษ ทั้งเรียบนิ่งลึกล้ำและเฉยชา เขามุ่งหน้าไปยังกระโจมของตนเองไม่แวะหรือหยุดที่ใด

โจวต้าเห็นเงาร่างสูงท่าเดินคุ้นตาก็รับรู้ได้ว่าแม่ทัพหนุ่มกลับมาแล้ว หัวหน้าทหารเช่นเขาย่อมต้องไปรายงานเหตุการณ์จึงเดินตามไป

“เข้ามา” น้ำเสียงลุ่มลึกเอ่ยอนุญาตทั้งที่เขายังไม่ได้แจ้ง หลงจวินรับรู้ว่าโจวต้าตามมาย่อมต้องเพื่อรายงานเหตุการณ์ช่วงที่เขาไม่อยู่ และการฝึกทหารวันแรก

“คารวะท่านแม่ทัพ”

“ไม่ต้องมากพิธี ว่ามา” วันนี้แม่ทัพใหญ่แปลกกว่าทุกวัน ดูเร่งรีบผิดวิสัยแต่เขาเป็นเพียงทหารใต้อาณัติจะกล้าสงสัยได้เช่นไร โจวต้าเงยหน้ามองผู้ที่ตำแหน่งสูงกว่า

“ไม่มีสิ่งใดผิดปกติ ทั้งบนเขา และเส้นทางข้างหน้าข้าให้ทหารลาดตระเวนไปตรวจสอบดูแล้ว นอกจากเรื่องที่ทหารใหม่หายไปในค่ายก็นับว่าปกติ การฝึกทหารใหม่ก็เริ่มขึ้นเช้านี้” สิ้นเสียงหัวหน้าโจว แม่ทัพหลงไม่ได้กล่าวสิ่งใดออก เดิมทีโจวต้าคิดจะจากไปแต่ความรู้สึกของเขาบอกว่าแม่ทัพยังมีเรื่องจะพูด

“จะไม่ไปหรือ” พูดจบก็หันหลังให้หัวหน้าโจว เป็นการบอกว่าหมดเรื่องจะไถ่ถามแล้ว โจวต้าหลุดจากภวังค์ความคิดตนเองก่อนจะประสานมือกล่าวลา

“เช่นนั้นข้าขอตัว”

“อย่างไรก็จะออกไปแล้ว ตามทหารใหม่เยว่หลินมาพบข้า” โจวต้าที่เดินไปถึงทางเข้ากระโจมรีบหันกลับมามอง ทบทวนคำสั่งเมื่อครู่จนแน่แก่ใจว่าได้ยินไม่ผิด แต่แม่ทัพหนุ่มไม่ได้มองเขาเลย หมายความว่าเป็นคำสั่งที่ไม่ต้องการให้ถามเหตุผล

ร่างกำยำเร่งฝีเท้าไปยังกระโจมฝั่งซ้ายซึ่งเป็นที่พักของเหล่าทหารใหม่ นอกจากจะไม่ต้องการให้ถามเหตุผลแม่ทัพยังต้องการให้เขาทำตามคำสั่งโดยเร็ว

ทหารใหม่จับกลุ่มพูดคุยกันเรื่องการเดินทางหลังพักจากการฝึก เยว่หลินนั่งอยู่บนพื้นหินพูดคุยยิ้มแย้มกับสหาย โดยไม่ได้สนใจรอบข้าง กระทั่งเสี่ยวหานซึ่งอายุมากที่สุดเห็นโจวต้าเดินมายังกลุ่มของตน

“หัวหน้าโจว” หลังเสี่ยวหานกล่าวทัก คนอื่นจึงยืนขึ้นทำความเคารพตาม โจวต้าเพ่งมองทหารใหม่ตรงหน้าก็ยังไม่เห็นว่าเยว่หลินผู้นี้จะมีสิ่งใดพิเศษ รูปร่างหรือก็ผอมบางเกินกว่าจะช่วยเหลืองานลับของแม่ทัพได้ ทำเอาเขาเดาไม่ออกเลยว่าก่อนนี้ทหารใหม่ผู้นี้ไปทำสิ่งใดมา

“เจ้า เยว่หลินใช่หรือไม่” โจวต้าว่าพลางจ้องมองใบหน้ากระดำกระด่างของเด็กหนุ่มที่อายุไม่น่าเกินสิบเจ็ดตรงหน้า คนถูกจ้องมีสีหน้างุนงงเขากับหัวหน้าไม่น่าจะมีเรื่องใดพูดคุยกันเป็นพิเศษ อีกทั้งตอนถามหัวหน้าทหารก็ยังไม่มั่นใจว่าเขาคือเยว่หลินหรือเปล่า เช่นนั้นคงเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวคือมีผู้อื่นฝากมา

“ขอรับ ข้าน้อยเยว่หลิน หัวหน้าโจวมีสิ่งใดจะสั่งหรือ” เสียงทุ้มต่ำที่แสร้งทำเอ่ยขึ้น พาให้สายตาหลายคู่จับจ้องไปยังหัวหน้าทหารอย่างพร้อมเพรียง พวกเขาเองก็อยากรู้ว่าหัวหน้าโจวมีเรื่องใดจะสั่งทหารใหม่เช่นพวกเขาหรือ

“ข้าไม่มี แต่แม่ทัพเรียกพบเจ้าตอนนี้” ขนทั่วสรรพางค์กายพากันลุกชัน นางคิดหาข้ออ้างอยู่นานว่าจะบอกเขาอย่างไรดีเรื่องเมื่อคืน จะหลอกก็คงไม่สามารถหลอกคนเช่นนั้นได้ คนถูกเรียกพยักหน้ารับก่อนจะสูดลมหายใจเข้าแล้วเดินตามโจวต้าไป ทิ้งให้สหายอยู่กับความสงสัย

“ขอถามหัวหน้าโจวไม่ทราบว่าท่านแม่ทัพมีเรื่องอันใดหรือ เหตุใดจึงเรียกพบข้า” เยว่หลินถามขึ้นขณะที่ทั้งสองกำลังเดินไปยังกระโจมใหญ่ของแม่ทัพ โจวต้าไม่ได้ตอบเพียงแต่ปรามนายทหารผู้น้อยเสียงเรียบ

“ไปถึงเจ้าก็รู้เอง” เขาจะตอบอันใดได้ในเมื่อตัวเขาเองก็ไม่อาจเดาใจแม่ทัพหนุ่มได้ เดินตามกันมาไม่นานในที่สุดก็ถึงกระโจมใหญ่

“ท่านแม่ทัพเยว่หลินมาแล้วขอรับ” โจวต้ายืนนิ่งรายงานเสียงไม่ดังไม่เบาแต่เพียงพอให้ด้านในได้ยิน ไร้เสียงตอบกลับหมายความว่าอย่างไรกัน โจวต้าชั่งใจคิดจะพูดอีกหนแต่ได้ยินเสียงแม่ทัพหลงจวินเสียก่อน

“ไม่มีสิ่งใดแล้วหัวหน้าโจวเจ้าไปเถิด”

“หากแม่ทัพยังไม่สะดวก เช่นนั้นข้าน้อยขอ...” เยว่หลินคิดจะหลบเลี่ยงไปก่อน แต่ไหนเลยจะรอดพ้นสายตาเขาไปได้ น้ำเสียงราบเรียบทรงพลังพาร่างเล็กชะงักงัน

“ข้าบอกหัวหน้าโจว หรือเจ้าก็แซ่โจว” ดูเหมือนแม่ทัพจะมีเรื่องให้พูดคุยกับทหารหนุ่ม โจวต้ารีบค้อมตัวแล้วจากไปโดยเร็ว อย่ารอให้ถูกไล่จะดีกว่า

“ข้าน้อยคิดว่าแม่ทัพคงยังไม่สะดวก”

“หากไม่สะดวกข้าจะให้โจวต้าเรียกเจ้ามาทำไม เข้ามา” เห็นทีวันนี้นางคงหนีไม่พ้นแล้ว ร่างเล็กสูดลมหายใจรวบรวมความกล้าเล็กน้อยพร้อมกับแหวกม่านกระโจมเข้าไปข้างใน