8

8

ศาลาว่าการอำเภออู๋เยี่ย

ผู้ตรวจการลับจากเมืองหลวงมาถึงอู๋เยี่ยตั้งแต่เช้า เมื่อได้สติแม่ทัพหลงจวินจึงให้จางผิงส่งจดหมายถึงผู้ตรวจการลับให้มาตัดสินคดีที่ศาลาว่าการ

คนของนายอำเภอล่ายอี้ที่ล้อมหอเฟิงเยี่ยถูกจับกุมไว้ทั้งหมด หลักฐานสำคัญมู่ฉีก็ขโมยจากห้องเก็บของนายอำเภอแถบชานเมืองแล้ว สตรีเมื่อคืนก็ถูกขังไว้ในคุก รอเพียงการไต่สวนจากแม่ทัพหลงจวินเท่านั้น

เขาจะตัดสินคดีนี้เองก็ทำได้เพียงแต่หากกราบทูล คงมีคนไม่น้อยหาทางโจมตีเขาด้วยเรื่องนี้ เมื่อเป็นเช่นนั้นการเชิญผู้ตรวจการมาร่วมพิจารณาคดีนี้ด้วย ภายหลังยังมีแผนการรองรับ

“ล่ายอี้เจ้ามีความผิดฐานยักยอกเสบียงหลวง ใช้เงินซื้อขายตำแหน่ง ใช้อำนาจข่มเหงประชา ใส่ร้ายขุนนางในราชสำนัก เพียงโทษยักยอกเสบียงหลวงก็เพียงพอให้ตัดหัวของเจ้าแล้วรู้หรือไม่ ทุกสิ่งที่เจ้ากระทำต่อให้ประหารเจ็ดชั่วโคตรก็ไม่ถือว่ามากไป” แม่ทัพหนุ่มเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน พูดจบก็ลุกจากตำแหน่งของผู้ตัดสินโทษประจำศาลาว่าการ ร่างสูงสง่าหยุดยืนเบื้องหน้านักโทษล่ายอี้ กดสายตามองบุรุษที่ถูกโซ่ตรวนล่ามทั้งข้อมือและข้อเท้า

“แน่นอนว่าเจ้าไม่มีทางกล้าเอ่ยถึงผู้อยู่เบื้องหลังเพราะเกรงในอำนาจ เกรงว่าครอบครัวจะเดือดร้อน แต่เจ้าควรรู้ไว้ว่าความผิดของเจ้าคือโทษประหารเจ็ดชั่วโคตร ไม่ว่าจะบุตรชาย บุตรสาว หลานชาย หลานสาว มารดาหรือคนใช้ในจวนล้วนต้องถูกประหารพร้อมเจ้าในวันนี้ แต่หากเจ้ายอมพูดผู้ต้องโทษจะมีเพียงเจ้าเท่านั้น เลือกเอาเถิดว่าจะควรทำเช่นไร” ไม่รอให้ล่ายอี้เปิดปาก ร่างสูงในชุดผ้าไหมชั้นดีก็เดินกลับไปนั่งที่ตำแหน่งเดิม หยิบไม้ปลุกสติบนโต๊ะมาถือเอาไว้ เขากำลังจะตัดสินโทษอย่างเป็นทางการ

หากล่ายอี้ไม่ยอมพูดก่อนตัดสินตระกูลล่ายก็ไม่มีโอกาสรอดชีวิตอีกแล้ว

แม่ทัพหลงจวินช่างเยือกเย็น เฉยชาไร้เมตตา ดังที่ผู้คนร่ำลือ เขาไม่หยุดคิดหรือให้โอกาสล่ายอี้แม้แต่น้อย มีเพียงอดีตนายอำเภอที่ร้อนรนคิดไม่ตกกับคำพูดแม่ทัพหนุ่ม

“เดี๋ยว ข้าพูดแล้ว” ชั่วขณะก่อนไม้ปลุกสติจะถูกเคาะลงบนโต๊ะล่ายอี้ก็ร้องห้ามขึ้นมา ชายหนุ่มยั้งมือจ้องใบหน้าซีดเซียวของบุรุษวัยกลางคนตรงหน้านิ่ง ๆ ไม่เอ่ยถาม ไม่คาดคั้น ปล่อยให้อีกฝ่ายร้อนรนไปเอง นี่แหละวิธีการของบุรุษผู้เยือกเย็น

“เป็นฉางจื่อหราน” ฉางจื่อหรานขุนนางฝ่ายบู๊ตำแหน่งไม่เล็กไม่ใหญ่ในราชสำนัก เพราะไม่โดดเด่นสะดุดตาผู้ใดเมื่อทำการลับหลังจึงไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น

“ใส่ร้ายขุนนางราชสำนักมีโทษเพิ่มรู้หรือไม่” แม้ไม่ได้ถามถึงเบื้องลึกเบื้องหลัง แต่ล่ายอี้รู้ดีว่าคำพูดของแม่ทัพค่ายเว่ยซานผู้นี้หมายถึงสิ่งใด หากไม่มีหลักฐานคำกล่าวเมื่อครู่ล้วนเป็นเพียงแผนการป้ายสี และข้อตกลงเว้นโทษตายของสกุลล่ายก็จบลงด้วย

“ท่านแม่ทัพโปรดรอเชื่อข้า ข้ามีหลักฐานว่าเป็นฉางจื่อหราน หากท่านยอมปล่อยคนในตระกูลข้า ข้าจะยอมบอกที่ซ่อนหลักฐานนั้น”

“เจ้าไม่มีอำนาจใดที่จะต่อรองได้ ตัวข้าแม้จะรอได้อีกหน่อยแต่ครอบครัวเจ้าในคุกศาลาว่าการนั้นไม่แน่” ล่ายอี้เหงื่อซึมบนฝ่ามือหนาชุ่มไปหมด ทั้งที่แม่ทัพหลงไม่ได้กล่าวมากมายแต่ตัวเขากลับรู้สึกกดดัน อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

ท่าทางของเขาสบายมากเท่าใดล่ายอี้ก็ยิ่งร้อนรนมากเท่านั้น เพราะยามนี้ในหัวเขาคิดถึงคนในตระกูลซึ่งถูกคุมขังไว้ในคุกใต้ดิน ผู้ใดจะรู้ดีไปกว่าเขาว่าคุกใต้ดินของศาลาว่าการคับแคบ มืดครึ้ม และลำบากอย่างไร

“จดหมายติดต่อเหล่านั้นถูกซ้อนอยู่ใต้ดินของกระถางดอกเบญจมาศ ข้างโต๊ะเขียนหนังสือในห้องตำรา” น้ำเสียงที่กล่าวแผ่วเบาราวกับปลงตก เขาไม่มีสิ่งใดใช้ต่อรองร้องขอชีวิตได้เลย มีเพียงขอความเมตตาจากชายหนุ่มแสนเย็นชาตรงหน้า ไม่ว่าจะเป็นผู้ใดก็ล้วนแต่ต้องหาทางรอดให้ตนเองไว้ เผื่อวันหนึ่งเกิดเหตุอันใดขึ้นยังมีหลักประกันต่อชีวิต

หลงจวินก็คิดได้จึงกดดันให้ล่ายอี้นำออกมา เขารู้ดีว่าคนชั่วไม่มีทางเชื่อใจกันได้สนิท ชายหนุ่มสืบจนรู้แน่แก่ใจว่าหลักฐานอยู่ในจวนหลง แต่หากเขาหาด้วยตนเองคนทั้งจวนล่ายจะไม่สามารถรักษาชีวิตไว้ได้

มีทางเดียวคือบีบให้ล่ายอี้ส่งมอบเพื่อรักษาชีวิตคนสกุลล่าย...

แม่ทัพหนุ่มหันไปพยักหน้าให้ องครักษ์คนสนิทรีบปรี่ออกไป เคราะห์ดีตระกูลล่ายได้รับพระราชทานเรือนซึ่งอยู่ไม่ไกล เพียงออกประตูหลังศาลาว่าการ เดินตรงไปหนึ่งช่วงถนนก็จะเป็นจวนหลังใหญ่ ป้ายชื่อจวนถูกปลดไปแล้ว เหลือไว้เพียงสีจาง ๆ หลังป้ายที่ไม่เคยโดนแสงแดดส่อง

ไม่นานจางผิงก็กลับมาพร้อมกล่องไม้กลางเก่ากลางใหม่ขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็ก ด้านในมีจดหมายอยู่หลายฉบับ ลายมือบนจดหมายล้วนแต่เหมือนกันไม่ผิดเพี้ยน

“หลักฐานครบถ้วน ความผิดชัดเจน ล่ายอี้อดีตนายอำเภอเมืองอู๋เยี่ยมีความผิดยักยอกเสบียงหลวง ใช้อำนาจรังแกประชา ซื้อขายตำแหน่ง ความผิดคือประหาร คนตระกูลล่ายได้รับการยกเว้นโทษตาย แต่โทษเป็นไม่อาจหลีกหนี บุรุษอายุมากกว่าสิบถูกเนรเทศ สตรีถูกขับออกจากจวน” หลังตรวจหลักฐานเรียบร้อยจึงประกาศความผิดทั้งหมด เขาทำตามที่พูดไว้ชีวิตคนสกุลล่ายทั้งหกสิบคน แม้จดหมายจะไม่สามารถชี้ชัดได้ว่าคนผู้นั้นอยู่เบื้องหลัง

ทว่าสามารถกำจัดกำลังส่วนหนึ่งของเขาลงไปได้ นั่นก็นับว่าดีแล้ว เมื่อไม่มีอู่ข้าวอู่น้ำอย่างนายอำเภอล่ายอี้ ทหารที่ซ่องสุมย่อมต้องลำบากไม่น้อย ในเวลาอันใกล้นี้คงไม่มีทางทำการใหญ่ได้

“ท่านแม่ทัพ จะร่วมประหารด้วยหรือไม่” จางผิงเดินเข้ามาถามหลังจากการไต่สวนเสร็จสิ้น ผู้ตรวจการเองก็ขอตัวกลับไปเรือนพักเพื่อควบคุมการประหารในวันพรุ่งนี้ นอกจากควบคุมการประหารยังต้องอยู่รอจนมีการแต่งตั้งนายอำเภอคนใหม่เสียก่อน

“ไม่จำเป็น ทางนี้มีผู้ตรวจการข้าเป็นเพียงทหาร อยู่หรือไม่ไม่ได้สำคัญอันใด หน้าที่ข้าในเมืองอู๋เยี่ยจบแล้ว” หน้าที่เขาคือการกำจัดแหล่งอาหารของทัพทหารลับเท่านั้น ไม่ได้มีหน้าที่ควบคุมดูแลเมือง อีกทั้งยังมีหน้าที่คุมทหารกลับค่ายเว่ยซานอยู่

“ข้าจะไปเตรียมม้า” ชายหนุ่มพยักหน้ารับก่อนจะเดินไปพูดคุยกับคนของผู้ตรวจการลับ ครู่หนึ่งจึงเดินตามจางผิงไปยังม้าตัวอ้วนพ่วงพีขนสีดำสนิท

ระหว่างควบม้ากลับค่ายได้อยู่กับความคิดตนเองจึงมีเวลาคิดว่าเมื่อคืนมีสิ่งใดเกิดขึ้น ก่อนนี้เขาตื่นขึ้นมาในห้องพักชั้นสามของหอเฟิงเยี่ยโดยมีเฉินเฟยเฝ้าอยู่พร้อมกับบัญชีที่อุตส่าห์ไปขโมยมา

เขาไม่คิดว่าตนเองจะทนพิษจากยาปลุกกำหนัดเมื่อคืนจึงได้คำตอบว่า เยว่หลินให้จางผิงพานางมาช่วยแต่จะช่วยอย่างไรนั้นไม่มีผู้ใดรู้ เพราะจางผิงเองก็ออกไปล่อทหารของล่ายอี้ ส่วนมู่ฉีก็ไปสอบถามข่าวให้แม่ทัพอยู่กับผู้ดูแล ภายในห้องมีเพียงเขาและนาง

เขากังวลใจไม่น้อยว่าตนเองจะสร้างความลำบากให้แก่นาง แต่ปลีกตัวออกจากหน้าที่ไม่ได้จึงให้เฉินเฟยไปส่งนางกลับค่าย ส่วนตนเองก็รีบจัดการเรื่องราวล่ายอี้ให้เสร็จเพื่อกลับไปถามเรื่องบนหอเฟิงเยี่ย

องครักษ์ข้างกายทั้งสองเห็นท่าทีของแม่ทัพแล้วยิ่งแปลกใจ ท่าทีรีบร้อนคล้ายมีเรื่องเร่งด่วนคอขาดบาดตาย เฉินเฟยหลังส่งเยว่หลินเสร็จก็รีบควบม้ากลับทว่ายังช้ากว่า จำใจต้องควบม้ากลับโดยไม่มีโอกาสเอ่ยถามสิ่งใด