ชีวิตของรสา

      ก๊อกๆๆๆ​  

 

     "รสาลูก…. ตื่นได้แล้ว"

 

   

“ค๊าาาคุณแม่​ รสาตื่นแล้ว” และแล้วเธอก็ต้องตื่นขึ้นมาเพราะเสียงเคาะประตูหน้าห้อง เป็นฝีมือใครไม่ได้เลยนอกจากคุณแม่สุดที่รัก​

 

      เกือบห้านาทีที่ลูกสาวของเธอบอกว่าตื่นแล้ว​ แต่ไม่ยอมเดินมาเปิดประตูให้คนเป็นแม่​ เธอรู้อยู่แล้วว่ามันเป็นวิธีการเอาตัวรอดของลูก​ เพราะถ้าไม่บอกว่าตื่นแล้ว​คงจะกลัวโดนเธอบ่นละสิ  ทั้งๆที่ตัวเองยังไม่ตื่นส่ะด้วยซ้ำ​   คนเป็นแม่ที่รู้ทันลูกสาวมาตลอดแกล้งเคาะประตูอีกรอบและเพิ่มเสียงให้เข้มกว่าเดิม​ และเชื่อว่าอีกไม่ถึงหนึ่งนาที​ สาวเจ้าต้องวิ่งมาเปิดประตูอย่างแน่นอน

 

       "ก๊อก​ๆ​ ก๊อกๆ​ ปลุกครั้งที่สอง….. รสา!! ถ้าตื่นแล้วจริงๆ​ หนูเดินมาเปิดประตูให้แม่เดี่ยวนี้​…!!"  

 

      ตุ๊บๆๆ​ " มาแล้วค่ะคุณแม่…..เอี๊ยดดด!! รสามาแล้ว​  คุณแม่เชื่อหรือยังค่ะว่าหนูตื่นแล้วจริงๆ" ​ หญิงสาวพยายามลืมตาขึ้นมาเพื่อพิสูจน์​ให้คนเป็นแม่เห็นว่าตัวเองตื่นแล้ว​  

 

     " หึ… นี่คือคนที่ตื่นแล้วหรอ​ แม่มองไม่ออกเลย​ เพราะเหมือนคนเพิ่งจะตื่นมากว่า​ ดูผมเผ้า​สิ​ ไหนจะหน้าตาแทบดูไม่ได้เลยเหมือนลูกหมา"

 

     " คุณแม่อ่าาา…. ลูกหมาที่ไหนจะน่ารักขนาดนี้ค่ะ​ คนนี้ลูกแม่น่ะ​ ฟอดดด!!!  ฟอดด!!  แก้มคุณแม่หอมจัง​ นุ่มด้วยยย"

 

   "  พอแล้วๆ​ ไปอาบน้ำได้แล้วลูก​ จะได้ลงไปกินข้าวกัน​ เดี่ยวคุณพ่อขึ้นมาตามแล้วจะยาวน่ะ​ "

 

     " ตอนนี้ยังเช้าอยู่เลย  อีกอย่างวันนี้วันอาทิตย์เป็นวันหยุดด้วยรสาขอนอนต่อได้ไหมค่ะ​  รสายังไม่หิว​ คุณพ่อก​ับคุณแม่กินก่อนได้เลย​ นะคะๆๆ​ รสาอยากนอนต่อ"

 

   " แล้วเมื่อคืนใครเป็นคนบอกแม่ให้ขึ้นไปปลุกหื้มม…. เห็นว่ามีนัดกับหนูติน่าด้วยนิ" ดูจากสีหน้าตกใจของคนเป็นลูก​ เธอรู้ได้เลยว่าเจ้าหล่อนคงจะลืมแน่ๆว่าวันนี้ตัวเองมีนัดกับเพื่อน​สาวสุดที่รัก

 

     " จริงด้วยค่ะคุณแม่!! รสาลืมไปเลย​  ไม่งั้นโดนยัยนั้นบ่นหูชาแน่เลย​  ขอบคุณ​นะคะคุณแม่ที่มาเตือนหนู​ " ฟอดด!!

 

   " งั้นรีบๆอาบน้ำแต่งตัว​ แล้วลงไปกินข้าว​ แม่ให้เวลาสามสิบนาที​ โอเค"

    

   "รับทราบค่ะ"

 

    ชีวิตของรสาเธอเติบโตขึ้นมาด้วยความรักความเอาใจใส่จากคนเป็นพ่อเป็นแม่​ ด้วยความเป็นลูกคนเดียวเธอเลยได้รับความรักจากท่านเต็มๆ​  บางครั้งเธอก็เอาแต่ใจจนเกินงาม​ แต่ท่านก็ไม่เคยขัดใจยอมตามใจทั้งๆที่​รู้ว่ามันไม่ควร จนบางทีมันก็มากเกินไป​ แต่เพราะเป็นลูกคนเดียว​ อะไรที่เธออยากได้เธอต้องได้​ และอะไรที่ว่าดี​  รสาจะได้รับจากพวกพ่อกับแม่เสมอ​ 

   

    ใครๆต่างก็อิจฉา​เธอที่เกิดมาบนกองเงินกองทอง​ พ่อแม่ตามใจ​ ชีวิตสุขสบายไม่เคยทำอะไรเอง…. เพราะมีคนคอยตามใจ​ แต่ความเป็นจริงนั้นมันเป็นสิ่งที่ไม่ดีเลย​ บางครั้งความเอาแต่ใจส่งผลให้เธอเป็นคนที่ไม่น่ารัก….. กว่าเธอจะรู้ตัวมันเกือบสายไปแล้วเหมือนกัน​ 

 

     ถ้าวันนั้นไม่มีเหตุการณ์​นั้นเกิดขึ้นเธอก็คงจะยังเป็นคุณหนูผู้เอาแต่ใจเหมือนเกิม  เผลอๆอาจจะมากกว่าเดิม….. แต่พอมีเหตุการณ์​นั้นขึ้นมาสถานการณ์​ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป​ คุณหนูผู้เอาแต่ใจคนเดิม​ ก็เปลี่ยนแปลงตัวเองไปเหมือนกัน

 

     เหตุการณ์​ในคืนนั้นเกิดขึ้นเพราะความเอาแต่ใจของเธอ​ล้วนๆ​ เพียงเพราะเธออยากได้เค้กวันเกิดแบบอื่น​ เธอร้องไห้คะยั้นคะยอ​ให้ท่านออกไปซื้อ…..จนทำให้พวกท่านเกิดอุบัติเหตุ​ เธอเกือบจะเป็นเด็กกำพร้า….. เกือบจะเสียพวกท่านไปตลอดกาล​ เพราะความงี่เง่าของตัวเอง​  

 

    วันนั้นเธอยังจำได้ดีว่าตัวเองกลัวขนาดไหนร้องไห้จนสลบ​ เพราะกลัวพวกท่านจะทิ้งให้เธอต้องอยู่คนเดียว……. ตอนนั่นเองที่เธอสัญญากับตัวเองว่าจะไม่ทำตัวงี่เง่า​เอาแต่ใจกับพวกท่านอีก​ เธอจะเป็นเด็กดีและลูกที่ดีของพ่อกับแม่

นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาเธอก็เปลี่ยนแปลงตัวเองได้จริงตามสัญญา.... เพราะเธอไม่อยากเสียใจกับการกระทำที่งี่เง่าของตัวเองอีกแล้ว​ เรื่องในวันนั้นเป็นบทเรียนราคาแพงที่ทำให้เธอจดจำได้จนถึงทุกวันนี้.....และเป็นเครื่องมือที่คอยเตือนสติตัวเธอ​ ไม่ให้เอาแต่ใจตัวเองแบบไร้เหตุผลอีกเด็ดขาด​ เพราะผลที่จะตามมามันไม่คุ้มเลย