รอยบาปสวาท

บทที่2.ลาก่อนเมืองไทยดลยาก้มหน้าจนปลายคางชิดอก เธอพยายามสะกดการมองอยู่ที่ปลายเท้า เมื่อถูกกะเกณฑ์จากคุณน้าวัยสาวให้มายืนตั้งแถว...รอส่งบุตรชายเจ้าของบ้าน เป็นเพราะเทียมเปลี่ยนวันเวลา... เขาเลื่อนวันที่ ธรรวาต้องเดินทางไปต่างประเทศให้เร็วขึ้น ป้องกันเรื่องร้ายๆ ที่อาจจะเกิดขึ้นอีกในวันข้างหน้า“สักวันแกจะเข้าใจในสิ่งที่พ่อทำ”เทียมกล่าวเสียงเรียบนี่เป็นทางออกที่ดีที่สุด...เท่าที่พ่อคนหนึ่งคิดออก“...” ธรรวาไม่ได้ตอบบิดาสักคำ เขายืนก้มหน้านิ่ง มุมปากมีรอยยิ้มเหยียดๆ“คุณธรรได้ไปเมืองนอก ไม่ดีใจเหรอคะ รัณอยากไปยังไม่ได้ไปเลยค่ะ”แม่เลี้ยงสาวสดจีบปากพูด หล่อนยิ้มเยือนเพื่อกลบเกลื่อนความผิดหวัง เกือบจะได้ลิ้มรสความกำยำของลูกเลี้ยงหนุ่มละอ่อนอยู่แท้ๆ แต่ก็ดันมีมารมาขัดความสุขเสียก่อน แถมไอ้มารตัวนั้น ยังส่งลูกเลี้ยงของเธอไปเสียไกลตาเด็กหนุ่มตวัดสายตามอง เขายิ้มเย็น ดวงตาลุกเรือง และดวงตาคู่นั้นเลยไปยังด้านหลังดารัณด้วย ธรรวาหรี่ตาลง เขาเห็นดลยายืนแอบอยู่ด้านหลังคนงาน เด็กหนุ่มแสยะยิ้ม... “คนอย่างเธอ...เหมาะที่จะลงไปอยู่ในนรกมากกว่า...”ธรรวากล่าวเสียงแผ่ว เขาเงยหน้ายิ้มให้บิดา แต่มันเย็นช

บทที่3.ความทรงจำร้ายๆกลางดึกสงัดดลยานอนกระสับกระส่าย หน้าผากโหนกนูนมีเกล็ดเหงื่อผุดออกมาจนชุ่ม ใบหน้าเล็กๆ ส่ายไปมา เรียวคิ้วโก่งขมวดเข้า ขมวดออก เหมือนกับว่าในห้วงฝันยามราตรีคืนนี้ ดลยากำลังเผชิญหน้ากับความเลวร้าย...สายหมอกแผ่ขยายเต็มพื้นทางเดิน หญิงสาววัยแรกรุ่นขมวดคิ้ว มองซ้าย มองขวาเลิ่กลั่ก!! มีเสียงหัวเราะแหบๆ ดังแผ่วๆ เธอห่อตัวยกมือกอดตนเองแน่น เมื่อจู่อุณหภูมิก็ลดลงจนน่าตระหนก...มันเย็นเฉียบชวนให้ขนลุกชัน ดลยาพยายามมองฝ่าความสลัว เธอก้าวเท้าให้เร็วขึ้น แต่กลับเหมือนย่ำอยู่ที่เดิม...เมื่อสิ่งที่ตนเองเห็นในสายตา มีแค่ความว่างเปล่ากับความมืดมิด...“เกิดอะไรขึ้น ดลมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” เธอกระซิบเสียงแห้ง พยายามเพ่งมองไปข้างหน้า เพื่อหาสถานที่ปลอดภัยแต่...ในสายตาเท่าที่มองเห็น ด้านหน้าของเธอ มีแต่ความเวิ้งว้าง ว่างเปล่า ความมืดโรยตัวโอบรอบทุกพื้นที่“เธอหนีฉันไม่พ้นหรอก!! ” เสียงใครบางคนลอยลมมาเข้าหูเธอ ดลยาเหลียวซ้าย แลขวา เธอพยายามมองหาคนพูด อย่างน้อยเธอก็ยังมีเพื่อนร่วมทาง แม้เสียงนั้น จะไม่ใคร่หวั

บทที่4.ชายเย็นชาไร้หัวใจประเทศไทย...แม่ฮ่องสอน...ตะกร้าใบใหญ่น้ำหนักค่อนข้างเยอะ ดังนั้นคนผอมบางอย่าง ดลยาจึงต้องเกร็งข้อมือหิ้วตะกร้าจนตัวเอียง เธอไปตลาดสดกับแม่บ้านใหญ่ของบ้านบดินทร์เดชมา เพราะไม่อยากให้หญิงสูงวัยอย่างกันยาต้องมาแบกน้ำหนักของสดเยอะๆ เช่นนี้ หญิงสาววัย24 ปีจึงอาสาขอถือเอง“คุณดล...มาครับผมถือให้” แดงวิ่งถลามาจากด้านใน เขามองเห็นดลยากับกันยาหอบตะกร้ากันพะรุงพะรัง“แหมๆ รีบเสนอหน้ามาเชียวนะไอ้แดง...” ป้าแม่บ้านสัพยอกหลานชาย นางรู้ดีว่าเด็กหนุ่มสนใจนายสาว แต่ดลยาไม่คิดอะไรกับแดงสักนิด“ป้าก็...เห็นมันหนักก็เลยอยากช่วย มาครับคุณดล ส่งตะกร้ามาให้ผม” แดงกล่าวแก้กับกันยา แล้วก็รีบยื่นมือไปรับตะกร้าใบใหญ่จากนายสาว“ไม่ต้องหรอก...จะถึงแล้ว ถือที่ป้ากันเถอะจ้ะ แค่นี้ดลถือเองได้” หญิงสาวตอบพร้อมกับยิ้ม เธอเดินต่อไม่ได้สนใจสายตาละห้อยของคนงานชาย ที่มองตามตาปรอย“อย่าหวังสูงนักเลยไอ้แดง...คุณดลเค้าไม่แลเอ็งหร๊อก!!” กันยาเอ่ยเตือน นางผ่านร้อน ผ่านหนาวมานาน จนพอจะเดาออก ดลยาไม่มีสายตามองใคร เธอเก็บตัวและดูยาก เหมือนกับว่า...หัวใจของนายสาว ไม่ได้อยู่กับตัว เพราะตลอดระยะเวลาที่เห็น

“ค่ะคุณลุง...” หญิงสาวพยักหน้ารับ เธอแอบผ่อนลมหายใจ รู้สึกหนักใจ เพราะคำสั่งของดารัณ ดังก้องอยู่ในหู‘อย่าได้ทำอะไรก็ตามที่ทำให้ฉันเดือดร้อน จำใส่หัวแก่ไว้นังดล...ฉันเป็นแม่แก แกต้องเข้าข้างฉัน ถ้าไอ้แก่นั่นขอร้องให้แกทำอะไรก็ตาม อะไรที่อาจทำให้ฉันเดือดร้อน...แกก็อย่าทำ!!’“ไปเถอะ เดี๋ยวรัณมาเห็นเข้า เธอจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย” เทียมเอ่ยปากไล่ เขารู้ดี ดารัณกีดกันทุกคนไม่ให้อยู่กับเขาสองต่อสอง หากมีใครย่างกรายเข้ามาในห้อง หล่อนจะต้องอยู่ด้วย และโทสะที่ดารัณกราดเกรี้ยวใส่ดลยา เขาเห็นมานานปีจนนึกสงสาร แม้ดารัณจะร้ายกาจ แต่หล่อนก็คือผู้หญิงที่เทียมรัก...รักจนยอมลงให้ดารัณทุกสิ่ง ถึงรู้เต็มอกว่าถูกภรรยาสวมเขาให้ แต่ท่านก็จำต้องทน เมื่อตนเอง...ไม่สามารถสนองความต้องการนั้นให้ดารัณได้ เขายังไม่อยากเสียเธอไปดลยากำกระดาษชิ้นเล็กๆ ในมือแน่นๆ เธอรู้สึกหนักใจที่จะขัดคำสั่งมารดาแววตาก่อนที่ธรรวาจะจากคฤหาสน์หลังนี้ไป เป็นแววตาของความเกลียดชัง...เธอเชื่อว่า...เวลาไม่อาจทำให้เขาลบเลือนความโกรธนั่นหรอก...มีแต่จะยิ่งเพิ่มขึ้น เมื่อตลอด12 ปีมานี้ ชายหนุ่มทำตามที่พูดไว้ทุกประการ...ธรรวาไม่เคยกลับมาเหยียบ