เพื่อนสนิท

     หลังจากที่รสาอาบน้ำแต่งตัวเธอรีบลงมาทานข้าวกับพ่อแม่ทันทีและตอนนี้เธอกำลังเตรียมตัวออกไปข้างนอก​ เนื่องจากวันนี้เธอมีนัดกับเพื่อนสาวสุดสวยอย่างติน่า​ที่ห้างสรรพสินค้า​ ถ้าเป็นเพื่อนคนอื่นนัดเธอในวันหยุดแบบนี้​ บอกได้เลยว่าจะเธอไม่ยอมออกมาเจอเด็ดขาด​ เพราะวันหยุดคือวันที่เธอควรจะได้พักผ่อนให้คลายความเหนื่อยจากการทำงาน​ ถึงเธอจะเป็นเจ้าของร้านแต่ก็ใช่ว่าจะยืนดูพนักงานทำงานอย่างเดียว​ส่ะน่อย​ เธอช่วยงานในร้านทุกอย่างเพื่อให้งานออกมาดีที่สุด

แต่เพราะคนชวนเป็นติน่า​ต่อให้เธอจะเหนื่อยขนาดไหนเธอก็ยอมออกมาเจอคนนี้ ช่วงนี้ไม่บ่อยที่เราสองคนจะได้เจอกัน​ ถึงแม้ว่าเราจะคุยกันเกือบทุกวัน​ แต่มันก็ไม่เท่าการได้เจอตัวเป็นๆ​มันสนุกกว่าเยอะ​ แต่กว่าจะหาวันว่างกันได้ยากมาก เพราะเพื่อนเธอคนนี้เป็นนางแบบ​ ที่ใครๆต่างก็ต้องการตัว​ ด้วยความเป็นมืออาชีพของหล่อนทำให้ใครๆก็อยากจะร่วมงานด้วย​

 

     ติน่าเป็นเพื่อนคนเดียวที่เธอนับเป็นเพื่อนสนิทที่สุด….ไปไหนไปด้วยกัน มีอะไรเราจะปรึกษากันตลอด​หรือถ้าจะไปเที่ยวไหนติน่านี่แหล่ะที่จะไปกับเธอ​ แต่เพราะช่วงนี้นางทำงานหนักเราสองคนก็เลยไม่ค่อยได้ไปเที่ยวด้วยกัน​ 

อาจจะเป็นเพราะเราโตขึ้นต่างคนต่างมีอาชีพของตัวเอง​ การที่เราจะมาเจอกันมันค่อนข้างยาก​ แต่เราไม่เคยมานั่งน้อยใจกันเลย​ เพราะเข้าใจถึงอาชีพของอีกคน ถึงเราจะไม่ได้ทำงานเหมือนกันแต่เราสองคนก็คอยซับพอร์ต​กันและกันเสมอ

    "รสา​ ทางนี้ๆๆ​ ติน่าโบกมือให้กับเพื่อนสาวคนสนิทอย่างรสา​ ​เพราะกลัวว่าเพื่อนจะมองไม่เห็น​ เธอเลยทั้งเรียกชื่อและโบกมือไปมา​ จนคนรอบข้างต่างก็หันมามอง​ 

 

    "นี่ยัยติน่า…. เธอจะเสียงดังทำไมห่ะ!!!   เห็นไหมคนอื่นเขามองกันหมดแล้ว​ ไม่อายเขาหรือไง"

   " นี่อย่ามานางเอกนะ​  เขาก็มองคนสวยไง​ จะอายทำไม​ไม่ทราบ" ดูความมั่นหน้าของเธอสิค่ะ​ ตอบมาได้ไงว่าตัวเองสวย​ ถึงมันจะเป็นเรื่องจริงก็เถอะ​ แต่คำนี้มันควรเป็นคนอื่นไหมที่ชม

 " เฮ้ออ… เถียงกับติน่าเมื่อไรรสาไม่ชนะหรอก "

 " ฮ่าๆๆ​ มันแน่อยู่แล้ว​….. อยากกินอะไรพูดมาเลยน่ะสาวน้อย​ วันนี้จะพี่ติน่าเป็นเจ้ามือเอง​"

"รวยย!!! ว่างั้น"

"แน่นอน​ ช่วงนี้ทำงานเยอะมาก​ แต่ไม่มีเวลาใช้เงินเลย"

"จ้าาา​ แม่คนรวยย"

"เหอะ… ว่าแต่คนอื่นตัวเองจนมากมั้ง​ ไม่ต้องทำงานก็มีเงินใช้ไปจนตายเหอะ"

" ฮ่าๆ​ๆ​ ดูพูดเข้า... นั้นมันของพ่อกับแม่นี่​ ไม่ใช่ของรสาสักหน่อย"

"ของพ่อกับแม่ก็คือของลูกเหมือนกันจ๊ะ​ ยัยคุณหนูรสา"

 " ไม่พูดเรื่องนี้ล่ะ​เดี่ยวไม่จบ... พูดเรื่องติน่าดีกว่าทำไมถึงว่างได้ล่ะ​แม่นางแบบคิวทอง"

 " เฮ้อ.... ช่วงนี้หยุดรับงานก่อน​ ไม่ไหวๆ​ ร่างกายคนสวยจะพังอยู่แล้ว​ ก็เจ้ออยอะดิรับทุกงาน​ ​รับจนฉันจะทำไม่ไหวแล้ว​ และบางงานเสือกไม่บอกด้วย​ เซอร์ไพรส์​ไหมล่ะสาว.... ฮึ่ย!! พูดแล้วยังเคืองไม่หาย คอยดูเหอะฉันจะไม่รับงานทั้งอาทิตย์​เลย​  ปล่อยให้ยัยเจ้นั่นอกแตกตายไปเลย"

หญิงสาวทำไม้ทำมืิอประกอบเพื่อความสมจริง​ ว่าตัวเองรับงานไม่ไหวแล้ว​ จนรสาที่มองอยู่ถึงกับอดขำไม่ได้​ เพราะติน่าไม่ต่างจากเด็กน้อยเลย​ และไอ้ท่าทางโก๊ะๆนั้นมันก็ดูน่าเอ็นดูส่ะด้วย

     ติน่ากับเจ้ออยถึงจะเถียงกัน​ ทะเลาะกัน​ งอลกัน บ่อยมากๆ​ แต่พอเอาเข้าจริงทั้งคู่ก็แทบจะอยู่ด้วยกันตลอดเวลา​ ถึงนางแบบสาวจะพูดว่าไม่รับงานอย่างนั้นอย่างนี้​ แต่พอเจ้ออยตามตื้อนางก็รับอยู่ดี  เรื่องนี้เธอรู้ดีที่สุดเพราะทั้งสองคนเป็นแบบนี้ตลอด​ 

 

"รสาไม่ต้องขำเลยน่ะ​  ยัยเจ้นั้นน่ะร้ายมากเลย….. เนี้ยะช่วงนี้เริ่มกลับมาวนเรื่องจะชวนรสามาเป็นนางแบบอีกแหล่ะ​ ระวังตัวไว้ให้ดีล่ะ​ อย่าเผลอรับปากเจ้ออยเขาน่ะ​ ฉันไม่รู้จะห้ามนางยังไงแล้ว​  บอกจนปากเปียกปากแฉะว่ารสาไม่สนใจ​ รสาไม่ชอบ​ นางก็ยังไม่เลิกพยายาม เฮ้ออ.... เบื่อจริงๆเลย"

 

"ติน่า.. ปล่อยเจ้เขาไปเถอะ​ เป็นแบบนี้มาตลอดยังไม่ชินอีกหรอ​รสาชินแล้ว"​  เรื่องนี้เธอไม่คิดว่าเจ้ออยจะยังไม่เลิกความพยายามอีก​ เพราะเจ้ออยอยากให้เธอเป็นนางแบบในสังกัดของตัวเองอีกคนพร้อมกับติน่า​ ตั้งแต่ตอนที่เพิ่งได้รู้จักกันใหม่ๆแล้ว​ แต่เพราะเธอไม่ชอบงานแบบนี้​ ก็เลยปฏิเสธเจ้เขาไป​ 

     "แล้วรสาล่ะเป็นไงบ้าง…..ช่วงนี้เราไม่ค่อยได้ไปที่ร้านเลย ได้ยินว่าช่วงนี้ขายดีมากกว่าปกติ​ "

      "ก็เหนื่อยขึ้นเยอะเลยแหล่ะ​ เพราะช่วงนี้มีคนสั่งขนมเยอะมาก​ แต่ก็มีความสุขน่ะ​ การได้ทำให้สิ่งที่ตัวเองรักมันดี"

 ทุกคนคงจะแปลกใจใช่ไหมว่าเธอเปิดร้านอะไร​ และทำไมติน่าถึงได้ถามว่าเหนื่อยไหม​ เธอเปิดร้านขนมหวาน.. ชื่อร้านคือร้านขนมหวาน... ในร้านมีทั้งขนมหวานมากมาย​ มีทั้งขนมเค้ก​ และยังมีน้ำผลไม้​ด้วย​ เธอเปิดร้านนี้เพราะความชอบล้วนๆ​ เปิดร้านมาหลายเดือนแล้ว​ก็ตั้งแต่ที่เรียนจบ​

      เธอเรียนจบคณะบริหาร​ ตอนเรียนจบใหม่ๆเธออยากหาอะไรทำแก้เบื่อ​ แต่มีข้อแม้ว่างานนั้นต้องทำรายได้ให้เธอด้วย​ เธอพยายามมองหาสิ่งที่ตัวเองถนัดและมองหาสิ่งที่ชอบ​ และเป็นงานที่สามารถทำไปนานๆ​ จนมาค้นพบว่าเธออยากเปิดร้านขนมหวาน​ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะตัวเองเป็นคนชอบกินขนมหวาน​มากๆ​  ดังนั้นเราแค่เอาความชอบของเรามาต่อยอดเป็นอาชีพและสร้างรายได้ให้ตัวเอง​ นี่แหล่ะคือจุดเริ่มต้นของเธอกับอาชีพในปัจจุบัน

ทุกๆวันอาทิตย์จะเป็นวันที่หยุดของร้าน เธอเลือกวันอาทิตย์เพราะมันเป็นวันครอบครัว​ หลายคนเขาก็อยากอยู่กับครอบครัวเหมือนกับเธอ​ และที่สำคัญเธอหยุดเพื่อให้พนักงานในร้านได้พักผ่อน​​ เธอไม่ได้เห็นแก่รายได้ขนาดที่จะไม่ยอมให้น้องๆพนักงานได้หยุดพัก​  เพราะแค่นี้ร้านเธอก็ทำกำไรได้มากมายจนเกินเป้าแล้ว

     "ตอนนี้ร้านของรสาดังไปทั่วแล้วน่ะ​  พอเราพูดถึงของหวานก็จะมีคนมาพูดถึงร้านขนมหวานของรสาด้วย​  เราดีใจกับรสาจริงๆ​ เปิดร้านยังไม่ถึงปี​  ก็ประสบความสำเร็จ​แล้ว​ เพื่อนใครเนี้ยะเก่งที่สุด"

เธอในฐานะที่เป็นเพื่อนกับรสามาตลอด​ ตอนที่รสาบอกว่าอยากเปิดร้านขนมหวาน​เธอยังห้ามไม่ให้เพื่อนเปิดเลย​ เพราะคิดว่ามันอาจจะไม่ปัง​​ เนื่องจากตอนนั้นร้านขนมหวานมีหลายร้านเหลือเกิน​

เธอรู้ว่ารสาชอบทำขนมชอบทำเค้ก​ แต่ไม่คิดว่าหล่อนจะเอาดีด้านนี้​แบบจริงๆจังๆ เธอคิดว่ารสาจะเข้าไปช่วยงานพ่อตัวเองมากกว่า​ แต่รสาเลือกที่จะเปิดร้านขนมหวานอย่างที่ตั้งใจไว้​ จนวันนี้เธอประสบความเร็จ​กับความชอบของตัวเอง​ เธอในฐานะเพื่อนรู้สึกภูมิใจในตัวรสามากๆ​