ไม่เคยอยู่ข้างๆ

ชีวิตที่ผ่านมาของรสาเธอใช้เวลาแปดปีกับการเฝ้ารอคนที่ได้ชื่อว่าแฟนตัวเอง​กลับมา​ ต่อให้ใครๆจะบอกว่าเธอโง่ที่ยอมรอคนคนหนึ่งมา​นานขนาดนี้​ โดยไม่รู้เลยว่าเขาคนนั้นตอนนี้เป็นยังไง​ หรือเขาอาจจะลืมเธอไปแล้วก็ได้​ หรือไม่เขาก็คงจะมีคนอื่นในระหว่างที่อยู่ที่นู้น

เวลาตั้งแปดปีมันจะมีสักกี่คนที่ยอมรอกันได้ แต่เธอก็หวังว่าพี่รุจของเธอจะเป็นหนึ่งในนั้นที่มั่งคงและไม่นอกใจเธอ​ เหมือนกับเธอที่รักและมั่นคงต่อเขาเสมอมา​ เธอไม่เคยสนใจหรือให้ความสำคัญกับผู้ชายคนไหนเลยยกเว้นเขาคนเดียว....

คำพูดมากมายที่เพื่อนๆคอยพูดให้เธอฟัง​ ใช่ว่าเธอจะไม่รู้สึ​ก​ ใช่ว่าเธอจะไม่คิด..... แต่เธอยังอยากจะเชื่อใจเขา​ เหมือนดังคำสัญญา​ที่เขาเคยให้ไว้กับเธอและพ่อแม่ของเราสองคน​

บางครั้งเธอก็เคยมีความคิดที่จะไปเซอไพรส์แฟนหนุ่มที่ต่างประเทศ​ แต่พอเอาเข้าจริงเธอกลับไม่กล้าเลยไป สุดท้ายก็ทำเหมือนเดิมคือการรอคอย​ รอว่าเมื่อไรเขาจะกลับมา​ เมื่อไรเขาจะติดต่อมาหากัน

เขาจะรู้ไหมว่าคนรอมันก็เหนื่อยเป็นเหมือนกัน..... ทั้งเหนื่อยทั้งกังวล​ มันผสมอยู่ด้วยกัน​ จนบางครั้งเธอรู้สึกอึดอัดจนต้องร้องไห้ออกมาด้วยความน้อยใจ​ เป็นแฟนกันแต่เขาไม่เคยจะโทรมาหากันเลย​ ​ไม่เคยแม้แต่จะส่งข้อความมาถามว่าเธอสบายดีไหม​ เธอเป็นอย่างไรบ้าง​ เรียนหนักหรือเปล่า​ เธอก็เป็นผู้หญิง​คนหนึ่งที่อยากจะอ้อนคนเป็นแฟนเหมือนคนอื่นๆ​ แต่เขาไม่เคยอยู่ตรงนี้ให้เธอได้อ้อนเลย​

เช้าวันอาทิตย์​ที่สดใสสำหรับใครหลายๆคน​ เช่นเดียวกับหญิงสาวเจ้าของห้องนอนสีชมพูที่กำลังนอนหลับอย่างสบายใจ​  ​เพราะวันนี้​เป็นวันหยุดของเธอ​  เป็นวันที่เธอจะได้พักร่างกายอันเหนื่อยล้า​เพราะสัปดาห์​ที่ผ่านมาเธอและพนักงานในร้านทำงานหนักมาก​ เนื่องจากมีออร์เดอร์​เข้ามารัวๆ​ จนทำกันไม่ไหว… แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปได้ดี​ ด้วยความสามัคคีของทุกคนในร้าน​ ​  เห็นทีเธอต้องให้รางวัลด้วยการเพิ่มเงินให้พนักงานแล้วสิ…. 

 

      สำหรับเธอการให้เงินเพิ่มกับพนักงานเป็นสิ่งที่เธอทำตลอด​ วันไหนที่เธอเห็นว่างานที่ร้านมันเยอะขึ้นหรือวันไหนที่ได้กำไรมากว่าปกติ​ เธอจะเพิ่มเงินให้ทุกคนเสมอ​ เพราะเธอจ่ายเงินให้พนักงานเป็นรายวัน​ การเพิ่มเงินอีกสักนิด​เพื่อให้พวกเขามีกำลังใจ​ อย่างน้อยมันอาจจะทำพนักงานรู้สึกว่าคุ้มกับความเหนื่อยที่พวกเขาทุ่มเทให้กับร้านของเธอ​​ เธอไม่ได้คิดมาก​กับอะไรเล็กๆน้อยๆ เพราะมองว่าเป็นการตอบแทนที่พวกเขาเหล่านั้นทำงานให้เธออย่างตั้งใจและขยัน​ เป็นสิ่งที่คนเป็นนายจ้างควรทำ  บางวันเธอก็จะพาทุกคนไปเลี้ยงข้าว​แล้วแต่โอกาส​  

เธอมักจะให้ความสำคัญกับพนักงานทุกคน​ ถ้าร้านของเธอไม่มีพวกเขามันก็ไม่สามารถมาถึงทุกวันนี้ได้แน่นอน​ ดังนั้นถ้าการเพิ่มเงินเพื่อเป็นแรงกระตุ้นให้พวกเขาทำงานดีแบบนี้ตลอดไปเธอยินดี​

 

เพราะพ่อของเธอสอนเสมอว่าถ้าเราอยากได้ความจริงใจจากใคร​ เราควรเป็นคนให้เขาก่อน​ ​ไม่ใช่รอรับจากคนอื่นฝ่ายเดียว​ เช่นกันถ้าเราใส่ใจพนักงานดี​ ให้ค่าตอบแทนพวกเขาอย่างเหมาะสมกับความเหนื่อย​ และไม่เอาเปรียบลูกน้อง​ แน่นอนว่าพวกเขา​ก็จะทำงานให้เราอย่างดี​และอยากอยู่กับเราไปนานๆ