LOGINShare
04
Last Updated:
2025-12-19 12:36:20ก็อก ก็อก ก็อก
ดวงตาคู่สวยเหลียวไปมองที่ประตู ห้อง ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปเปิด “พ่อ มีอะไรหรือเปล่าคะ” วารินทร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบเพราะยังคงน้อยใจที่โดนวัณลพตบหน้าไม่หาย... “เอาไปทาสิ” มือหนายื่นยาทารอยแดงให้วารินทร์ “อะไรคะพ่อ...” ดวงตาคู่สวยมองยาตลับเล็กสีขาวในมือพลางหยิบขึ้นมาดู เธอพินิจตลับยาในมือก่อนจะนึกขบขันในใจ พ่อคิดว่าเอายามาง้อเเล้วหนูจะหายงอนหรอ? ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองบิดาด้วยความขุ่นเคืองก่อนจะปิดประตูห้องใส่วัณลพอย่างไม่ใยดี “เห้อ...ยัยเด็กคนนี้นิ” วัณลพส่ายหัวเบา ๆ กับพฤติกรรมของลูกสาวก่อนเดินกลับไปที่ห้อง โดยมีโสมระดาแอบมองพวกเขาด้วยความไม่พอใจ ‘นังวาเพราะแกตารามลูกฉันถึงบาดเจ็บ คิดว่าฉันจะให้แกมีความสุขหรอคอยดูต่อไปเถอะฉันคนนี้แหละจะหาผัวให้แกเอง’ ภายในห้องนอนดวงตาคู่สวยมองตลับยาในมือด้วยรอยยิ้มจางๆ ตบหนูแล้วคิดจะเอายามาง้อหรอพ่อ เชอะ ไม่มีทางซะหรอก แม้ในใจจะแอบขุ่นเคืองพ่อทว่า วารินทร์ไม่เคยเกลียดพ่อเลยสักนิดเพราะตั้งแต่ที่แม่ของเธอหนีไปกับพี่วอร์ พี่สาวของเธอตั้งแต่เธออายุ 4ขวบ พ่อก็คือคนในครอบครัวเพียงคนเดียวที่เธอเหลืออยู่มานับตั้งแต่นั้น เขาเลี้ยงดูเธอมาจนโตก่อนจะมีโสมระดา เพราะแบบนั้นแล้ว...เธอจึงไม่เคยเกลียดฝ่ามือที่อุ้มชูเธอมาเลย แม้วันนี้มันจะกลับมาทำร้ายเธอก็ตาม... (แชทกลุ่ม) สี่เสือสาว น้ำพริก: เฮนโหล เพื่อนๆ พรุ่งนี้อย่าลืมมาเรียนกันละ คลีน: ไม่ไป หอม: ต้องไปคะ @คลีน คลีน: ขี้เกียจอะ น้ำพริก: พอเลย ไม่มา ก็ออกจากแก็งเราไปเลย คลีน: ไปก็ได้ ค่า แหม๊....ล้อเล่นเองแล้วนี่ยัยวาไปไหนเนี่ย @วารินทร์ หอม: นั่นดิโหลๆ ยัยเฉิ่ม เธอหายไปไหนเนี่ย @วารินทน์ วารินทร์: ไม่ได้หายไปไหนคะ ยัยต้นเหม็นเพื่อนรัก คลีน: 555+ ....จุกๆ น้ำพริก: เครๆเจอกัลพรุ่งนี้ จุ๊บบายจ๊ะ แม่เรียกกินข้าวละ คลีน: -_____- คลีน: หิวอะ แต่ไม่ใช่ข้าว ? หอม: หิวไร? ขี้? 55+ วารินทร์: 555 น้ำพริก: ???? มือเรียววางมือถือลงบนเตียงใบหน้าคลี่ยิ้ม แอบขบขันในความช่างแซวของเพื่อนสนิท ก่อนที่เธอจะเดินไปยืนมองตนเองหน้ากระจกบานใส มือเรียวยกขึ้นแตะแก้มขาวนวลซึ่งมีรอยแดงที่พ่อตบอยู่จางๆ “เจ็บตัวอีกแล้วนะวา” หญิงสาวเอ่ยกับตนเองด้วยแววตาเศร้าหมอง ครั้นนึกแล้วมันก็น่าเสียใจอยู่ไม่น้อย ที่พ่อทำแบบนี้กับเธอ ... “พี่วัณ ตอนนี้บ้านของเราขัดสนเรื่องเงินมากอยู่แล้วนะพี่ ฉันว่า ยัยวาเรียนไปก็เท่านั้นให้แกออกมาช่วยพี่ทำงานดีกว่าไหม อีกอย่างครูที่โรงเรียนก็ทวงค่าเทอมมาแล้วด้วยนะพี่” โสมระดาเป่าหูวัณลพทว่าเมื่อเธอพูดจบวัณลพก็เบี่ยงตัวหันไปอีกฝั่ง “ไม่ได้หรอกโสม วา ยังเด็กอีกอย่างพี่ยังทำงานไหวอยู่ โสมไม่ต้องกังวลหรอก” “หึ แล้วแต่พี่ละกันฉันก็แค่บอกด้วยความหวังดี จะอดตายกันทั้งบ้านอยู่ละ” โสมระดาเอ่ยขึ้นด้วยเสียงหงุดหงิดพลันหันตัวไปอีกฝั่ง เพราะงอนวัณลพที่ไม่ทำตามเธอพูด มือเรียวกำกระชับผ้าห่มแน่นแววตาวาวโรจน์ด้วยความโมโหที่แผนการยั่วยุของเธอไม่สำเร็จ เช้าตรู่ @โรงเรียน “ทางนี้วา” เสียงตะโกนเรียก ของสามเพื่อนสนิท โบกมือให้ วารินทร์ใต้ตึกเรียน ขนาดใหญ่ “ทำไมวันนี้มาช้าจังละ” น้ำพริกเอ่ยถาม พลางมองสำรวจวารินทร์ “เอ๊ะ แล้ว..แก้มไปโดนอะไรมา” หญิงสาวยิ้มจางๆเพราะไม่อยากจะบอกเพื่อนสนิทว่าเธอถูกบิดาตบตี “เล็กน้อยหนะ รีบไปเรียนกันเหอะเดี๋ยวสายน่ะ”
Latest chapter
รอยรักคนใจร้าย ตอนพิเศษ
หลายปีต่อมา…กริ้งงงงงงงเสียงนาฬิกาปลุกในช่วงเช้าของวันดังขึ้น วารินทร์ค่อย ๆ รู้สึกตัวตื่นก่อนจะเดินเข้าไปในห้องของลูก ๆ“ตื่นได้แล้วค่ะ เด็ก ๆ”น้ำเสียงหวานเอ่ยปลุกลูก ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในครัวเพื่อเตรียมอาหารหลายปีที่ผ่านมาวารินทร์ลาออกจากการทำงานมาเป็นแม่บ้านเต็มตัวและปล่อยให้ราเชนทร์บริหารงานแทนทุกอย่างจริงอยู่ที่เธอเหนื่อยน้อยลงแต่วารินทร์ก็ไม่ชอบให้สาวน้อยสาวใหญ่มาหว่านเสน่ห์ใส่สามีเธออยู่ดีฟอด~~~~ร่างกายกำยำค่อย ๆ เดินย่างกรายเข้ามาทางด้านหลังของภรรยา ก่อนจะพรมจูบที่ซอกคอขาวอย่างออดอ้อนซึ่งวารินทร์คุ้นชินกับมันเป็นอย่างดี“กาแฟหรือไข่ลวกคะ”เสียงหญิงสาวเอ่ยถามชายหนุ่มก่อนจะส่งมือไปลูบไล้ที่พวงนุ่มนิ่มทั้งสองข้างของสามีด้วยท่าทียั่วยวน“ยั่วแบบนี้ เดี๋ยวพี่ไม่อยากไปทำงานนะ”“แล้วพี่จะเอาเลย...ไหมคะ”มือเรียวค่อย ๆ ชักรูดแกนกายปูดนูนในยามเช้าของสามีตามจังหวะเนิบนาบก่อนจะจัดการเตรียมอาหารเช้าไว้ลูก ๆ ที่โต๊ะพรึบ!ร่างหญิงสาวถูกอุ้มเข้าไปในห้องนอนอีกครั้งก่อนจะถูกพันธนาการด้วยเชือกสีดำที่ราเชนทร์มักจะใช้มันมัดเธอในทุกค่ำคืนเพื่อเพิ่มความเร่าร้อน....“อีกแล้วเหรอคะ.... รอยเก่า
รอยรักคนใจร้าย 50
วารินทร์ตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาล แต่จำได้ว่าเมื่อคืนราเชนทร์เป็นคนช่วยเธอไว้ข้างๆ เตียงนอนของเธอคืนลลินและคุณยายที่นอนอยู่บนโซฟาทำให้เธอรู้ว่าคนที่เศร้ากว่าเธอก็คือลลินและคุณยาย“คุณแม่” ลลินที่นอนเฝ้าไข้ก็รู้ว่าแม่ตื่นแล้วจึงเรียกเสียงดังวารินทร์ยิ้มให้ลูกสาวตัวน้อยเพียงเล็กน้อยและพยายามมองหาคนที่สำคัญในชีวิตเธออีกคนคนที่ช่วยชีวิตเธอไว้“น้องเป็นยังไงบ้างลลิน น้องยังปลอดภัยดีใช่ไหมแล้วพ่อล่ะแล้วเเม่หลับไปนานเท่าไหร่”“ปลอดภัยดีค่ะแม่ แม่หลับไป 2 วันค่ะ” ลลินเอ่ยบอกแม่“เป็นไงบ้างวาริน ยังเจ็บตรงไหนบ้างไหม” ยายถามด้วยความเป็นห่วงยายเป็นห่วงแทบแย่“กินน้ำก่อนนะ” ยายเอาน้ำส่งให้ลลินป้อนวาริน“แล้วราเชนทร์เขาอยู่ไหนทำไมไม่มาหาหนู” วารินถามแล้วหันหน้าซ้ายขวาเพื่อหารายเชน“เมื่อคืนหนูจำได้ว่าราเชนบาดเจ็บเขาเป็นยังไงบ้างเขาเจ็บมากหรือเปล่าคะ”วารินถามหาราเชนทร์เพราะเธอจำได้เมื่อคืนราเชนบาดเจ็บวารินทร์เป็นห่วงราเชนมากเพราะรู้ว่าแผลต้องใหญ่มากแน่ๆเมื่อวารินถามทุกคนเกี่ยวกับราเชนทร์ ลลินและคุณยายเงียบวารินยิ่งร้อนใจเข้าไปใหญ่“หรือว่าเขาเป็นอะไรหนักคะ ต่อให้เขาไม่มีแขนไม่มีขาหนูก็ยังอยากอยู่ก
รอยรักคนใจร้าย 49
“คุณอยากได้งานแต่งแบบไหนผมจะจัดให้คุณทั้งหมดไม่ว่าจะแต่งตัวอลังการขนาดไหนผมก็ทำให้คุณได้เพราะแม้แต่ชีวิตผมยังให้คุณได้เลย”“ฉันไม่เอาชีวิตคุณหรอกคุณอยากให้ฉันแต่งงานกับโครงกระดูกหรือไง เดี๋ยวฉันก็เป็นหม้ายพอดี แต่ถ้าคุณเป็นโครงกระดูกก็ดีฉันจะได้หาสามีใหม่”“สามีใหม่ที่ได้แบบผมไม่มีแล้วนะมี แค่ผมคนเดียวคุณคงต้องแต่งงานกับผมแล้วละ ทำใจหน่อยละกัน”“งั้นฉันก็ไม่มีทางเลือกแล้วสิ” ทั้งคู่พูดด้วยกันตลอดทางราเชนทร์ขับรถมุ่งหน้าไปร้านลองชุดแต่งงาน ในระหว่างทางวารินทร์บอกว่า อยากจัดงานเล็กๆ ที่รู้กันแค่คนในครอบครัวอยากจัดงานที่ข้างทะเลใส่ชุดเจ้าสาวสีขาวและใส่มงกุฎดอกไม้มันคงเป็นคำลอยๆ ที่ออกมาจากปากของเจ้าสาวมือใหม่วารินทร์บอกว่าเธอแค่พูดลอยๆ แต่ไม่ว่าราเชนทร์จะจัดงานแต่งงานยังไงเธอก็ยังเป็นเจ้าสาวให้เขาอยู่ดีณ ร้านลองชุดแต่งงานราเชนทร์ให้วารินเลือกชุดแต่งงานได้ตามที่ชอบแต่ราเชนทร์ขอออกไปทำธุระข้างนอกสักครู่ วารินไม่ได้เอะใจอะไรเพราะคิดว่าราเชนทร์คงจะมีธุระเข้ามากะทันหันตอนนี้อะไรที่เป็นเรื่องสำคัญที่ราเชนทร์ต้องทำเธอก็พอรู้อยู่บ้างเพราะหลังจากที่ราเชนทร์ออกมาจากคุก หุ้นส่วนในบริษัทต่างไม่ใ
รอยรักคนใจร้าย 48
ราเชนทร์เอามือล้วงกระเป๋ายิ้มมุมปากแล้วทักทายกลับ“ผมมารร ก็ต้องมาทำธุระอยู่แล้วผมไม่คิดเลยน่ะว่าคุณป้าเนี่ยจะมีลูกด้วยตอนนี้ก็อายุอะนามก็เกือบถึงเลข5แล้วนะ ไม่คิดว่าจะยังมีลูกได้อีก ผมละนับถือจริงๆ”“นี่!”“ส่วนผมมีลูกไหมเหรอ แหมๆ คุณรู้ดีเกินไปแล้ว ผมหน่ะไม่โสดมานานเเล้วครับ ลืมไปแล้วเหรอขนาดตอนที่คุณจะจีบผม ผมยังมีแฟนอยู่เเล้วเลย...แต่ต่อให้ผมไม่มีเเฟน คุณก็เหมาะที่เป็นป้าผมมามากกว่าภรรยาอยู่ดี เอาตรงๆ คือผมกินไม่ลง”“ปากคอเราะร้ายร้ายจริงนะ นิด้าจำไว้น่ะลูก อย่าอยู่ใกล้คนเเบบนี่เด็ดขาด วันดีคืนดีจะมาฆ่าเราวันไหนก็ไม่รู้” เธอพูดกับราเชนทร์เเล้วหันไปสั่งลูกสาวว่าอย่าไปเข้าใกล้ราเชนทร์“ค่ะแม่”เด็กหญิงผมบลอนด์ ตอบรับคำแม่ลลินที่เห็นเหตุการณ์ก็วิ่งมาหาราเชนทร์ทันที“พ่อคะ”ลลินเรียกราเชนทร์เสียงดังลั่น ราเชนทร์ได้ยินคำว่าพ่อจากปากเด็กหญิงก็อึ้งไปพักใหญ่ก่อนที่ลลินจะเดินมาจับมือราเชนทร์ราเชนทร์ดีใจจึงดึงลลินมากอดเเละถามว่ายอมรับในตัวเขาเเล้วเหรอ ลลินจึงตอบกลับอย่างเจ็บแสบว่า“คุณพูดอะไร.... คุณเป็นพ่อหนูน่ะ ดูแลเเละปกป้องหนูสิ แต่ครั้งนี้หนูจะปกป้องคุณเอง”“ปกป้อง?”เด็กหญิงยิ้มหวาน
รอยรักคนใจร้าย 47
ภายใต้สายฝนที่ถาโถมลงมาอย่างหนักหน่วงหญิงสาวร่างเล็กเดินออกมายืนตรงข้ามกับประตูรั้วที่ปิดสนิมซึ่งอีกฝั่งเป็นชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีดำเงาวาวที่ยืนอยู่สภาพร่างกายเปียกโชกไปด้วย น้ำฝน ประตูรั้วค่อยๆ เปิดออกดวงตาคู่สวยมองราเชนท์ด้วยความสุขเเละคิดถึงซึ่งชายหนุ่มก็มองจ้องเธอเช่นเดียวกัน “คุณคิดว่าทำแบบนี้แล้ววาจะยกโทษให้หรอคะ” น้ำเสียงกระเส่าเอ่ยต่อชาย หนุ่ม “ผมรู้ว่าผมผิดแต่วาจะให้ลูกในท้องไม่มีพ่อหรอ?” น้ำเสียงหนาเอ่ยถามวารินทร์ถึงกับกลืนน้ำกึกใหญ่ลงคอ “ลูกวา วาเลี้ยงเองได้คะคุณกลับไปอยู่กับผู้หญิงเหล่านั้นของคุณเถอะ” วารินทร์พูดจบก็หันหลังจะเดินกลับเข้าบ้านทว่าถูกห้วงแขนหนาของราเชนทร์กอดแน่นจากเบื้องหลัง “วาผมไม่ได้มีใครเลย ผมมีแค่คุณคนเดียวที่คุณเห็นผมแค่ทำให้คุณเกลียดผมเท่านั้น...” ราเชนทร์ยอมเอ่ยความจริงออกมาเพราะกลัวว่าจะสูญเสียทั้งวารินทร์และลูกไป “แล้วทำไมคุณถึงต้องทำแบบนั้นละคะ คุณอย่ามาอ้างเลยดีกว่า มันคือเพราะความไม่รู้จักพอของคุณนะสิ?” “คุณคิดว่าวาจะเชื่อคำโกหกลมๆ แล้งๆ ของคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่าหรอ” วารินทร์พยายามจะแกะห้วงแขนทว่าราเชนทร์ยิ่งสวมกอดเธอแน่นขึ้นจนร่มในมือ
รอยรักคนใจร้าย 46
ระหว่างที่ที่ขับรถกลับบ้านจู่ๆ ฝนห่าใหญ่ก็ถาโถมตกลงมาดวงตาคู่สวยของวารินทร์พยายามมองเส้นทาง เบื้องหน้าขณะขับรถไปหยุดชะลอจอดที่ไฟแดง“ราเชนทร์คุณมันคนบ้า จริงวารินทร์พูดพึมพำระหว่างขับรถ ก่อนที่ไฟเขียวจะเริ่ม รถเก่งขับแล่นออกไปจนไม่ทันจะได้มองว่ามีรถบรรทุกขับฝ่าไฟแดงออกมาเนื่องจากสถานที่รอบด้านเต็มไปด้วยสายฝนเอี้ยดดดด.....เสียงเบรคดังสนั่น พร้อมกับเก่งของวารินทร์ ที่พลิกคว่ำหลายตลบตี๊ดๆๆๆๆเสียงไฟเลี้ยวพร้อมกับเศษกระจกที่หล่นแตกเกลื่อนถนน ร่างเล็กค่อยๆ พยุงตัวเองคลานออกมาจากรถในสภาพเลือดอาบเสื้อผ้า พร้อมกับเสียงมือถือที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องของราเชนทร์มือเรียวสวยพยายามเอื้อมที่จะรับสายแต่ เหลือเพียงปลายนิ้วก็จะถึงทว่า วารินทร์ดัน หมดสติไปซะก่อนวี้ว้อๆๆๆๆทำไมวาไม่รับสายนะ หรือจะโกรธ เรามากจริงๆราเชนทร์ครุ่นคิดระหว่างนั่งรถไปอีกฝั่ง ...ก่อนจะตัดสินใจกดโทรออกอีกสายครานี้มีคนกดรับแต่ไม่ใช่วารินทร์“ไม่ทราบว่าคุณเป็นญาติของเจ้าของมือถือรึเปล่าคะตอนนี้เธอประสบอุบัติเหตุอยู่โรงพยาบาลค่ะ”มือหนาถึงกับชะงักเมื่อได้ยินแบบนั้น ราเชนทร์รีบบอกให้ทรานกลับรถไปที่โรงพยาบาลโดยด้วยอย่าเป็นอะไรนะว
You may also like
คุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้202.8K viewsเสือร้ายพ่ายเมีย
ลำเจียก149.9K viewsท่านประธานร้อนเร่า (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น42.1K viewsSo Love คลั่งรักเพื่อนสนิท 18+ ( Set 2 หนุ่มฮอตใคร่รัก 4/5)
บีน่าเลดี้47.4K viewsพ่ายกลซาตาน
รุ่งอรุโณทัย740 viewsเรื่องราวของเราสองคน
ปลายปากกาไร้หมึก373 viewsรักจับใจยัยแม่บ้านสาว Maid with Benefits
LadyRaina235 viewsเมียร่านสวาท
อินทุภา175 views
