Share

05

last update Tanggal publikasi: 2025-12-19 12:36:38

“เล็กน้อยหนะ รีบไปเรียนกันเหอะเดี๋ยวสายน่ะ”

หญิงสาว รีบเปลี่ยนเรื่อง ก่อนจับมือเพื่อนสนิท เดินขึ้นไปบนห้องเรียน บรรยากาศภายในห้องเรียนเงียบสนิท ครั้นครูสาวเดินถือหนังสือเข้ามาวางลงบนโต๊ะ

สายตากวาดมองนักเรียนแต่ละคน พลันหยุดชะงักที่วารินทร์

“วารินทร์ทิพย์ หมดคาบรอเจอครูหน่อยนะ”

“ค่ะ ครู”

“...ครูให้รอเจอเรื่องไรอะวา”

ต้นหอมกระซิบถามด้วยความเป็นห่วงเพื่อนสนิท ทว่าวารินทร์กลับส่ายหน้าปฏิเสธเพราะเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมครูถึงเรียกพบเธอ

หญิงสาวก้มหน้าก้มตาเรียนอย่างตั้งใจ วารินทร์เป็นเด็กเรียนดีคนหนึ่ง อีกทั้งยังเป็นดาวโรงเรียนที่เด่นทั้งด้านวิชาการและกิจกรรมจนหาตัวจับได้ยาก

ตอนนี้เธอเรียนอยู่ม.6กำลังจะจบเต็มทีเหลืออีกเพียงแค่1เทอมเท่านั้น เธอก็จะได้ย่างเข้าสู่ช่วงชีวิตมหาลัย

ด้วยความที่หญิงสาวเป็นคนหน้าตาผิวพรรณสะสวยทำให้มีหนุ่มๆมาตามจีบเธอแจ แต่วารินทร์กลับไม่สนใจเพราะเธอสนใจแค่การเรียนเท่านั้น แม้ทามหนุ่มหล่อนักบาสประจำโรงเรียนมาตามจีบตามเปย์อยู่ตลอดแต่เธอก็ไม่ได้คิดจะสนใจเขาเหมือนคนอื่นๆ

กริ่ง!!!

เสียงกระดิ่งดังเตือนเวลาหมด คาบเรียน

“เดี๋ยวพวกแกไปกันก่อนเลยก็ได้นะ ฉันขอไปหาครูก่อน”

วารินทร์บอกกับกลุ่มเพื่อนสนิท พลางรับเร่งเก็บหนังสือลงกระเป๋า

“ให้พวกเราไปด้วยเหอะยัยวา พวกฉันเป็นห่วงแกอ่ะ” คลีนเอ่ยขึ้นด้วยแววตากังวล วารินทร์จึงต้องยินยอมให้เพื่อนรักทั้งสามตามไปด้วย

(ห้องพักอาจารย์)

ร่างเล็กในชุดนักเรียนหญิง ผมยาวสลวยรวบตึงติดโบว์ตราประจำโรงเรียนเดินเข้าไปภายในห้องพักครู โดยที่เพื่อนทั้งสามคนรออยู่ด้านนอกอย่างห่วงๆ

“นั่งซิ วารินทร์”

คุณครูสาวบอกอนุญาตลูกศิษย์ของเธอด้วยรอยยิ้ม ขณะกำลังก้มหน้าหยิบเอกสารในลิ้นชักออกมายื่นให้วารินทร์

“อะไรคะครู ...?”

หญิงสาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ดวงตามองกระดาษตรงหน้า ก่อนจะรับมากวาดสายตาอ่านตัวอักษรทีละตัว แก้มขาวนวลปรากฏรอยยิ้มเจือจางๆอย่างยินดี

“เรื่องจริงใช่ไหมคะอาจารย์ หนูจะได้ทุนไปเรียนมหาลัยจริงๆใช่ไหมคะ” วารินทร์ ดีใจอย่างมาก เพราะมันคือสิ่งเดียวที่จะทำให้เธอได้เรียนต่อ

ครูสาวยิ้มพลางพยักหน้ายืนยัน

“ครูดีใจด้วยนะ”

“ขอบคุณมากนะคะครู”

วารินทร์ยกไหว้ลาคุณครูสาวก่อนจะรีบวิ่งออกไปบอกข่าวดีกับเพื่อนสนิททั้งสามคนของเธอ ครั้นพวกเขาได้รู้ก็ดีใจกับวารินทร์เป็นอย่างมาก ทั้งสี่คนกอดคอกันกระโดดดีใจ จนครูสาวที่มองอยู่ภายในห้องยิ้มตามไปด้วยอย่างอดไม่ได้

“มีเรื่องดีแบบนี้ต้องฉลอง ไปพวกเราวันนี้ฉันเลี้ยงเอง” น้ำพริกพูดขึ้นก่อนที่พวกเขาทั้งสี่คนจะวิ่งกอดคอกันไปโรงอาหาร

@โรงอาหาร

“ยัยน้ำพริก ที่แกบอกจะเลี้ยงก็คือลูกชิ้นปิ้งเนี่ยน่ะ” หอมเอ่ยขึ้นพลางมองลูกชิ้นปิ้งในมือ ที่น้ำพลิกซื้อเลี้ยงคนละไม้

“เอาน่าก็ฉันมีตังแค่นี้นิ มาชนนน” เด็กสาวสี่คนหัวเราะร่าสนุกสนาน ในระหว่างนั่งกอดคอกันกินลูกชิ้นปิ้งภายในโรงอาหารของโรงเรียน

“เอาเด็ก ๆ ป้าเลี้ยงเพิ่มอีกคนละสองไม้ จ๊ะ ดีใจกับหนูด้วยนะวารินทร์”

“ขอบคุณมากนะคะป้าสวย”

ทั้งสี่คนขอบคุณคุณป้าเจ้าของร้านลูกชิ้นปิ้งพร้อมกันด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเพราะพวกเธอคือลูกค้าประจำของป้าสวยมาตั้งแต่ม.ต้น

“ไหนๆก็ได้ของเพิ่ม งั้นพวกเราชนนน!!!”

“เออนิ ว่าแต่ใครกันนะคือคนที่มอบทุนให้ยัยวา”

คำถามของหอมทำให้ทุกคนหยุดชะงักหันมามองหน้ากัน

“นั้นดิฉันก็อยากจะรู้เหมือนกัน...เพราะหากฉันรู้ว่าเขาคือใครฉันจะได้ตอบแทนบุญคุณเขาให้ดีที่สุดเลย” วารินทร์ครุ่นคิดใน หัวหลังจากที่เริ่มอยากจะเห็นหน้าคนใจดีคนนั้น

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • รอยรักคนใจร้าย   ตอนพิเศษ

    หลายปีต่อมา…กริ้งงงงงงงเสียงนาฬิกาปลุกในช่วงเช้าของวันดังขึ้น วารินทร์ค่อย ๆ รู้สึกตัวตื่นก่อนจะเดินเข้าไปในห้องของลูก ๆ“ตื่นได้แล้วค่ะ เด็ก ๆ”น้ำเสียงหวานเอ่ยปลุกลูก ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในครัวเพื่อเตรียมอาหารหลายปีที่ผ่านมาวารินทร์ลาออกจากการทำงานมาเป็นแม่บ้านเต็มตัวและปล่อยให้ราเชนทร์บริหารงานแทนทุกอย่างจริงอยู่ที่เธอเหนื่อยน้อยลงแต่วารินทร์ก็ไม่ชอบให้สาวน้อยสาวใหญ่มาหว่านเสน่ห์ใส่สามีเธออยู่ดีฟอด~~~~ร่างกายกำยำค่อย ๆ เดินย่างกรายเข้ามาทางด้านหลังของภรรยา ก่อนจะพรมจูบที่ซอกคอขาวอย่างออดอ้อนซึ่งวารินทร์คุ้นชินกับมันเป็นอย่างดี“กาแฟหรือไข่ลวกคะ”เสียงหญิงสาวเอ่ยถามชายหนุ่มก่อนจะส่งมือไปลูบไล้ที่พวงนุ่มนิ่มทั้งสองข้างของสามีด้วยท่าทียั่วยวน“ยั่วแบบนี้ เดี๋ยวพี่ไม่อยากไปทำงานนะ”“แล้วพี่จะเอาเลย...ไหมคะ”มือเรียวค่อย ๆ ชักรูดแกนกายปูดนูนในยามเช้าของสามีตามจังหวะเนิบนาบก่อนจะจัดการเตรียมอาหารเช้าไว้ลูก ๆ ที่โต๊ะพรึบ!ร่างหญิงสาวถูกอุ้มเข้าไปในห้องนอนอีกครั้งก่อนจะถูกพันธนาการด้วยเชือกสีดำที่ราเชนทร์มักจะใช้มันมัดเธอในทุกค่ำคืนเพื่อเพิ่มความเร่าร้อน....“อีกแล้วเหรอคะ.... รอยเก่า

  • รอยรักคนใจร้าย   50

    วารินทร์ตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาล แต่จำได้ว่าเมื่อคืนราเชนทร์เป็นคนช่วยเธอไว้ข้างๆ เตียงนอนของเธอคืนลลินและคุณยายที่นอนอยู่บนโซฟาทำให้เธอรู้ว่าคนที่เศร้ากว่าเธอก็คือลลินและคุณยาย“คุณแม่” ลลินที่นอนเฝ้าไข้ก็รู้ว่าแม่ตื่นแล้วจึงเรียกเสียงดังวารินทร์ยิ้มให้ลูกสาวตัวน้อยเพียงเล็กน้อยและพยายามมองหาคนที่สำคัญในชีวิตเธออีกคนคนที่ช่วยชีวิตเธอไว้“น้องเป็นยังไงบ้างลลิน น้องยังปลอดภัยดีใช่ไหมแล้วพ่อล่ะแล้วเเม่หลับไปนานเท่าไหร่”“ปลอดภัยดีค่ะแม่ แม่หลับไป 2 วันค่ะ” ลลินเอ่ยบอกแม่“เป็นไงบ้างวาริน ยังเจ็บตรงไหนบ้างไหม” ยายถามด้วยความเป็นห่วงยายเป็นห่วงแทบแย่“กินน้ำก่อนนะ” ยายเอาน้ำส่งให้ลลินป้อนวาริน“แล้วราเชนทร์เขาอยู่ไหนทำไมไม่มาหาหนู” วารินถามแล้วหันหน้าซ้ายขวาเพื่อหารายเชน“เมื่อคืนหนูจำได้ว่าราเชนบาดเจ็บเขาเป็นยังไงบ้างเขาเจ็บมากหรือเปล่าคะ”วารินถามหาราเชนทร์เพราะเธอจำได้เมื่อคืนราเชนบาดเจ็บวารินทร์เป็นห่วงราเชนมากเพราะรู้ว่าแผลต้องใหญ่มากแน่ๆเมื่อวารินถามทุกคนเกี่ยวกับราเชนทร์ ลลินและคุณยายเงียบวารินยิ่งร้อนใจเข้าไปใหญ่“หรือว่าเขาเป็นอะไรหนักคะ ต่อให้เขาไม่มีแขนไม่มีขาหนูก็ยังอยากอยู่ก

  • รอยรักคนใจร้าย   49

    “คุณอยากได้งานแต่งแบบไหนผมจะจัดให้คุณทั้งหมดไม่ว่าจะแต่งตัวอลังการขนาดไหนผมก็ทำให้คุณได้เพราะแม้แต่ชีวิตผมยังให้คุณได้เลย”“ฉันไม่เอาชีวิตคุณหรอกคุณอยากให้ฉันแต่งงานกับโครงกระดูกหรือไง เดี๋ยวฉันก็เป็นหม้ายพอดี แต่ถ้าคุณเป็นโครงกระดูกก็ดีฉันจะได้หาสามีใหม่”“สามีใหม่ที่ได้แบบผมไม่มีแล้วนะมี แค่ผมคนเดียวคุณคงต้องแต่งงานกับผมแล้วละ ทำใจหน่อยละกัน”“งั้นฉันก็ไม่มีทางเลือกแล้วสิ” ทั้งคู่พูดด้วยกันตลอดทางราเชนทร์ขับรถมุ่งหน้าไปร้านลองชุดแต่งงาน ในระหว่างทางวารินทร์บอกว่า อยากจัดงานเล็กๆ ที่รู้กันแค่คนในครอบครัวอยากจัดงานที่ข้างทะเลใส่ชุดเจ้าสาวสีขาวและใส่มงกุฎดอกไม้มันคงเป็นคำลอยๆ ที่ออกมาจากปากของเจ้าสาวมือใหม่วารินทร์บอกว่าเธอแค่พูดลอยๆ แต่ไม่ว่าราเชนทร์จะจัดงานแต่งงานยังไงเธอก็ยังเป็นเจ้าสาวให้เขาอยู่ดีณ ร้านลองชุดแต่งงานราเชนทร์ให้วารินเลือกชุดแต่งงานได้ตามที่ชอบแต่ราเชนทร์ขอออกไปทำธุระข้างนอกสักครู่ วารินไม่ได้เอะใจอะไรเพราะคิดว่าราเชนทร์คงจะมีธุระเข้ามากะทันหันตอนนี้อะไรที่เป็นเรื่องสำคัญที่ราเชนทร์ต้องทำเธอก็พอรู้อยู่บ้างเพราะหลังจากที่ราเชนทร์ออกมาจากคุก หุ้นส่วนในบริษัทต่างไม่ใ

  • รอยรักคนใจร้าย   48

    ราเชนทร์เอามือล้วงกระเป๋ายิ้มมุมปากแล้วทักทายกลับ“ผมมารร ก็ต้องมาทำธุระอยู่แล้วผมไม่คิดเลยน่ะว่าคุณป้าเนี่ยจะมีลูกด้วยตอนนี้ก็อายุอะนามก็เกือบถึงเลข5แล้วนะ ไม่คิดว่าจะยังมีลูกได้อีก ผมละนับถือจริงๆ”“นี่!”“ส่วนผมมีลูกไหมเหรอ แหมๆ คุณรู้ดีเกินไปแล้ว ผมหน่ะไม่โสดมานานเเล้วครับ ลืมไปแล้วเหรอขนาดตอนที่คุณจะจีบผม ผมยังมีแฟนอยู่เเล้วเลย...แต่ต่อให้ผมไม่มีเเฟน คุณก็เหมาะที่เป็นป้าผมมามากกว่าภรรยาอยู่ดี เอาตรงๆ คือผมกินไม่ลง”“ปากคอเราะร้ายร้ายจริงนะ นิด้าจำไว้น่ะลูก อย่าอยู่ใกล้คนเเบบนี่เด็ดขาด วันดีคืนดีจะมาฆ่าเราวันไหนก็ไม่รู้” เธอพูดกับราเชนทร์เเล้วหันไปสั่งลูกสาวว่าอย่าไปเข้าใกล้ราเชนทร์“ค่ะแม่”เด็กหญิงผมบลอนด์ ตอบรับคำแม่ลลินที่เห็นเหตุการณ์ก็วิ่งมาหาราเชนทร์ทันที“พ่อคะ”ลลินเรียกราเชนทร์เสียงดังลั่น ราเชนทร์ได้ยินคำว่าพ่อจากปากเด็กหญิงก็อึ้งไปพักใหญ่ก่อนที่ลลินจะเดินมาจับมือราเชนทร์ราเชนทร์ดีใจจึงดึงลลินมากอดเเละถามว่ายอมรับในตัวเขาเเล้วเหรอ ลลินจึงตอบกลับอย่างเจ็บแสบว่า“คุณพูดอะไร.... คุณเป็นพ่อหนูน่ะ ดูแลเเละปกป้องหนูสิ แต่ครั้งนี้หนูจะปกป้องคุณเอง”“ปกป้อง?”เด็กหญิงยิ้มหวาน

  • รอยรักคนใจร้าย   47

    ภายใต้สายฝนที่ถาโถมลงมาอย่างหนักหน่วงหญิงสาวร่างเล็กเดินออกมายืนตรงข้ามกับประตูรั้วที่ปิดสนิมซึ่งอีกฝั่งเป็นชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีดำเงาวาวที่ยืนอยู่สภาพร่างกายเปียกโชกไปด้วย น้ำฝน ประตูรั้วค่อยๆ เปิดออกดวงตาคู่สวยมองราเชนท์ด้วยความสุขเเละคิดถึงซึ่งชายหนุ่มก็มองจ้องเธอเช่นเดียวกัน “คุณคิดว่าทำแบบนี้แล้ววาจะยกโทษให้หรอคะ” น้ำเสียงกระเส่าเอ่ยต่อชาย หนุ่ม “ผมรู้ว่าผมผิดแต่วาจะให้ลูกในท้องไม่มีพ่อหรอ?” น้ำเสียงหนาเอ่ยถามวารินทร์ถึงกับกลืนน้ำกึกใหญ่ลงคอ “ลูกวา วาเลี้ยงเองได้คะคุณกลับไปอยู่กับผู้หญิงเหล่านั้นของคุณเถอะ” วารินทร์พูดจบก็หันหลังจะเดินกลับเข้าบ้านทว่าถูกห้วงแขนหนาของราเชนทร์กอดแน่นจากเบื้องหลัง “วาผมไม่ได้มีใครเลย ผมมีแค่คุณคนเดียวที่คุณเห็นผมแค่ทำให้คุณเกลียดผมเท่านั้น...” ราเชนทร์ยอมเอ่ยความจริงออกมาเพราะกลัวว่าจะสูญเสียทั้งวารินทร์และลูกไป “แล้วทำไมคุณถึงต้องทำแบบนั้นละคะ คุณอย่ามาอ้างเลยดีกว่า มันคือเพราะความไม่รู้จักพอของคุณนะสิ?” “คุณคิดว่าวาจะเชื่อคำโกหกลมๆ แล้งๆ ของคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่าหรอ” วารินทร์พยายามจะแกะห้วงแขนทว่าราเชนทร์ยิ่งสวมกอดเธอแน่นขึ้นจนร่มในมือ

  • รอยรักคนใจร้าย   46

    ระหว่างที่ที่ขับรถกลับบ้านจู่ๆ ฝนห่าใหญ่ก็ถาโถมตกลงมาดวงตาคู่สวยของวารินทร์พยายามมองเส้นทาง เบื้องหน้าขณะขับรถไปหยุดชะลอจอดที่ไฟแดง“ราเชนทร์คุณมันคนบ้า จริงวารินทร์พูดพึมพำระหว่างขับรถ ก่อนที่ไฟเขียวจะเริ่ม รถเก่งขับแล่นออกไปจนไม่ทันจะได้มองว่ามีรถบรรทุกขับฝ่าไฟแดงออกมาเนื่องจากสถานที่รอบด้านเต็มไปด้วยสายฝนเอี้ยดดดด.....เสียงเบรคดังสนั่น พร้อมกับเก่งของวารินทร์ ที่พลิกคว่ำหลายตลบตี๊ดๆๆๆๆเสียงไฟเลี้ยวพร้อมกับเศษกระจกที่หล่นแตกเกลื่อนถนน ร่างเล็กค่อยๆ พยุงตัวเองคลานออกมาจากรถในสภาพเลือดอาบเสื้อผ้า พร้อมกับเสียงมือถือที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องของราเชนทร์มือเรียวสวยพยายามเอื้อมที่จะรับสายแต่ เหลือเพียงปลายนิ้วก็จะถึงทว่า วารินทร์ดัน หมดสติไปซะก่อนวี้ว้อๆๆๆๆทำไมวาไม่รับสายนะ หรือจะโกรธ เรามากจริงๆราเชนทร์ครุ่นคิดระหว่างนั่งรถไปอีกฝั่ง ...ก่อนจะตัดสินใจกดโทรออกอีกสายครานี้มีคนกดรับแต่ไม่ใช่วารินทร์“ไม่ทราบว่าคุณเป็นญาติของเจ้าของมือถือรึเปล่าคะตอนนี้เธอประสบอุบัติเหตุอยู่โรงพยาบาลค่ะ”มือหนาถึงกับชะงักเมื่อได้ยินแบบนั้น ราเชนทร์รีบบอกให้ทรานกลับรถไปที่โรงพยาบาลโดยด้วยอย่าเป็นอะไรนะว

  • รอยรักคนใจร้าย   45

    ดวงตาคู่สวยลืมตาตื่นขึ้นภายในห้องนอนที่คุ้นตาของตนเอง ก่อนจะรู้สึกปวดหัวเพราะอาการมึนเมาก่อนหน้านี้...“คุณวาตื่นแล้วหรอคะ” สาวใช้ในบ้านเดินถือ แก้วน้ำส้มมาวางลงบนโต๊ะข้างๆ เตียงให้วารินทร์“วากลับมาได้ยังไงคะ วาจำได้ว่าวาไปดื่ม” หญิงสาวเอ่ยถามสาวใช้จึงคลี่ยิ้ม“ก็คุณผู้ชายตัวสูงๆ ใบหน้าคมๆ มาส่งคุ

  • รอยรักคนใจร้าย   44

    “ไร่ที่เชียงใหม่ บ้านรถและเงินสดในธนาคารของข้าพเจ้าขอมอบให้กับนางสาววารินทร์และเด็กหญิงลลิน เป็นผู้ถือครองร่วมกัน จนกว่าลลินจะอายุครบ20ปี ทรัพย์สินทั้งหมดจึงจะตกเป็นของลลิน แต่เพียงผู้เดียว” ทนายกวาดสายตาอ่านเอกสาร ในมืออย่างละเอียดครั้นวารินทร์ได้ยินก็ถึงกับชะงักพูดอะไรไม่ออก เธอ ไม่คิดว่าก้องภพจ

  • รอยรักคนใจร้าย   43

    ดวงตาคู่สวยลืมตาตื่นขึ้นภายในห้องสี่เหลี่ยมที่ไม่คุ้นตาอีกทั้งยังรู้สึกเจ็บหลังมือจนต้องเอียงตามองพบว่าตอนนี้เธอกำลังอยู่ในโรงพยาบาล“ตื่นแล้วหรอวา” เสียงพูดของยายจ๋าเอ่ยขึ้นขณะอุ้มลลินอยู่ในอ้อมแขน“หนูมาอยู่ที่นี่ได้ไงคะ แล้วเกิดอะไรขึ้น ...โอ้ย” หญิงสาวครุ่นคิดก่อนจะรู้สึกปวดหัวระบม ด้วยความที่ว

  • รอยรักคนใจร้าย   42

    ดวงตาคู่สวยลืมตาตื่นขึ้นภายในห้องสี่เหลี่ยมที่ไม่คุ้นตาอีกทั้งยังรู้สึกเจ็บหลังมือจนต้องเอียงตามองพบว่าตอนนี้เธอกำลังอยู่ในโรงพยาบาล“ตื่นแล้วหรอวา” เสียงพูดของยายจ๋าเอ่ยขึ้นขณะอุ้มลลินอยู่ในอ้อมแขน“หนูมาอยู่ที่นี่ได้ไงคะ แล้วเกิดอะไรขึ้น ...โอ้ย” หญิงสาวครุ่นคิดก่อนจะรู้สึกปวดหัวระบม ด้วยความที่ว

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status