บทที่7.ต้นฤดูหนาวที่แตกต่าง

แกรก ! เสียงของประตูเสื้อผ้าเปิดออกเบาๆ ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบสงัดยามรุ่งสาง เจมส์ยืนอยู่หน้า ตู้เสื้อผ้าที่แง้มออก ครึ่งหนึ่งของใบหน้าเขาอยู่ในเงามืด ดวงตาเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความลังเล มือของเขาหยิบเสื้อแจ็กเก็ตออกมาพร้อมกับกางเกงที่พับไว้อย่างเรียบร้อย

แสงไฟที่ลอดมาจากหน้าต่างเผยให้เห็นเงาร่างของอิมิลี่ที่พลิกตัวอย่างรวดเร็ว ดวงตาเบิกกว้าง เธอสะดุ้งตื่นเมื่อเสียงนั้นปลุกเธอให้หลุดจากความหลับใหล

“เจมส์... คุณกำลังจะไปไหนแต่เช้า” น้ำเสียงเธอเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“ผมมีประชุมเช้า” เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แต่ก็ฟังดูเหนื่อยล้า “งานสำคัญ... คดีใหญ่ ผมต้องรีบไป อิมิลี่”ขณะที่เขากำลังติดกระดุมเสื้อและดวงตาเขาจับจ้องไปยังเสื้อแจ็กเก็ตที่แขวนอยู่ในมือ

คำพูดนั้นตรงไปตรงมา แต่กลับทิ้งความรู้สึกบางอย่างไว้ในอากาศ เสียงกุกกักของเข็มขัดที่เขารัดเอวเพิ่มความอึดอัดให้กับห้อง อิมิลี่มองตามเขา ดวงตาของเธอแสดงความลังเล แต่คำถามที่อยากเอ่ยกลับติดอยู่ในลำคอ

“มันด่วนขนาดนั้นเลยเหรอ” เธอถามเบาๆ น้ำเสียงที่แฝงความกังวลและไม่เข้าใจ เจมส์หยุดมือชั่วขณะ ก่อนจะดึงเสื้อแจ็กเก็ตมาสวม ขยับไหล่เล็กน้อยให้เข้าที่

“ใช่ ครับ” เขาตอบเพียงสั้นๆ ก่อนจะหันไปมองเธอในที่สุด แววตาเขาสื่อถึงบางสิ่งที่ซับซ้อนเกินกว่าจะพูดออกมาในคำสองคำนั้น

เจมส์ ก้าวเข้ามาใกล้อิมิลี่ที่ยังนั่งอยู่บนเตียง ใบหน้าของเธอยังเต็มไปด้วยคำถาม  เขามองเธอครู่หนึ่ง แววตาทีแฝงความเหนื่อยล้า

“พักผ่อนนะครับ  ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเบาเหมือนจะสะท้อนความรู้สึกห่วงใยแต่ก็ปนไปด้วยระยะห่างที่ไม่สามารถก้าวข้ามได้

“เดี๋ยวถ้ามีอะไรผมโทรหาคุณ นะ”เขาพูดพลางหมุนตัวออก.. เสียงฝีเท้าที่ค่อยๆ ห่างออกไป พร้อมเสียงประตูที่เปิดออกและปิดลงเบาๆ

เธอนั่งนิ่งอยู่ในบรรยากาศที่ดูว่างเปล่า… ดันตัวเองขึ้นจากเตียงด้วยความรู้สึกที่ไม่สดใสนัก ตรงเข้าไปในครัว เปิดเครื่องทำกาแฟ และปล่อยให้เครื่องทำงานขณะที่ตัวเองทรุดนั่งลงที่โต๊ะอาหาร

กลิ่นอาราบีก้า  ลอยมาทำลายความเฉยชาในอากาศ เธอโยกตัวลุกขึ้น เดินไปหยิบแก้วช็อตกาแฟที่เพิ่งเสร็จจากเครื่อง กลิ่นกาแฟนั้นเข้มข้นลอยแตะจมูก เธอยกมันขึ้นจิบ รสขม แตะลิ้น เธอรู้สึกถึงพลังเล็กๆ ที่ค่อยๆ ซึมซาบเข้าสู่ตัว เป็นการเติมเต็มที่เพียงพอจะทำให้วันใหม่เป็นในแบบที่เธอต้องการ…

      …….

ช่วงสายของวัน อิมิลี่เดินไปยังร้านภาพ The Brushstroke ตามเส้นทางที่เธอเคยชิน แต่วันนี้ลมเย็นของต้นฤดูหนาวที่กำลังมาเยือนดูเหมือนจะแตกต่างออกไป มันไม่ใช่แค่ความเย็นที่พัดผ่านผิวกาย หากแต่เป็นความเหน็บหนาวที่แทรกซึมลึกเข้าไปในหัวใจของเธอ

เธอสวมเสื้อแจ็กเก็ตตัวโปรดและกอดตัวเองแน่น ทว่าความอบอุ่นเพียงเท่านี้ดูเหมือนจะไม่เพียงพอที่จะต้านทานความหนาวเหน็บที่มาจากหัวใจ

เส้นทางที่คุ้นเคยไม่เคยรู้สึกยาวนานขนาดนี้มาก่อน เสียงใบไม้แห้งกรอบที่ปลิวตามลมกระทบพื้นราวกับตอกย้ำกับชีวิตคู่ที่คลุมเคลือ  เธออดไม่ได้ที่จะคิดถึงสิ่งที่ขาดหายไปในชีวิต ความแตกต่างของเธอและเจมส์เป็นคำถามอยู่ในหัว ที่ยังไม่สามารถไขคำตอบได้..

"กริ๊ง..." สียงกระดิ่งของร้าน The Brushstroke ดังกังวานแผ่วเบา ราวกับคำทักทายอบอุ่นที่คอยต้อนรับผู้มาเยือน

เสียงนั้นดังขึ้นพร้อมกับการเปิดประตูเบาๆ เป็นจังหวะที่พอดิบพอดีกับสายลมหนาวที่แทรกตัวเข้ามาในร้าน

“สวัสดีครับ” เสียงทักทายของชายหนุ่มดังขึ้นทันที

อิมิลี่เงยหน้าสบตากับหนุ่มคนนี้อีกครั้งพลาง เอ่ยชื่อ เขาใน ลำคอ

“เลโอ”หนุ่มในภาพวาดที่เธอยังคงวาดไม่เสร็จแต่ วันนี้เขายืนอยู่ตรงที่ของซาร่า ซึ่งทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจ พลางขยับริมฝีปากอย่างลังเล

“แล้วซาร่าละคะ?” “เธอไม่ค่อยสบาย เลยขอให้ผมมาแทน” เลโออธิบาย ขณะที่อิมิลี่รู้สึกงงงวย เพราะร้อยวันพันปี เธอไม่เคยเห็นซาร่าหายไปจากหน้าเคาท์เตอร์ แต่ก็เข้าใจได้ว่าบางครั้งคนเราก็ต้องการพักผ่อน

“อ้อ เข้าใจแล้วค่ะ” อิมิลี่ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่สื่อถึงความเห็นอกเห็นใจแต่การเห็นเลโออยู่ที่นี่กลับทำให้เธอรู้สึกถึงความสดชื่นและมีพลังใหม่บางอย่าง เขาเป็นคนที่มีรอยยิ้มอบอุ่นและสายตาที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น ซึ่งทำให้วันของเธอดูสดใสขึ้น 

"มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ?"

รอยยิ้มของเลโอนั้นทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะเล็กน้อย ราวกับว่าเขามีบางอย่างที่สามารถดึงดูดความสนใจของเธอได้โดยไม่ต้องพยายามมากนัก

"เปล่าค่ะ" อิมิลี่ตอบพลางหลบสายตาของเลโอ ความประหม่าเล็กน้อยสะท้อนอยู่ในท่าทางของเธอ เธอรีบเดินหลบเข้าไปหลังม่านส่วนกั้นที่ถูกจัดไว้เป็นมุมพิเศษสำหรับเธอและศิลปินภาพวาด

เมื่อเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวอิมิลี่วางกระเป๋าลงข้างโต๊ะไม้ตัวเล็กก่อนจะหันไปมองภาพที่ตั้งอยู่บนขาตั้ง ภาพวาดที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ปรากฏอยู่ตรงหน้า มันคือใบหน้าของเลโอรอยยิ้มและสายตาในภาพนั้นยังคงดูเหมือนมีชีวิตราวกับกำลังรอคอยบางสิ่งที่ยังไม่ได้ถูกเติมเต็ม

เธอจ้องมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย ลมหายใจของเธอแผ่วเบา ขณะที่ความคิดของเธอพลุ่งพล่านเกี่ยวกับสิ่งที่ขาดหายไปในภาพวาดนี้

ทันใดนั้น เสียงม่านที่พลิ้วไหวเพราะลมอ่อนๆ ทำให้อิมิลี่สะดุ้ง เธอหันไปมอง แต่ก่อนที่สายตาจะทันจับจ้องได้ชัดเจน เสียงของเลโอดังขึ้นจากด้านหลัง

"เดี๋ยว ถ้าเย็นนี้คุณไม่รีบไปไหน เราต่อภาพนี้ให้เสร็จกันไหมครับ?"

อิมิลี่หันกลับมามอง เลโอยืนอยู่พร้อมแววตาเปี่ยมด้วยความตั้งใจและประกายที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา เธอรู้สึกถึงแรงกระตุ้นบางอย่างในใจ แม้จะไม่แน่ใจว่าคืออะไร แต่คำตอบก็หลุดออกมาจากปากอย่างไม่ลังเล

"ได้ค่ะ"

"แล้วเดี๋ยวต้องการอะไรเพิ่มเติม แจ้งผมได้นะครับ" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลพลางถอยหลังส่งยิ้ม

"ค่ะ" อิมิลี่ตอบกลับสั้นๆ แต่สายตาเธอกลับจับจ้องเขาไว้ชั่วขณะ รอยยิ้มและแววตาของเลโอช่างคุ้นเคย ราวกับคล้ายใครบางคนในอดีตที่เธอเคยรู้จัก แต่เธอก็ไม่อาจแน่ใจหรือไขปริศนานี้ได้ เพราะสุดท้ายเลโอก็เป็นเพียงเพื่อนของซาร่าเท่านั้น