LOGINเธอถูกบังคับแต่งงานแทนพี่สาวที่หนีหาย แต่ในบ้านมาเฟียหลังนั้น ไม่ได้มีเพียง ‘เจ้าบ่าว’ ที่เย็นชา หากยังมี ‘เพื่อนเจ้าบ่าว’ ที่เจ้าเล่ห์ ทุกคืนคือเกมรักสุดเร่าร้อนที่ไม่อาจหนี และสุดท้าย…เธอก็หนีไม่พ้น “..ฮึก..มันใหญ่..ชะ..ชีวา..ตัวเล็กนิดเดียวเอง..ทะ..พร้อมกันทั้งสองคน..ชีวา..มะ..ไม่ไหวแน่ๆ ..” “.พะ..พวกคุณมันโรคจิต..อื้ออ!!”
View Moreเขาคือครอบครัวเดียวในชีวิตฉัน ผิดไหมถ้าฉันจะทำ
เกินเลยจากข้อตกลง ผิดไหมที่ฉันจะใช้ลูกมาเป็นเครื่องมือในวันที่ข้อตกลงของเราทั้งสองจะจบลงแต่พระเจ้าคงไม่เข้าข้างคนขี้โกงอย่างฉันสินะ ในวันที่ฉันรู้ว่าตัวเองท้อง เขาก็จากไปแล้ว เพราะสถานะเป็นแค่เด็กเลี้ยงในความลับ เมื่อช่องทางการติดต่อประจำติดต่อไม่ได้
เขาทำตามสัญญาทุกอย่าง
“ฉันจะดูแลเธอเองจนกว่าเธอจะเรียนจบ”
วันที่ฉันเรียนจบ เขาก็จากไป โดยไม่เคยได้รับรู้ว่ามีลูก
ในท้องที่เขาไม่ตั้งใจห้าปีจากที่ไม่คิดว่าชีวิตนี้จะมีโอกาสได้เจอกันอีก สุดท้ายฉันกับเขาก็ได้เจอกันกับคำถามสุดปวดใจ
“พ่อของเหนือไปไหนแล้วล่ะ”
“คงตายแล้วมั้งคะ ไม่ได้ติดต่อเลย”
“แย่จัง”
“ค่ะ แย่จัง”
“เธออย่าไปสนใจคนแบบนั้นเลยน้ำ”
“ค่ะ ไม่คิดจะสนใจนานแล้ว”
“อืม ดีแล้ว ผู้ชายเลว ๆ พรรค์นั้น”
“ค่ะ หมอ”
ในเมื่อเขาคิดว่าลูกไม่ใช่ลูกเขา ฉันก็จะไม่บอก อยู่กันสองคนมาได้ตั้งหลายปี ทำไมจะอยู่กันตามลำพังสองคนต่อไปไม่ได้
“คุณยายของคุณเป็นโรคหัวใจขาดเลือด ซึ่งน่าจะเป็น
มานานแล้ว แต่คนไข้ไม่เข้ารับการรักษา” คำพูดของคุณหมอตรงหน้าทำฉันตัวชาไปทั้งแถบ ยายสายใจของฉันบ่นเหนื่อยติดต่อกันมาหลายเดือนแล้ว ฉันพยายามพาท่านมาหาหมอ แต่ท่านก็ไม่ยอมมาจนกระทั่งวันนี้...
“เนื่องจากคนไข้อายุมากแล้วและหัวใจทำงานได้น้อยลงมาก หมอคิดว่า...”
“เข้าใจค่ะ”
ฉันก้มหน้ารับฟังสิ่งที่หมออธิบาย ในเมื่อฉันเรียนพยาบาลปีที่สองแล้ว ทำไมจะไม่เข้าใจว่าสิ่งที่หมอพูดคือต้องการให้ทำใจในช่วงเวลาสุดท้าย และยายของฉันอายุมาก การรักษาหรือยื้อชีวิตก็เป็นเรื่องยาก
ฉันกุมมือคนที่นอนอยู่บนเตียง เครื่องช่วยหายใจยังทำหน้าที่ได้อย่างปกติ อยากจะบอกว่าให้ยายสู้ ๆ อยากจะบอกว่าให้ยายหายไว ๆ แต่ฉันรู้ว่าคำพูดของฉันไม่มีทางเป็นไปได้เลยสักนิด ยายไม่มีทางหาย คำว่าดีขึ้นสำหรับโรคนี้ โรคที่เกิดจากอวัยวะที่สำคัญที่สุดของร่างกาย การหายจากโรคเรียกว่าปาฏิหาริย์เท่านั้น
“ญาติหมดเวลาเยี่ยมแล้วค่ะ” เสียงของพี่พยาบาลประจำห้องไอซียูบอกฉัน
“เดี๋ยวน้ำมาใหม่นะคะ” ฉันกระซิบบอกยาย เดินออกจากห้องไอซียู เวลานี้เป็นเวลาสองทุ่ม ฉันนั่งเหม่ออยู่แถวหน้าห้อง ตอนนี้ยังสับสนว่าจะทำอย่างไรต่อจากนี้
ตอนนี้คงต้องกลับไปนอนเอาแรงก่อน พรุ่งนี้ฉันค่อยกลับมาใหม่ เวลาเยี่ยมไข้อีกครั้งคือสิบเอ็ดนาฬิกา ยังดีที่เป็นช่วงปิดเทอม ฉันถึงได้มีเวลามาเยี่ยมไข้ยายได้
บ้านของฉันกับยายเป็นบ้านเช่าหลังเล็ก ๆ ในหมู่บ้านเก่า ๆ ใกล้กับตลาดสดขนาดใหญ่ ฉันคุ้นเคยกับที่นี่ดีเพราะอยู่มานาน ส่วนมากคนที่เช่าอยู่ก็เป็นแค่คนหาเช้ากินค่ำทั้งนั้น
ชีวิตฉันนี่คงมีกรรมน่าดู แม่ตาย พ่อไปมีครอบครัวใหม่ และตอนนี้ยายผู้เป็นที่พึ่งเดียวกำลังอยู่ในห้องไอซียู
“เธอมันแม่มด” ริมฝีปากหยักกระแทกจูบอย่างเร่าร้อน สอดลิ้นสากเข้าไปหาความหวาน ลิ้นเล็กไล่กวาดต้อนเกี่ยวพันเรียวลิ้นสาก ประกบจูบปากดูดดึงกันและกันอย่างเอาแต่ใจ จนน้ำลายเปรอะเปื้อนไปทั่ว“...อืมมม...”“..อือ..”บัดนี้มือเล็กที่เคยผลักอกแกร่ง..กลับค่อย ๆ เลื่อนขึ้นไปคล้องบ่ากว้างแทน สุดท้ายร่างเธอปล่อยตัวจมอยู่ในอ้อมกอดและไฟปรารถนาของเขาอย่างหมดสิ้นการขัดขืน“.อ้าส์..เธอมันเป็นลูกแมวยั่วสวาท..”มือหนารวบเข่าที่เอวคอด ก่อนตะครุบสะโพกเล็กแล้วดึงขึ้นให้เธอคุกเข่าหันหลังให้เขา มือจับเส้นผมสวยกระชากเบา ๆ ให้แหงนหน้าขึ้น และสวนท่อนเอ็นยาวแข็งแรงเข้าร่องแคบใหม่มิดลำเสียงดังลั่น ตั่บ พร้อมกระแทกกระทั้นแท่งยักษ์เข้าสุดออกสุดอย่างหนักหน่วงอีกครั้งจากด้านหลังตั่บบบ!! ตั่บบบ!!“กรี๊ดดด..อ๊าาา..!” ปลั่ก!!..ปลั่ก!!..ปลั่ก
ชีวาตัวสั่นเทิ้ม หัวใจเต้นแรงเหมือนจะหลุดจากอก เมื่อเห็นเขา..ลีโอโน้มตัวก้มลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อน ๆ“ใจเย็นหน่อยสิ ออสติน” ปากลีโอพูดถึงเพื่อนรักแต่ทว่ากลับกระซิบข้างใบหูขาวริมฝีปากประชิดเฉียดใกล้เธอแทน “ผู้หญิงน่ะ..บางทีก็ต้องรู้จัก ปลอบ ไม่ใช่แค่ ขย้ำ ”ตลั่บบ!!..ตลั่บบ!!..ตลั่บบ!!..“อื้ออ!! อ๊ะๆๆ..จุก..พอก่อน...ปล่อยชีวานะ..อื้ออ!”ดวงตาคมของออสตินวาวโรจน์ราวกับไม่พอใจ และยิ่งกอดรัดชีวาแน่นขึ้น จังหวะร้อนแรงที่เขาเคลื่อนไหวยิ่งดุดันตอกอัดท่อนเอ็นใหญ่แรงกว่าเดิม ราวกับจะตะโกนใส่หน้าลีโอว่า เธอเป็นของฉัน “ลูกแมวตัวนี้ ดูฤทธิ์เยอะมากเลยนะ” มือหยาบเขี่ยลงที่แก้มนวลเบาๆ ก่อนจะค่อยๆไต่นิ้วมือลงไปสัมผัสยอดหน้าอกตุ่มเล็กๆสีหวาน ราวกับไม่ได้ตั้งใจ “เชื่อฟังหน่อยสิ..ลูกแมวน้อย”“ฮึก..อ๊า..คุณมันโรคจิต มานั่งดูผู้หญิงถูกข่มขืนแต่ไม่คิดที่จะช่วย..!”“หึๆ..โคตรจะไม่เชื่อฟังเลย..” ลีโอยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมฉายแววความชั่วร้าย จงใจมองดวงตากลมอย่างลึกซึ้ง “เจ้าสาวมึงดื้อขนาดนี้ มีอะไรให้กูช่วยไหม”“ช่วยกูหน่อย..กูอยากได้ยา”“ได้สิ”“ยะ..ยาอะไร..ชีวาไม่เอาด้วยนะ!”ชีวาลมหายใจติดขัด ทั้งอ
“กรี๊ดดดด.. อื้อๆ..ไม่นะ..อ๊า..!”ร่างบางสะดุ้ง ลมหายใจเธอขาดห้วง ออสตินสอดใส่นิ้วแข็งสวนเข้าไปในร่องแคบ และยิ่งเขากดนิ้วแกร่งลึกลงเข้าไปมากเท่าไร ความรู้สึกต้านทานก็ยิ่งแตกสลายลงทีละน้อย เหลือเพียงความเร่าร้อนเกินควบคุมที่เขาปลุกเร้าให้ลุกโชน“ฉันขอ” เสียงเย็นสั่นพร่า ดุดันและเด็ดขาด ไม่รอฟังคำตอบเขากดจูบแรงและลึกบนเนื้อนุ่มที่เปียกแฉะเต็มไปด้วยเมือกใส ลิ้นสากตวัดเลียปาดครบทุกซอกมุม ราวกับกำลังต้องการกลืนกินกลีบกุหลาบงาม โดยที่ข้อมือหนายังคงกระหน่ำสวนแทงผลุบเข้าผลุบออกในโพรงสวาทสาว ส่วนมือหนาที่วางเลื่อนบีบขยำสะโพกเธอแน่น “อ้าส์..อร่อย..หวาน..” “อึก..อือออ..ปะ..ปล่อยชีวานะ..ปะ..ปล่อย..อ๊า!!..” เสียงทุ้มพร่าทำให้ชีวาได้สติ ว่าเธอไม่ได้ต้องการเขาและต้องรีบสลัดความรู้สึกร้อนรุ่มนี้ออกไปให้พ้น "หึ แต่ที่ฉันนั่งดูอยู่นาน เหมือนว่าเธอจะไม่อยากให้เพื่อนฉันปล่อยเธอไปเลยนะ แหม..เสียงหวานร้องครางดังขนาดนั้น” “มะ..ไม่ใช่นะ..ชะ..ชีวาไม่ชอบ..อือออ!”ชีวาเบิกตากว้าง หลงลืมไปเสียสนิทว่าในห้องนี้ไม่ได้มีแค่เจ้าบ่าวที่แสนเย็นชา ยังมีเพื่อนที่แสนเจ้าเล่ห์ของเขาด้วยอีกคน ก่อนที่สายตาเธอจะปะทะเข้าก
แอ๊ด...เสียงประตูถูกเปิดออก ชีวาหันหน้าขวับกลับไปมอง พร้อมดวงตาคู่สวยที่เบิกกว้างด้วยความตกใจและความหวังเล็ก ๆ“..ชะ..ช่วย…” ปากเล็กชะงักค้างอย่างไม่เชื่อสายตา ความตั้งใจที่จะขอความช่วยเหลือหยุดลง เมื่อเธอเห็นหน้าของ..ลีโอ..เพื่อนเจ้าบ่าวร่างสูงใหญ่ ใบหน้าคมเข้มประดับด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน แววตาคมฉายวาวกวาดมองภาพตรงหน้าอย่างพึงใจ“หึ… ดูเหมือนเจ้าสาวคนสวยกำลังวุ่นวายน่าดูเลยนะ”น้ำเสียงต่ำพร่าเปี่ยมไปด้วยความเสียดสี ร่างสูงพิงประตูอย่างสบายอารมณ์ ดวงตาเต็มไปด้วยความน่ากลัวที่ทำให้ชีวาหนาวสะท้านยิ่งกว่าเดิมออสตินชะงักเล็กน้อย แต่ไม่ได้ผละออก เขายังคร่อมร่างบางเอาไว้ สายตาคมเหลือบไปมองเพื่อนสนิทอย่างไม่ทุกข์ร้อน ก่อนกระตุกยิ้มมุมปาก “ออกไปซะ นี่มันคืนเข้าหอของกู”“ออกไป!?” ลีโอหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละนิด แววตาเร่าร้อนปนเหี้ยมจ้องมองหญิงสาวที่ตัวสั่นอยู่ใต้ร่างเพื่อนรักไม่วางตา “มึงมีสิทธิ์ไล่กูเหรอ...มึงนี่มันลืมง่ายจริง ๆ”ออสตินแสยะยิ้มเย็น เสียงหัวเราะสั้น ๆ หลุดจากริมฝีปากราวกับคำขู่“หึ...มึงนั่นแหละที่ลืม ตอนนี้มันคือคืนเข้าหอของกู” ลีโอหัวเราะออกมาอย่างไม่สะทกส