บทที่8.แรงดึงดูดที่แอลซ่าไม่อาจปฏิเสธ

บนตึกสูงที่ผนังกระจกใสรอบด้านเผยให้เห็นวิวทะเลอันกว้างไกล ซึ่งห่างจากเมืองหลวง ประมาณ 3 ชั่วโมงเจมส์นั่งร่วมประชุม ท่าทางสุขุมและจริงจังในฐานะทนายของบริษัทซึ่งกำลังหารือประเด็นสำคัญร่วมกับทีมผู้บริหารและฝ่ายกฎหมายเกี่ยวกับการดำเนินคดีฟ้องร้องบริษัทรับเหมาแห่งหนึ่ง

….

“ตอนนี้บริษัท ของเราเสียหายอย่างหนัก ลูกค้ามากว่าครึ่งต้องการเงินคืน จากการผิดนัดการส่งมอบบ้านตามกำหนด  และกำลังเป็นวงกว้าง เมื่อบ้านที่สร้างใช้วัสดุ ต่ำกว่ามาตรฐาน จนทำให้มีการพังถล่มลงมา จากพายุ ไม่กี่สัปดาห์ก่อน” หนึ่งในกรรมการของบริษัทพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่วิตกกังวล พลางเคาะนิ้วลงบนเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะ ประกอบกับถาพถ่ายของบ้านที่พังถล่มลงมา

……...

เมื่อการประชุมสิ้นสุดลง บรรยากาศเคร่งเครียดในห้องเริ่มผ่อนคลาย แอลซ่า เลขานุการของบริษัท เดินเข้ามาใกล้พร้อมกับเอกสารในมือ เธอวางแฟ้มเอกสารลงตรงหน้าเขาและพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงความกังวลเล็กน้อย

“ คุณเจมส์ คะ นี่คือข้อมูลล่าสุดเกี่ยวกับโครงการอสังหาริมทรัพย์ที่เป็นประเด็นค่ะและ ฉันคิดว่าคุณเจมส์ควรไปดูสถานที่จริง เพื่อเข้าใจปัญหาให้ละเอียดขึ้น” แอลซ่าพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ ทว่าชัดเจน พลางยื่นแฟ้มเอกสารให้เขา

เจมส์รับแฟ้มจากมือแอลซ่ามาเปิดดูทันที เขากวาดสายตาผ่านข้อมูลในแฟ้มอย่างรวดเร็ว พร้อมพยักหน้าเบาๆ

“ได้ครับ คุณแอลซ่า”

เขาเงยหน้าขึ้นมองแอลซ่าที่อยู่ใกล้ สีหน้าของเขาฉายแววจริงจัง แต่ยังคงความสุภาพไว้

“เดี๋ยวดิฉันจะพาคุณไปเองค่ะ” แอลซ่าพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ เธอจัดเรียงเอกสารในมืออย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะเดินนำหน้าเจมส์ออกจากห้องประชุม

ในชุดกระโปรงสั้นที่เผยให้เห็นขาเรียวบนรองเท้าส้นสูงท่วงท่าของเธอนั้นช่างดูสง่างาม แอลซ่าเดินอย่างมั่นใจมุ่งหน้าไปยังลิฟต์ กระโปรงพลิ้วไหวเล็กน้อยตามจังหวะก้าวเดินของเธอ

เจมส์เดินตามหลังเธอด้วยสีหน้าครุ่นคิด ราวกับกำลังวิเคราะห์ข้อมูลที่เพิ่งได้รับ แต่แววตามุ่งมั่นของเขาแสดงออกถึงความตั้งใจที่จะจัดการปัญหาอย่างเต็มกำลัง ทุกย่างก้าวของทั้งสองเต็มไปด้วยความจริงจัง

เมื่อพวกเขามาถึงชั้นล่างของอาคาร เสียงโห่ร้องและเสียงตะโกนของกลุ่มผู้ประท้วงก็ดังแว่วเข้ามา กลุ่มลูกค้าที่มารวมตัวกันถือป้ายเรียกร้องในมือ สายตาเปี่ยมไปด้วยความโกรธและความผิดหวัง มุ่งตรงไปยังตัวอาคาร ป้ายข้อความหลายอันมีถ้อยคำเช่น “คืนเงินเรา!” และ “อย่าขายฝันที่ไร้มาตรฐาน!”

ชายหนุ่มในชุดลำลองหลายคนยืนอยู่แนวหน้า บางคนชี้นิ้วขึ้นมาทางพวกเขา เสียงของกลุ่มประท้วงประสานกันอย่างไม่เป็นระเบียบ แต่ดังพอที่จะดึงความสนใจจากผู้ที่ผ่านไปมา

เจมส์หยุดเดินเพียงชั่วครู่เมื่อก้าวออกจากอาคาร เขากวาดตามองภาพเบื้องหน้าด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แต่ดวงตากลับสะท้อนความครุ่นคิด แอลซ่าที่เดินเคียงข้างเขามองสถานการณ์ตรงหน้าเช่นกัน เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ยังคงท่าทีสงบ

เสียงตะโกนเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อผู้ประท้วงเห็นเจมส์และแอลซ่า

“รับผิดชอบสิ!” “แก้ปัญหาให้เราด้วย!” เสียงหนึ่งตะโกนแทรกขึ้นมาจากกลุ่ม

แอลซ่าหันมามองเจมส์ด้วยสายตาที่แฝงคำถาม

"เราจะผ่านตรงนี้ไปยังไงดีคะ?" เธอเอ่ยเบาๆ

เจมส์พยักหน้าเรียบๆ ราวกับคิดหาทางออก ก่อนหันไปมองการ์ดรักษาความปลอดภัยที่ยืนอยู่ไม่ไกล การ์ดรีบเข้ามาประกบพวกเขาเพื่อสร้างทางเดินผ่านฝูงชน

เจมส์ก้าวไปข้างหน้าพร้อมแอลซ่า โดยมีการ์ดสองคนคอยกันทาง เสียงผู้ประท้วงยังคงดังตามหลังมา แต่เขายังคงมุ่งมั่น สายตาของเจมส์และแอลซ่าจดจ่อไปยังรถยนต์ที่รออยู่

เมื่อทั้งสองก้าวขึ้นรถยนต์คันหรูของเจมส์ ความเงียบครู่หนึ่งก็ถูกทำลายด้วยน้ำเสียงอบอุ่นของเขา “คุณโอเคไหม แอลซ่า?”

คำถามนั้นทำให้เธอหันไปสบตาเขาโดยบังเอิญ แววตาของเจมส์เต็มไปด้วยความใส่ใจ รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของเขาเสริมให้ใบหน้าดูอบอุ่น

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณค่ะ” แอลซ่าตอบเบาๆ พยายามเก็บอารมณ์ของตัวเองไว้ เธอเลื่อนสายตาจากใบหน้าคมคายของเขาลงมองนิ้วมือที่ประสานกันอยู่บนตัก

แต่ความคิดของเธอกลับไม่สงบเท่าที่แสดงออก ภาพลักษณ์ของเจมส์ทำให้เธอหวั่นไหวเล็กน้อย จมูกโด่งคมสัน ใบหน้าที่ดูสง่า และท่าทางที่คล่องแคล้ว และขึ้นชื่อว่าเป็น ทนายที่เก่งกาจ ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะนึกชื่นชมอยู่ในใจ

แต่ในขณะที่เธอแอบมองเขาอย่างเงียบๆ ดวงตาของเธอก็สะดุดเข้ากับแหวนบนนิ้วนางของมือซ้ายที่จับพวงมาลัย

แอลซ่ากระพริบตาเบาๆ เพื่อดึงตัวเองกลับมา เธอปรับสายตากลับไปที่เบาะข้างหน้า พร้อมกับตั้งใจบอกตัวเองให้โฟกัสกับงานตรงหน้าแทนที่จะหลงใหลไปกับเสน่ห์รูปลักษณ์ภายนอก

เจมส์ไม่ได้สังเกตถึงความลังเลเล็กๆ ที่แฝงอยู่ในสายตาของแอลซ่า เขายังคงจดจ่อกับถนนเบื้องหน้า ขณะเปล่งเสียงนุ่มแต่มั่นคง “วันนี้คุณช่วยเตรียมเอกสารทั้งหมดเกี่ยวกับบริษัทรับเหมานั้นให้ผมได้ไหมครับ?”

“ได้ค่ะ” แอลซ่าตอบทันที น้ำเสียงมั่นใจอย่างไม่ลังเล แต่ในใจเธอกลับรู้สึกถึงบางสิ่งที่กำลังวนเวียนอยู่ ความรู้สึกแปลกๆ ที่เธอไม่อยากให้มันแสดงออกมา

เจมส์พยักหน้ารับคำตอบของแอลซ่าโดยไม่ได้หันกลับมามอง เขายังคงควบคุมพวงมาลัยไว้อย่างมั่นคง ดวงตาจดจ่อกับถนนเบื้องหน้า รถยนต์เคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างนุ่มนวล  มุ่งหน้าไปยังจุดหมายโดยไม่มีวี่แววว่าจะหยุดพัก

แอลซ่าหันหน้าออกไปมอง ทิวทัศน์ของเมืองที่กำลังเคลื่อนผ่านไปช่วยดึงความคิดของเธอให้กลับมาอยู่กับตัวเอง เธอจับเอกสารในมือแน่น พยายามเรียกสมาธิให้กลับมาที่งานตรงหน้า แต่ความคิดกลับไม่ยอมเชื่อฟัง

ภาพของเจมส์ในมุมมองของเธอที่นั่งอยู่ข้างๆ ยังคงชัดเจนในหัว รูปลักษณ์อันสง่างามของเขา เสียงพูดที่ทรงอำนาจแต่แฝงด้วยความสุภาพ และท่าทางที่ดูมั่นใจทุกครั้งที่เขาแสดงความเห็นในที่ประชุม ทุกอย่างเกี่ยวกับเขาเหมือนจะทิ้งร่องรอยบางอย่างไว้ในจิตใจของเธอ

เธอสลัดความคิดนั้นออก พยายามโฟกัสไปที่ตัวหนังสือในแฟ้มข้อมูลแทน แต่มันก็เป็นเพียงช่วงสั้นๆ ก่อนที่ความคิดเกี่ยวกับเจมส์จะวกกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง

เสียงเครื่องยนต์ที่ทำงานอย่างเป็นจังหวะในรถคันหรูเป็นดั่งเสียงดนตรีที่กล่อมบรรยากาศระหว่างพวกเขาให้สงบ ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงความคิดของแอลซ่าเต้นเร่าอยู่ภายใน.