บทที่6.พยายามเป็นสามีที่ดี

ช่วงเวลานี้เจมส์กำลังพยายามที่จะพยุงสถานะของคำว่า "สามีที่ดี" ให้มั่นคงขึ้น เขาจับมืออิมิลี่อย่างนุ่มนวลเป็นระยะๆระหว่างขับรถเพื่อจะไปร้านอาหารอิตาเลียนสุดหรูที่เขาตั้งใจเลือกมาเพื่อปรับความสัมพันธ์ 

บรรยากาศภายในอบอุ่นด้วยแสงไฟโทนสีทอง โต๊ะที่ถูกจัดไว้อย่างพิถีพิถันมีผ้าเช็ดปากสีขาวสะอาดและจานอาหารที่วางอย่างลงตัว มันดูเหมือนเป็นคำแก้ตัวจากเจมส์ที่เขาพยายามทำให้ดีที่สุด แต่สำหรับอิมิลี่ บางทีสิ่งนี้อาจยังไม่เพียงพอที่จะเติมเต็มช่องว่างในหัวใจของเธอ

เมื่ออาหารถูกรินราดด้วยซอสและจัดเสิร์ฟลงบนโต๊ะ กลิ่นหอมเย้ายวนจากเมนูหลากหลายชนิดกระจายไปทั่วบริเวณ ภายในร้านอาหารที่ตกแต่งด้วยแสงไฟสีอ่อนชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย

แต่ก่อนที่เจมส์จะได้สัมผัสส้อมหรือลองชิมรสชาติของอาหาร เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาดังขึ้นแทรกความเงียบ

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้เขาชะงักไปชั่วขณะ "แอลซ่า" เขาเอ่ยชื่อเธอในลำคอ

เจมส์เหลือบมองอิมิลี่ที่นั่งอยู่ตรงข้าม เธอก้มหน้ามองจานของตัวเอง ราวกับพยายามแกล้งทำเป็นไม่สนใจ แต่เจมส์สังเกตเห็นรอยหม่นในดวงตาของเธอ

เขาลังเลเล็กน้อยก่อนลุกขึ้นจากโต๊ะ “อิมิลี่ เดี๋ยวผมมานะครับ” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงพยายามทำให้เป็นปกติ พร้อมรอยยิ้มเจื่อน ๆ ที่ไม่อาจซ่อนความรู้สึกผิดในแววตา

อิมิลี่พยักหน้าเบา ๆ โดยไม่เงยหน้าขึ้นมามอง เธอจับส้อมในมือแน่นขึ้นเล็กน้อย ขณะที่เจมส์เดินออกไปทางสวนของร้านอาหารที่ปูด้วยพื้นหินเรียงราย เธอเหลือบมองตามหลังเขาผ่านกระจกใส เขายกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูและเริ่มพูดคุย ท่าทางของเขาดูจริงจังจนยากจะละสายตาจนแทบจะอดคิดไม่ได้ ว่า “คุยกับใคร”

เจมส์ถือโทรศัพท์แนบหู ขณะยืนอยู่ด้านนอกของร้านอาหาร เสียงของแอลซ่าผ่านสายมีน้ำเสียงที่หนักแน่นและชัดเจน ราวกับสะกดความสนใจของเขาให้ไม่อาจละสายตาไปมองอิมิลี่ที่อยู่ด้านในร้านผ่านกระจกใส

“คุณเจมส์คะ บริษัทของเราจะเป็นโจทก์ยื่นฟ้องบริษัทรับเหมาก่อสร้างเนื่องจากผิดสัญญาส่งมอบงานและการสร้างบ้านที่ไม่ได้มาตรฐานจนถูกลูกค้าฟ้องร้องบริษัทของเราซึ่งส่งผลกระทบต่อภาพลักษณ์และยอดขายของเราอย่างมาก” แอลซ่ากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “พรุ่งนี้เช้าจะมีการประชุมใหญ่ของทุกฝ่าย และอยากให้คุณเจมส์เข้าร่วมเพื่อช่วยวางแผนจัดการเรื่องนี้ค่ะ”

เจมส์เงียบไปครู่หนึ่ง ขณะที่หัวสมองของเขาหมุนเร็วพยายามประเมินสถานการณ์ เขารู้ดีว่านี่เป็นงานใหญ่ซึ่งเขาในฐานะทนายของบริษัทซึ่งสำคัญมาก แต่ขณะเดียวกัน เขาก็รู้ว่าเวลานี้ควรเป็นช่วงเวลาที่เขาควรมีให้กับภรรยาบ้างด้วยเช่นกัน..

“ได้ครับ ผมจะเตรียมตัวและเข้าประชุมตามที่แจ้ง” เขาตอบในที่สุด แม้ในใจจะรู้สึกถึงความขัดแย้งที่กำลังก่อตัว

“มีเรื่องสำคัญไหมคะ?” อิมิลี่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่แววตาของเธอบ่งบอกถึงความกังวล เมื่อเจมส์เปิดประตูกระจกกลับเข้ามา

“เรื่องงานครับ แต่ไม่มีอะไรให้กังวล” เจมส์ตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะนั่งลงประจำที่ เขาหยิบช้อนส้อมขึ้นมา เริ่มรับประทานอาหาร พลางพยายามทำให้บรรยากาศระหว่างพวกเขาผ่อนคลายลง

ด้วยการตักอาหารใส่จานของอิมิลี่ด้วยท่าทีเอาใจ “ลองนี่ดูสิครับ คุณน่าจะชอบ” น้ำเสียงของเขานุ่มนวลและเจือด้วยความตั้งใจ

อิมิลี่มองเขาครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ รอยตึงเครียดในสีหน้าเริ่มคลายออกทีละน้อย การเอากอกเอาใจ ของเจมส์ราวกับสายลมเย็นพัดผ่านหัวใจเธอ 

…………

หลังจากทั้งสองได้ปรับสัมพันธ์ รอยยิ้มเล็กก็เกิดขึ้นบนใบหน้าของทั้งคู่ เจมส์จูงมืออิมิลี่ก้าวเข้ามาในคอนโดที่เงียบสงบ บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความอบอุ่น เขาตรงไปยังครัวอย่างมั่นใจ หยิบขวดไวน์ชั้นดีที่ตั้งอยู่บนชั้น เปิดมันด้วยท่าทางคล่องแคล่ว ไวน์สีแดงเข้มค่อย ๆ ถูกรินลงบนแก้วคริสตัลสองใบ แสงไฟอ่อน ๆ ภายในห้องสะท้อนกับผิวแก้ว เปล่งประกายละมุนตา ก่อนที่จะเดินไปที่เครื่องเล่นแผ่นเสียง วางแผ่นลงอย่างระมัดระวัง เสียงเพลงบรรเลงแผ่วเบาและอบอุ่นดังก้องไปทั่วห้อง

เขาเดินกลับมาหาอิมิลี่ รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความจริงใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา มือข้างหนึ่งถือแก้วไวน์ ยื่นมันให้เธอราวกับเขากำลังสร้างบรรยากาศที่โรแมนติกเพื่อย้อนกลับไปเมื่อ10ปีก่อนตอนยังข้าวใหม่ปลามัน   เธอรับแก้วไวน์ด้วยมือที่สั่นเล็กน้อยจากความรู้สึกที่เอ่อล้นในใจ

เขาก้าวเข้ามาใกล้อีกนิดมองตาเธอด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความหมาย ว่าคืนนี้ เราจะเริ่มกันใหม่ ในบรรยากาศเดิมๆ ก่อนจะยื่นมือออกไป พร้อมรอยยิ้มที่เผยความนุ่มนวล

“เต้นรำกับผมหน่อยได้ไหม?”

อิมิลี่ไม่ได้ลังเล เธอพร้อม วางมือลงบนมือของเขา เจมส์ดึงเธอเข้ามาใกล้ จับมือข้างหนึ่งและโอบเอวเธอด้วยอีกข้าง

ทั้งคู่เริ่มเคลื่อนไหวไปตามจังหวะเพลง เสียงดนตรีเป็นเหมือนสะพานที่เชื่อมโยงความรู้สึกของพวกเขาให้กลับมาใกล้ชิดกันอีกครั้ง

เสียงเพลงคลาสสิกยังคงบรรเลงแผ่วเบาในห้องที่อบอวลด้วยแสงไฟสีอุ่น เจมส์จับมืออิมิลี่อย่างนุ่มนวล พาเธอไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่ที่นุ่มฟู  เขาจ้องรอยยิ้มของเธอ พลางเคลื่อนมือ มือแตะไหล่ของเธอเบา ๆ “คุณรู้ไหม ผมอยากให้ค่ำคืนนี้เป็นค่ำคืนที่พิเศษ” ริมปากของเจมส์กระซิบ ข้างใบหูอิมิลี่อย่างแผ่วเบาแล้วเลื่อนไล้ซอกคอของเธออย่างอ่อนโยน เสียงเพลงที่ล่องลอยอยู่ในอากาศเป็นเหมือนฉากหลังที่สมบูรณ์แบบสำหรับช่วงเวลานี้

เจมส์เลื่อนมือสัมผัสผิวเนียนละเอียดของอิมิลี่มือหนาซุกซนทุกจุดสัมผัสเขาพยายามปลุกเร้าอารมณ์ของตัวเองให้ลุกโชนดั่งไฟราคะ ดันร่างเธอลงบนเตียง เลื่อนมือสัมผัสขาเรียวเคลื่อนลงเท้าเล็กเรียว มือหนาลูบไล้เคล้นอารมณ์แต่ท่อนชายของเขากลับสวนทางกับการกระทำเขาพยายามพลิ้วไหวให้เขากับจังหวะเพลงแต่ทันใดนั้นเสียงรองเท้าส้นสูงกลับดังก้องเป็นจังหวะหญิงสาวในชุดสูทกระโปรงสั้นท่าทางมั้นใจคนที่เขาพบเมื่อคืนก่อน ใบหน้าของ แอลซ่า ลอยขึ้นมาทันทีเพียงแค่เขาจินตนาการถึงเธอ ความรู้สึกที่ดับไปกลับถูกปลุกให้ตื่นขึ้นร่างกายตอบสนองอย่างที่ไม่เคยเป็นมาแต่แทนที่เขาจะมีความสุขและโล่งใจ กลับรู้สึกผิด ความคิดในหัววนเวียนอย่างไร้ทิศทาง

เขาชงักแล้วขยับตัวออกจากร่างมิลิมี่เล็กน้อยเพราะความสับสนในใจของเขาก่อตัวขึ้นอย่างรุนแรง

บรรยากาศที่เคยอ่อนโยนและอบอุ่นพลันเปลี่ยนแปลงไปอย่างฉับพลัน เธอเงยหน้ามองเขาอย่างสงสัยและเอ่ยถามด้วยเสียงเบาๆ

“เกิดอะไรขึ้นคะ?”

เจมส์หลบสายตาของเธอ สายตานั้นไม่สามารถปิดบังความคิดที่ซ่อนอยู่ได้ แต่เขากลับตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบและเลี่ยงประเด็น

“เปล่า…”

อิมิลี่ยังคงมองเขาอยู่ แม้จะไม่ได้คำตอบที่ชัดเจน เธอก็ยังสัมผัสได้ถึงความอึดอัดที่คลืบคลานเข้ามา เจมส์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนพูดขึ้นเพื่อปิดบทสนทนา

“เดี๋ยว ผมไปอาบน้ำก่อนดีกว่านะ” เจมส์พูดจบก็รีบเดินเข้าห้องน้ำ เสียงประตูปิดเบา ๆ แต่ในหัวเขาเต็มไปด้วยความคิดที่ขัดแย้ง

เกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง?

เขาพิงผนังห้องน้ำ สูดลมหายใจลึกเพื่อสงบจิตใจ แต่ภาพหญิงสาวในชุดสูทและรองเท้าส้นสูงยังตามหลอกหลอน ความร้อนแรงของเธอทำให้จิตใจของเขาว้าวุ่น ความรู้สึกผิดทับถมในขณะที่เขาเริ่มตั้งคำถามถึงชีวิตแต่งงานของตัวเอง เรื่องบนเตียงกับอิมิลี่มันจืดชืดเกินไปหรือ? เสียงน้ำจากฝักบัวไม่ได้ช่วยให้ความคิดของเขาสงบลงเลย กลับกลายเป็นเหมือนแรงกระตุ้นที่ทำให้เขาต้องเผชิญหน้ากับความรู้สึกที่ปะทุขึ้นในใจ

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอก  เขาสะดุ้งจากห้วงความคิด

“เจมส์?” เสียงของอิมิลี่เจือด้วยความเป็นห่วง เธอเคาะประตูอีกครั้ง

เขารวบรวมสติ รีบตอบกลับด้วยเสียงที่พยายามให้ปกติที่สุด

“เดี๋ยว ผมกำลังจะออกไป อิมิลี่”