ตอนที่ 4

ตอนที่ 4

             ที่ห้องทำงาน

คลินท์นั่งมองภาพของสองหนุ่มสาวคู่หนึ่งผ่านหน้าจอโทรศัพท์ด้วยใบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะยิ้มนิดๆ เมื่อรับฟังคำรายงานจากลูกน้องว่าเดือนหน้า หนุ่มสาวในภาพจะเข้าพิธีหมั้นหมายกันตามความเห็นชอบของผู้ใหญ่

“อย่าฝันว่าจะได้มีความสุข นิธารา” คลินท์พูดขึ้นด้วยแววตาแข็งกร้าว เพราะมันถึงเวลาแล้วที่เขาจะไปเอาคืนผู้หญิงหน้าเงิน หลังจากเขาต้องทุ่มเทเวลาให้กับลูกชายและงานที่บริษัทแทนผู้เป็นย่าที่วางมือไปหลายปี

“คุณคลินท์จะไปหรือเปล่าครับ” บารอน บอดี้การ์ดหนุ่มเอ่ยถามเสียงเรียบ คาดเดาว่างานนี้เจ้านายไปแน่

“เมียฉันจะหมั้นทั้งที ยังไงฉันก็ต้องไปแสดงความยินดีอยู่แล้ว”

“แล้วผมจะให้คุณคอนนี่จัดการเรื่องการเดินทางให้เจ้านายเลยนะครับ”

“จัดการได้เลย เพราะงานทางนี้ก็ลงตัวแล้ว แล้วระหว่างที่ฉันอยู่เมืองไทย ฉันจะฝากให้คอนนี่ดูแลงานแทน”

“แล้วคุณฟลินท์ล่ะครับ เจ้านายจะพาไปด้วยหรือเปล่าครับ” บารอนหมายถึงทายาทเพียงคนเดียวของเจ้านายหนุ่ม

“ฉันจะพาไปด้วย”

“ครับ”

“นายออกไปได้แล้วบารอน แล้วอย่าลืมจัดการเรื่องการเดินทางให้เรียบร้อยด้วยล่ะ”

“ครับเจ้านาย” บารอนลุกขึ้นยื่นแล้วโค้งศีรษะเล็กน้อย จากนั้นก็เดินออกจากห้องทำงานของเจ้านายหนุ่มไปจัดการตามคำสั่ง ขณะที่เจ้านายหนุ่มก็เอนตัวพิงเก้าอี้ด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ก่อนจะยื่นมือไปเปิดลิ้นชักหยิบภาพของอดีตคนรักออกมา

‘คุณต้องชดใช้ความเจ็บครั้งนี้ให้ผม นิธารา’ คลินท์พึมพำเสียงเครียด เขาจ้องมองภาพของอดีตคนรักด้วยความรู้สึกที่ยอมรับว่ายังรักเธอ แต่ความโกรธก็มีมากเช่นกัน

******

ช่วงค่ำวันต่อมา ขณะที่นิธารากำลังเปิดประตูเข้าห้องพักก็มีห้องข้างๆ เปิดประตูออกมาทักทายและก็เป็นแบบนี้อยู่บ่อยครั้ง

“สวัสดีครับ เพิ่งกลับมาเหรอครับ” หนุ่มฝรั่งทักทายด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร หลังจากเขากะเวลาเอาไว้แล้วว่าสาวสวยข้างห้องจะกลับมาเวลานี้

“ค่ะ พอดีงานเพิ่งเลิก” คนถูกทักตอบกลับเสียงราบเรียบ มุมปากกดยิ้มเล็กน้อยพอเป็นพิธี ก่อนจะรีบเปิดประตูเข้าห้องพักไปบอกเป็นนัยว่าไม่อยากสนทนากับหนุ่มต่างชาติ เพราะเธอเหนื่อย อยากพัก แต่คงพักไม่ได้เพราะค่ำนี้มีนัดกับว่าที่คู่หมั้น

“คุณพักอยู่คนเดียวเหรอครับ”

“คุณน่าจะรู้อยู่แล้วนะคะ” คนถูกถามตอบกลับด้วยปลายเสียงสะบัดเล็กน้อย สีหน้าก็แสดงออกชัดเจนว่าไม่พอใจกับถามของอีกฝ่าย

“ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ ที่ทำให้คุณไม่พอใจ” หนุ่มฝรั่งเอ่ยเสียงเรียบ แต่ก็ทุกคำก็กลั่นออกมาใจจริงๆ

“ไม่เป็นไรค่ะ พอดีฉันเหนื่อยๆ เลยทำสีหน้าไม่ค่อยดี แต่ฉันขอตัวก่อนนะคะ” พูดจบโทรศัพท์ของเธอก็ส่งเสียงร้อง เธอจึงหันไปยิ้มให้กับหนุ่มฝรั่งเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปในห้องพักพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ออกมาดู พอเห็นชื่อคนโทรมาเธอก็ถอนใจออกมาเบาๆ 

“พี่สิริ นิดเพิ่งมาถึงคอนโด ขอนิดอาบน้ำแต่งตัวก่อนนะคะ พี่สิริไม่ต้องรีบมานะคะ จะได้ไม่ต้องมารอนิดนาน” คนไม่อยากไปดินเนอร์ตอบกลับเสียงเรียบเมื่อว่าที่คู่หมั้นโทรมาถามว่าถึงไหนแล้ว หลังจากเขาไม่ได้มาส่งที่คอนโด เพราะติดงาน

“พี่ยังไม่ได้ออกไปรับนิด คือพี่...” สิริอ้ำอึ้ง ไม่รู้จะหาเหตุผลอะไรมาบอกว่าที่คู่หมั้นคนสวย

“ถ้าพี่สิริมีธุระ พี่ก็ไปเถอะค่ะ ส่วนเรื่องดินเนอร์เอาไว้วันหลังก็ได้ค่ะ”

“แล้วนิดไม่โกรธพี่ใช่ไหมที่พี่ผิดนัดกับนิดอีกแล้ว”

“นิดจะไปโกรธพี่ทำไมค่ะ แล้วถ้าพี่นัดนิดแล้วเกิดมีธุระด่วน พี่ก็ไปทำธุระของพี่ได้เลยนะคะ ไม่ต้องห่วงนิด นิดเข้าใจดีว่าพี่สิริงานเยอะ”

“ถ้างั้นดินเนอร์ครั้งหน้า พี่จะหาของขวัญให้นิดนะครับ” สิริพูดเอาใจว่าที่คู่หมั้นสาว โดยไม่รู้เลยว่าว่าที่คู่หมั้นคนสวยไม่ต้องการของขวัญสุดพิเศษอะไรเลยนอกเสียจากอยากให้งานหมั้นที่กำลังจะเกิดขึ้นถูกยกเลิก

“พี่สิริไม่ต้องเอาของขวัญอะไรให้นิดหรอกค่ะ”

“ก็ตามใจนิดแล้วกัน ถ้างั้นพี่วางสายก่อนนะ”  สิริไม่อยู่รอฟังคำใดๆ จากว่าที่คู่หมั้น เขาก็กดวางสายทันทีเพราะสาวสวยอีกคนมาถึงแล้ว

 “พิณแก้ว” สิริเอ่ยเรียกเมื่อผู้ช่วยเลขาคนสวยมองหาเขาอยู่

“คุณสิริ” พิณแก้วมองซ้ายมองขวา เพราะกลัวจะมีคนรู้จักผ่านมาเห็น ก่อนจะเดินเข้าไปหาเจ้านายหนุ่ม

“ไม่ต้องกลัวที่รัก จะไม่มีใครมาเห็นเราสองคน” สิริยื่นมือไปกุมมือเล็กแล้วยกขึ้นจูบเบาๆ ส่งผลให้เจ้าของมือนุ่มผิวหน้าเห่อร้อน ก่อนจะถูกเจ้านายหนุ่มสั่งให้เข้าไปในรถ ครั้นพอเข้ามาแล้วเธอก็ถูกเจ้านายหนุ่มรั้งเข้าไปกอด

“คุณสิริ” พิณแก้วใจเต้นกระหน่ำเมื่อถูกสวมกอดทั้งที่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกกอด

“ทำไม” สิริถามกลับเสียงพร่า

“ปล่อย ปล่อยพิณก่อนเถอะค่ะ” พิณแก้วยกมือดันอกของอีกคนเอาไว้ ใบหน้าแดงระเรื่ออย่างเขินอาย

“แต่ผมอยากกอดคุณ” สิริเอ่ยเสียงพร่า ยอมรับเต็มปากเลยว่าความต้องการพุ่งพล่านจนแทบไม่อยากพาหญิงสาวในอ้อมกอดไปทานอาหารมื้อค่ำ แต่อยากจะพาหญิงสาวไปทำอย่างอื่น

“แต่พิณกลัวคนเห็น”