บทที่ 7

ช่วงหลายวันมานี้เสิ่นเยี่ยนโจวยุ่งมากเป็นพิเศษ

หนิงรั่วซีมองดูเขาออกจากบ้านตั้งแต่เช้าตรู่และกลับมาตอนดึกดื่นด้วยสายตาเย็นชา โทรศัพท์มือถือไม่เคยห่างตัว แถมไฟในห้องหนังสือก็มักจะสว่างไปจนถึงรุ่งสาง

เธอรู้ดี ว่าเขากำลังวางแผนการใหญ่เพื่อชิงตัวเจ้าสาวอย่างรัดกุม

รุ่งเช้าของวันที่ครบกำหนดช่วงทบทวนตัวเองหลังหย่า หนิงรั่วซีก็ออกจากบ้านตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อไปรับใบหย่าที่ทนายความ

การแบ่งสินสมรสจัดการเสร็จเรียบร้อยแล้ว นอกเหนือจากนั้น เธอเลือกที่จะเอาไปแค่ของใช้ส่วนตัวเท่านั้น

ตอนที่กลับมาถึงบ้าน เสิ่นเยี่ยนโจวกำลังยืนผูกเนกไทอยู่หน้ากระจกแต่งตัว

เขาสวมชุดสูทสีน้ำเงินเข้มตัวใหม่เอี่ยม กระดุมข้อมือส่องประกายเย็นเยียบกระทบกับแสงแดดยามเช้า

นั่นเป็นดีไซน์ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เดาว่าคงตั้งใจเตรียมมาเพื่องานวันนี้โดยเฉพาะ

"ไปเดินเล่นกลับมาแล้วเหรอ?" เขามองเห็นเธอผ่านกระจก มุมปากยกยิ้มอ่อนโยน "ที่รัก วันนี้ผมมีธุระต้องออกไปข้างนอก คุณอยู่พักผ่อนที่บ้านให้ดีล่ะ อย่าลืมกินยาให้ตรงเวลาด้วยนะ"

เขาหันตัวกลับมา นิ้วเรียวยาวลูบไล้แผ่วเบาบนหน้าท้องน้อยของเธอ เอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "วันนี้ห้ามกวนคุณแม่นะ ถ้าทำคุณแม่ไม่สบายตัว คุณพ่อจะโกรธเอาจริงๆ ด้วย"

หนิงรั่วซีมองดูความอ่อนโยนในแววตาของเขา จู่ๆ ก็รู้สึกสมเพชขึ้นมา

เขาสามารถบุกน้ำลุยไฟเพื่อหลี่ซือได้ แต่กลับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าลูกของตัวเองไม่อยู่แล้ว

เธอกำใบหย่าในมือไว้แน่น "ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณ"

เสิ่นเยี่ยนโจวชะงักไปเล็กน้อย "ที่รัก ผมต้องออกไปเดี๋ยวนี้แล้ว"

"รีบขนาดนั้นเลยเหรอ?" เธอเอ่ยถามเสียงแผ่ว "แม้แต่เวลาแค่ห้านาทีก็ให้ฉันไม่ได้เลยใช่ไหม?"

เสิ่นเยี่ยนโจวก้มมองนาฬิกาข้อมือ สุดท้ายก็ยังคงปฏิเสธเธอ "มีอะไรไว้ค่อยคุยกันตอนเย็น ดีไหม?"

"เรื่องนั้นมันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"สำคัญมาก" เขาตอบกลับอย่างไม่ลังเล แววตาหนักแน่นจนเกือบจะกลายเป็นความดื้อรั้น "สำคัญยิ่งกว่าชีวิตของผมซะอีก"

หนิงรั่วซีระบายยิ้มออกมา

เป็นรอยยิ้มที่บางเบาเหลือเกิน ราวกับเกล็ดหิมะหยาดสุดท้ายในฤดูหนาวที่เลือนหายไปในชั่วพริบตา

"ไปเถอะ" เธอเอ่ยเสียงแผ่ว "อย่ามัวแต่เสียเวลาเลย"

เสิ่นเยี่ยนโจวคล้ายกับอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ทำเพียงประทับจูบแผ่วเบาลงบนหน้าผากของเธอ แล้วรีบร้อนจากไป

ฟังเสียงเครื่องยนต์ที่ค่อยๆ ห่างออกไป หนิงรั่วซีเดินเข้าไปในห้องครัว แล้วเปิดตู้เย็นที่ไม่มีใครสนใจมาตลอดบานนั้นออก

ไอเย็นปะทะเข้าเต็มหน้า เธอหยิบกล่องของขวัญที่ถูกลืมเลือนไปหลายวันใบนั้นออกมา แล้ววางมันลงบนโต๊ะน้ำชาในห้องนั่งเล่นอย่างแผ่วเบา

ภายในกล่องของขวัญ ทารกอายุครรภ์ห้าเดือนกำลังนอนขดตัวอยู่ในน้ำยาฟอร์มาลิน ราวกับกำลังหลับใหล

เธอหลับตาลงช้าๆ แล้ววางใบหย่าเล่มใหม่เอี่ยมไว้ข้างๆ กัน

ตอนที่ลากกระเป๋าเดินทางเดินออกจากประตูบานใหญ่ไป หนิงรั่วซีไม่ได้หันหลังกลับมามองอีกเลย

ภายในอาคารผู้โดยสารของสนามบิน ผู้คนเดินขวักไขว่พลุกพล่าน

เครื่องบินกำลังจะขึ้นบิน จังหวะที่เธอกำลังจะปิดเครื่อง ข้อความของเสิ่นเยี่ยนโจวก็เด้งขึ้นมา

"ที่รัก ผมอุ่นยาไว้ให้ในครัวนะ ทำธุระเสร็จแล้วจะรีบกลับไปอยู่เป็นเพื่อน"

เสิ่นเยี่ยนโจว ชีวิตที่เหลือต่อจากนี้ คนที่จะอยู่เคียงข้างฉัน จะไม่มีวันเป็นคุณอีกแล้ว

ฉันได้ปล่อยให้คุณ ไสหัวออกไปจากโลกของฉันอย่างถาวรแล้ว

หนิงรั่วซีลบข้อความนี้ทิ้งด้วยความสงบนิ่ง จากนั้นก็ลบรูปคู่ทั้งหมดในอัลบั้มรูป และสุดท้าย ก็ลบช่องทางการติดต่อทั้งหมดของเขาทิ้งไป

วินาทีที่เครื่องบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เธอคล้ายกับได้ยินเสียง "กริ๊ก" ของอะไรบางอย่างในใจ ซึ่งมันก็ถูกลบทิ้งไปในปุ่มเดียวพร้อมกัน

สิ่งนั้นก็คือ ความรักทั้งหมด ที่เคยมีต่อเขา......