Short
หลังจากฉันตาย ลูกสาวก็โทรไปที่เบอร์ของเขา

หลังจากฉันตาย ลูกสาวก็โทรไปที่เบอร์ของเขา

By:  ล่าเจียวเกาCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
12Chapters
4.7Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

หลังจากฉันตายไปห้าปี อันอัน ลูกสาวของฉันก็โทรไปที่เบอร์ของกู้ซีเหนียน เธอลองถามอีกฝ่ายว่า “คุณชอบแม่ของหนูไหมคะ?” เธอถามตามประโยคหนึ่งที่ฉันเขียนไว้ในไดอารี่ตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ว่า ‘กู้ซีเหนียน คุณชอบฉันไหม’ คาดไม่ถึงว่าปลายสายกลับตอบเหน็บแนมว่า “แม่เธอสั่งให้ทำแบบนี้เหรอ? แม้แต่ลูกสาวก็ยังเอามาใช้เป็นเครื่องมือได้สินะ? เป็นผู้หญิงที่มักมากจริง ๆ อยู่กับพ่อเธอแล้ว ยังคิดจะมารื้อฟื้นความสัมพันธ์เก่า ๆ กับฉันอีกเหรอ?”

View More

Chapter 1

บทที่ 1

“I’ve filed for divorce,” Elliot said. “The papers will arrive by Friday.” 

He didn’t look up from his phone. 

Sera Calloway stood at the kitchen counter, her hands still wrapped around the mug she had just poured for him. The coffee was still steaming. She had woken up early to make it, the way he liked it. Two sugars. No cream. 

She set it down slowly.

“Elliot.” 

He finally looked at her then. His expression was calm. Unbothered. The face of a man who had already made peace with a decision long before the other person in the room even knew there was one to make. 

“It’s the right thing,” he said. “For both of us.” 

She almost laughed.

Sera had known something was wrong for months. The late night  that stretched into early mornings. The phone calls he took in the other room, voice dropped to a murmur she was never meant to hear. The way he had stopped looking at her. Not with anger, not with coldness, but with something far worse.

Indifference.

She had told herself it was work. That it was stress. That marriages went through seasons and this was simply winter, and spring would come if she was patient enough, if she loved him quietly enough, if she just held on a little longer. 

She had been so foolish. 

“Is there someone else?” Her voice came out steadier than she felt. 

Elliot’s jaw tightened. Just barely, just enough.

“That’s not what this is about.”

“That’s not an answer.”

He set his phone face down on the table. A gesture she had learned, over four years of marriage, meant he was about to say something he had rehearsed. 

“Sera.” His voice was measured. Patient. The way someone sounds when they are speaking to a person they have already emotionally left. “We both know this hasn’t been working for a long time.” 

She looked at him. At the man she had built her entire quiet life around. The man she arranged herself for. Her career, her friendships, her dreams, all reshuffled to fit neatly around this.

And she felt it then. 

Not the explosion she might have expected. Not the flood of tears or the rising hysteria. Just a slow, deep settling, like something inside her had been holding its breath for a very long time and had finally, silently, exhaled. 

“You’re right,” she said.

That made him pause. 

He had expected tears. She could see it in the silent of his posture, the way he had braced himself. People always expected Sera Calloway to cry. She had one of those faces. Soft eyes. A mouth that curved gently even when she wasn’t smiling.

She looked like a woman who would beg.

She wasn’t.

“I’ll be out by the end of the week,” she said quietly. She picked up her own mug, turned toward the window, and looked out at the grey morning sky.

“Sera”

“You should drink your coffee before it gets cold.” 

Silence filled the kitchen. Long and thick and strange. 

She heard him stand. Heard the familiar sound of his shoes against the hardwood, the same sound she had woken up to for four years, that she had found comforting, that now felt like a countdown. She hears him pause somewhere behind her.

She did not turn around. 

The front door opened.

It closed.

And Sera Calloway stood alone in the kitchen of the home she had tried so hard to make warm, fingers wrapped around a mug that was growing colder by the second, and stared at nothing at all.

She didn’t cry.

Not yet.

Because crying meant it was real. And there was still one thing she needed to know first, one question still lodged in her chest like a spinner she couldn’t reach. 

If there was no one else, why had she found a child’s drawing in his coat pocket last Tuesday? 

A crayon sun. A house. Three figures standing in a row.

A man. A woman. A little girl. 

And written at the top in unsteady, careful letters. The handwriting of a child just learning to hold a pencil.

Our Family.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
12 Chapters
บทที่ 1
เพราะไม่อาจปล่อยวางจากอันอันผู้เป็นลูกสาวที่ต้องอยู่บนโลกอย่างโดดเดี่ยวได้ หลังจากฉันตายจึงไม่เคยอยู่ห่างข้างกายเธอเลยเมื่อลูกสาวอายุได้หนึ่งขวบ ผู้เป็นพ่อก็ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนจากโลกนี้ไปหลังจากนั้นสามเดือน ฉันก็พาสุนัขเจ้าไป๋ฉิวไปรักษา ทว่าห้องบำบัดด้วยออกซิเจนความดันสูงของโรงพยาบาลสัตว์เกิดระเบิดขึ้น ฉันจึงตายเพราะแรงระเบิดหลังจากฉันตาย หยางรุ่ยเฉินซึ่งเป็นเพื่อนสมัยเด็กของฉันก็รับเลี้ยงอันอันไว้ในปีที่อันอันอายุห้าขวบ ระหว่างทางที่หยางรุ่ยเฉินไปรับอันอันหลังเลิกเรียนดันประสบอุบัติเหตุโดนชนท้ายเข้าอันอันตามหยางรุ่ยเฉินลงจากรถมา เมื่อเห็นใบหน้าของเจ้าของรถที่ชนท้ายรถเธอก็ตกตะลึงในของดูต่างหน้าของฉัน อันอันเคยเห็นภาพของคนตรงหน้ามานับครั้งไม่ถ้วนกู้ซีเหนียนอดีตสามีของฉันหัวใจของฉันบีบรัดแน่นขึ้นมาทันที และไม่อยากให้พวกเขาจำกันได้กู้ซีเหนียนเข้ามาใกล้ ทันทีที่เห็นหยางรุ่ยเฉินก็ยกมุมปากขึ้นฉันคุ้นเคยกับรอยยิ้มแบบนี้ของเขาเป็นอย่างดี มันคือการยั่วยุที่แฝงด้วยความโกรธหลังจากนั้นเขาก็เบนสายตาเคลื่อนไปด้านล่างตรงข้างหยางรุ่ยเฉิน เมื่อเห็นหยางรุ่ยเฉินจูงมืออันอัน
Read more
บทที่ 2
ฉันรู้ว่าที่ผ่านมากู้ซีเหนียนไม่เคยสนใจความรู้สึกของฉันมาก่อนถึงแม้จะอยู่ในความสัมพันธ์กับแฟนสาวที่ดูเหมือนจะอิรุงตุงนัง เขาก็ยังปล่อยให้ภรรยาเก่าไปหาเขาเพื่อเรียกค่าชดเชยได้ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่ได้เจอเขามาตั้งหลายปี เขาก็ยังคงหัวแข็งและหยิ่งทะนงหยางรุ่ยเฉินไม่อยากอยู่นานกว่านี้แม้เพียงชั่วครู่ จึงพาอันอันขึ้นรถและจากไปแน่นอนว่าฉันก็ตามมาอยู่ข้างกายพวกเขาด้วยหลังจากอันอันเห็นหน้าของกู้ซีเหนียนก็เหม่อลอยมาตลอดสุดท้ายเธอก็รวบรวมความกล้ามองไปทางหยางรุ่ยเฉินบนที่นั่งคนขับ “คุณลุงคะ คุณลุงคนหล่อเมื่อกี้เป็นพ่อของหนูใช่ไหมคะ?”“หนูเคยเห็นรูปของเขาหลายใบอยู่ในโถคุกกี้กับใบหย่า แม่เก็บรูปของเขาไว้เยอะมาก มีรูปเกือบสิบรูปเป็นตอนที่ขึ้นรับรางวัลบนเวที แล้วก็มีรูปแต่งงาน รูปที่เขานั่งยอง ๆ อยู่กับแม่ รูปที่เขาหอมแก้มแม่...”ฉันนึกเสียใจภายหลังขึ้นมา หลังจากหย่าฉันน่าจะโยนมันทิ้งไปทันทีแต่ตอนนั้นฉันยังตัดใจทำไม่ลงอันอันมองหยางรุ่ยเฉินอย่างเต็มไปด้วยความคาดหวัง “เขาเป็นพ่อหนูเหรอคะ?”หยางรุ่ยเฉินเหมือนจะทนหลอกเธอไม่ไหวเช่นกัน จึงตอบความจริงไปว่า “ใช่”อันอันยิ้มอย่างมีความส
Read more
บทที่ 3
วันต่อมา ช่วงพักกลางวันที่โรงเรียนอนุบาล อันอันไปหาครูและขอยืมโทรศัพท์หล่อนมาหลังจากมาหลบอยู่ในห้องน้ำ ก็กดหมายเลขโทรศัพท์บนนามบัตรที่กู้ซีเหนียนมอบให้เมื่อวาน“ฮัล——”“หนูคือเด็กผู้หญิงที่คุณให้นามบัตรมาเมื่อวานค่ะ หนูขอถามอะไรคุณหน่อยได้ไหมคะ?”โชคดีที่อันอันไม่ได้เรียกว่าพ่อแต่ในใจของฉันก็ยังรู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก จึงก้าวมาข้างหน้าอย่างร้อนรนและคิดจะแย่งโทรศัพท์ของอันอันมาเป็นอีกครั้งหนึ่ง ที่ร่างกายของฉันทะลุผ่านร่างของอันอันหลังจากได้รับการอนุญาตจากกู้ซีเหนียนแล้ว อันอันก็ลองถามเขา “คุณชอบแม่ของหนูไหมคะ?”ฉันรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่าลงกลางศีรษะเมื่อคืนอันอันกลับไปตรวจสอบของดูต่างหน้าของฉันอีกครั้ง และดูจนถึงไดอารี่หน้าสุดท้ายของฉัน ซึ่งหลังจากเห็นประโยคสุดท้ายที่เขียนว่า ‘กู้ซีเหนียน คุณชอบฉันไหม?’ ก็หยุดชะงักไปนานอันอันไม่ได้อยากได้การยอมรับจากพ่อ เพียงอยากมาหาคำตอบแทนฉันเท่านั้นแต่ไม่ต้องถามหรอกหย่ากันมาห้าปี และตายมาสี่ปีแล้วคำตอบนี้สำหรับฉัน มันไม่สำคัญอะไรอีกแล้วทว่าปลายสายกลับพูดเหน็บแนม “แม่เธอสั่งให้ทำแบบนี้เหรอ? แม้แต่ลูกสาวก็ยังเอามาใช้เป็นเครื่อ
Read more
บทที่ 4
ในที่สุดละครตลกร้ายฉากนี้ก็จบลง ด้วยการที่ครูเปิดประตูห้องน้ำเข้ามาเก็บโทรศัพท์คืนไปและวางสายจนกระทั่งตอนที่เลิกเรียน อันอันก็สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ทั้งยังดูไม่มีความสุขฉันก็รู้สึกไม่สบายใจเช่นกันตอนเย็นหยางรุ่ยเฉินมารับอันอัน ขณะที่เดินออกมาจากประตู ก็ถูกกู้ซีเหนียนขวางไว้อันอันที่ก้มศีรษะลงเล็กน้อย เงยหน้าจ้องเขม็งไปยังชายตรงหน้ากู้ซีเหนียนมองหยางรุ่ยเฉินอย่างเย็นชา “ชิวเยียนตายแล้วเหรอ?”หยางรุ่ยเฉินก็ไม่ได้แสดงสีหน้าที่ดีต่อเขานัก “นายหย่ากับเธอไปนานแล้ว และนายก็กำลังจะหมั้นแล้วด้วย นายยังจะมาสนใจอีกทำไม?”เมื่อได้ยินคำว่า ‘หมั้น’ ร่างของอันอันก็ขดลงอย่างชัดเจน และยิ่งจ้องชายในชุดสูทตรงหน้าเขม็งด้วยความโกรธยิ่งขึ้นไม่ต้องโกรธ ๆ อันอัน ไม่เป็นอะไร แม่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเขาแล้วทันใดนั้นเอง เด็กหลายคนซึ่งยังอยู่ในห้องดูแลหลังเลิกเรียนของโรงเรียนอนุบาลก็เดินออกมาเมื่อเห็นอันอันก็เริ่มชี้นิ้ว“นี่ ยัยหมาหัวเน่านั่นไม่ใช่ว่าไม่มีพ่อแม่หรอกเหรอ? ทำไมวันนี้ถึงมีลุงสองคนมารับเธอล่ะ?”“ลุงสองคนนั้นมาต่อแถวเป็นพ่อใหม่ของเธอเหรอ?”“เธอจะร้องไห้ทำไม ปกติไม่ใช่ว่าชอบเ
Read more
บทที่ 5
ฉันกุมศีรษะด้วยความปวดหัว ขณะที่น้ำตาไหลหยุดพูดนะ หยุดพูดได้แล้วทันทีที่พูดในหัวของฉัน ก็พลันหวนนึกถึงความทรงจำระหว่างพวกเราขึ้นมาทีละนิดโดยอัตโนมัติหัวใจของฉันเจ็บปวดซ้ำ ๆหยางรุ่ยเฉินพูดถูก คนอย่างกู้ซีเหนียนไร้ความรู้สึกผิดจริง ๆในตอนนั้นกู้ซีเหนียนเป็นนักสนุกเกอร์มืออาชีพ และถูกขนานนามว่า ‘นักสนุกเกอร์อัจฉริยะ’ ซึ่งโดดเด่นไม่มีใครเทียบฉันเป็นผู้ตัดสินสนุกเกอร์ ถ้าอธิบายแบบง่าย ๆ ก็คือผู้ตัดสินมีหน้าที่ส่งลูกคืนหลังจากผู้เล่นแทงลูกแล้วในการแข่งขันนั้นเมื่อเจ็ดปีก่อน ฉันโน้มตัวลงไปจัดลูก แต่ผู้เล่นชาวต่างชาติคนหนึ่งเข้ามาจับก้นฉันจากด้านหลังซึ่งเป็นการล่วงละเมิดทางเพศระหว่างทำงานในที่สาธารณะทั่วบริเวณเกิดเสียงอื้ออึงทันทีตอนนั้นฉันทั้งอับอายทั้งโกรธเคือง แต่เพราะนิสัยโอนอ่อน อีกทั้งยังเป็นเพียงผู้ตัดสินตัวเล็ก ๆ จึงไม่กล้าพูดอะไรคาดไม่ถึงว่าในตอนนั้นกู้ซีเหนียนกลับต่อยผู้เล่นชาวต่างชาติคนนั้น ทั้งยังด่าเขาที่มารังแกเพื่อนร่วมชาติหญิงชาวจีนด้วยกันราวกับเทวดามาจุติหัวใจของฉันเริ่มเต้นรัวอย่างบ้าคลั่งไม่สิ ความจริงแล้วหัวใจของฉันเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งเพราะกู้ซีเ
Read more
บทที่ 6
อะไรนะ?แต่ไม่ใช่ว่าสื่อรายงานข่าวเรื่องความรักระหว่างเขากับเพื่อนสมัยเด็กอยู่ตลอดเหรอ?ตัวอย่างเช่น ‘นักสนุกเกอร์อัจฉริยะกู้ซีเหนียนกับดาราสาวเฉินเจี๋ยเซิงเป็นคู่รักที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก ดูเหมือนว่าทั้งสองตระกูลมีความตั้งใจที่จะเชื่อมสัมพันธ์กัน’ถึงอย่างไรฉันก็รู้ว่าในใจเขายังมีคนรักอยู่ฉันมองคนตรงหน้าด้วยความสงสัยและกังวลริมฝีปากเป็นประกายของเขาขยับขึ้น ๆ ลง ๆ ก่อนจะพูดว่า “เรื่องของฉันกับหล่อนเป็นแค่ข่าวลือ” หลังจากนั้นฉันก็จับพลัดจับผลูพยักหน้าตกลงเป็นแฟนของเขาตอนแรกฉันโอบกอดความหวังโดยการโน้มน้าวให้ตัวเองเชื่อเขาเขาบอกว่าเรื่องระหว่างเฉินเจี๋ยเซิงเป็นเพียงข่าวลือ ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะเชื่อว่ามันเป็นเพียงข่าวลือหลังจากอยู่ด้วยกันมานาน ฉันก็อาจจะยิ่งโลภมากขึ้นเรื่อย ๆถ้าเป็นแค่ข่าวลือ ทำไมถึงไม่ชี้แจงให้ชัดเจนล่ะ?หรือต้องการกระแส? แต่กระแสไม่ได้ช่วยให้กู้ซีเหนียนแทงลูกสนุกเกอร์ในการแข่งได้แม่นขึ้นเสียหน่อยถ้าอย่างนั้นฉันที่เป็นแฟนลับ ๆ จะนับว่าเป็นอะไรกันล่ะ?กู้ซีเหนียนสามารถไปเที่ยวเล่นระหว่างกับฉันและผู้หญิงคนนั้นได้โดยที่ไม่รู้สึกผิด แต่ฉันไม่กล้าโมโหเขาต่
Read more
บทที่ 7
วันรุ่งขึ้นหลังจากหยางรุ่ยเฉินไปส่งอันอันที่โรงเรียนอนุบาลก็กลับไปที่ร้านสนุกเกอร์ด้วยความจับพลัดจับผลู ฉันออกห่างจากอันอันเป็นครั้งแรก และตามหยางรุ่ยเฉินมาฉันแค่อยากเห็นว่าคนอย่างกู้ซีเหนียน หลังจากได้ยินคำพูดของหยางรุ่ยเฉินแล้วจะมีปฏิกิริยาอย่างไรร้านสนุกเกอร์แห่งนี้เกิดจากน้ำพักน้ำแรงของพ่อ หลังจากพ่อตายฉันก็สืบทอดร้านต่อ และหลังจากฉันตาย หยางรุ่ยเฉินก็เข้ามารับช่วงต่อเห็นแบบนี้ฉันคงติดหนี้หยางรุ่ยเฉินมากจนชาติหน้าก็ไม่อาจชดใช้ได้หมดแล้วกู้ซีเหนียนมาตามที่คาดไว้“ชิวเยียนตายตั้งแต่เมื่อไร? เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”“สี่ปีก่อนตอนที่พาสุนัขไปรักษา ห้องบำบัดด้วยออกซิเจนความดันสูงของโรงพยาบาลสัตว์เกิดการระเบิดขึ้น เธอเลยตายเพราะแรงระเบิด”กู้ซีเหนียนเหมือนยังรับความจริงนี้ไม่ได้ปากพึมพำว่า “สี่ปีก่อน” กับ “ผู้หญิงคนนั้นทิ้งฉันไปแล้ว”หยางรุ่ยเฉินได้ยิน ก็หัวเราะออกมาด้วยความเดือดดาล “เธอทิ้งนายไปเหรอ? ห้าปีมานี้หลังจากหย่านายเคยมาหาเธอเหรอ? เป็นนายเองที่ไม่ไว้ใจจนหย่ากับเธอ เธอรักนายจนยอมเลี้ยงดูลูกตามลำพัง แล้วนายคู่ควรแล้วเหรอ?”เมื่อถูกหยางรุ่ยเฉินเปิดแผลเก่า ฉันก็รู้สึกไ
Read more
บทที่ 8
ฉันเองก็ไม่ได้เป็นผู้ตัดสินต่อเช่นกันหลังจากกลับมาที่จีน เขาก็มีงานมากมาย ตอนกลางคืนก็ไม่ค่อยกลับบ้านมานอนมีครั้งหนึ่งที่ถูกถ่ายรูปขณะที่ดื่มเหล้าอย่างสนุกสนานอยู่กับเจี๋ยเซิงกลางดึกด้วยอย่างน้อยสื่อก็รายงานแบบนั้นในใจฉันรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นเรื่อย ๆยิ่งไม่สบายใจก็ยิ่งอยากคว้าบางอย่างไว้ ยิ่งอยากคว้าบางอย่างไว้ก็ยิ่งคว้าอะไรไว้ไม่ได้เลยเหลวไหลสิ้นดี เพื่อนสมัยเด็กที่ได้รับความไว้วางใจจากพ่อเอาอาหารเสริมมาให้ฉัน แต่หลังจากมาถึง พวกเราทั้งคู่กลับหมดสติไปในห้องของฉันเมื่อพวกเราทั้งสองคนตื่นขึ้นมาก็นอนอยู่บนเตียงในสภาพเปลือยเปล่า และนี่คือฉากที่กู้ซีเหนียนเห็นตอนนั้นดวงตาของเขาแดงก่ำ และหัวเราะเย้ยหยันฉัน “ทำไม? ตอนนี้สามีเธอก้าวลงจากบัลลังก์จนคว้าแชมป์สนุกเกอร์ไม่ได้แล้วเลยไม่ถูกใจเธอแล้วเหรอ? จนต้องรีบร้อนเอาตัวเองมาอยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายคนอื่นเลยเหรอ?”ฉันพยายามอธิบายอย่างสุดความสามารถ “ไม่ใช่นะ ฉันไม่ได้...”ฉันกำลังตั้งท้องลูกของคุณเขาขัดจังหวะฉันอย่างหมดความอดทน “เธอหมายถึงอะไร? เธอพูดมาเถอะ หลังจากฉันถอนตัวจากการแข่ง และเลือกที่จะยอมแพ้เรื่องสนุกเกอร์ เธอก็พูดน้
Read more
บทที่ 9
วิญญาณของฉันกลับถูกลากให้ตามมาด้วย และตามติดกู้ซีเหนียนไปทุกฝีก้าวแม้แต่ตัวฉันเองก็ไม่รู้ว่าทำไม ทั้งยังไม่อาจแก้ไขได้ด้วยเหมือนตอนนั้นที่ตกหลุมรักกู้ซีเหนียนตอนนั้นก็ไม่มีวิธีแก้ไขเช่นกันกู้ซีเหนียนขับรถไปที่โรงพยาบาลอย่างกระวนกระวายใจบนรถเขายังห้อยจี้รูปแมวที่ฉันให้เขาไว้ ผ่านมาหลายปีมันจึงซีดจางแล้วความจริงในตอนนั้น พวกเราเคยคุยกับว่าหลังจากพวกเรามีลูกแล้วจะเลี้ยงแมวสักตัวขณะที่ความคิดของฉันล่องลอยไป กู้ซีเหนียนก็มาถึงโรงพยาบาลทันทีที่กู้ซีเหนียนเดินเข้ามาในโรงพยาบาล เฉินเจี๋ยเซิงก็เข้ามาจับแขนของเขากู้ซีเหนียนผละออกโดยไม่ได้พูดอะไร และก้าวเดินเร็วขึ้นทั้งสองคนเดินตามกันไปมองดูแล้วเป็นคู่ที่เหมาะสมกันทีเดียวดูแล้วเหมาะสมกันมากกว่าฉันกับกู้ซีเหนียนเสียอีกหลังจากเข้ามาในห้องผู้ป่วย พ่อของเฉินเจี๋ยเซิงที่นอนอยู่บนเตียงก็จับมือของกู้ซีเหนียน “ซีเหนียน ลุงเห็นนายมาตั้งแต่เด็กจนโต ลุงสนับสนุนให้นายไล่ตามความฝันในการเล่นสนุกเกอร์มาตลอด นายก็รู้ใช่ไหม ลุงอยากให้นายสัญญากับลุงว่าหลังจากลุงตายไปแล้วนายช่วยดูแลเจี๋ยเซิงแทนลุงทีนะ”กู้ซีเหนียนพยักหน้าและสัญญา “คุณลุงว
Read more
บทที่ 10
ไม่มีทางเลือกอื่น ฉันทำได้เพียงเข้าไปในความฝันของเขาเขาซึ่งที่ผ่านมาใส่ใจภาพลักษณ์อยู่เสมอกลับเริ่มมีหนวดเครา เมื่อเห็นแล้วฉันก็รู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง“เยียนเยียน หลายปีมานี้เธอไม่เคยมาเข้าฝันฉันเลย ทำไมถึงใจร้ายขนาดนี้?”นั่นไม่ใช่เพราะคุณไม่เคยมาหาฉันตลอดหลายปีมานี้เหรอ? แม้ฉันจะตายไปแล้วก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำหยุด พอเถอะ ครั้งนี้ฉันมาเพื่อโน้มน้าวให้เขายอมแพ้ที่จะพาอันอันไป“คุณจะพาอันอันไปจากหยางรุ่ยเฉินไม่ได้นะ”กู้ซีเหนียนถามฉันอย่างเจ็บปวด “ทำไม? เธอไม่บอกฉันว่าท้อง และคลอดลูกของฉันโดยที่ไม่บอกฉัน ตอนนี้ยังอยากห้ามไม่ให้ฉันกลับมาอยู่กับลูกอีกเหรอ?”“อันอันไม่เหมาะจะใช้ชีวิตอยู่กับคุณ ถ้าถึงตอนที่คุณกับเฉินเจี๋ยเซิงแต่งงานกันและมีลูกของพวกคุณล่ะ ตอนนี้มีนโยบายให้มีลูกสามคนได้แล้ว อย่างน้อยพวกคุณก็น่าจะมีลูกกันสามคนไม่ใช่เหรอ?”กู้ซีเหนียนหัวเราะเย้ยหยันตัวเอง “เยียนเยียน เธอพูดอะไรกัน? เธออยากให้ฉันมีลูกกับคนอื่นเหรอ?”คนอื่นอะไรกัน คนคนนั้นก็คือคนรักในวัยเด็กเฉินเจี๋ยเซิงของคุณต่างหากดูสิ ผู้ชายก็แบบนี้ ชอบใช้กลยุทธ์หลอกล่อคนอื่นแล้วลอบโจมตีแถมยังเบื่อง่ายอีก“ไม่ใช่ว่
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status