ไม่อาจเป็นดวงจันทร์ของคุณได้

วันที่จดหมายรักฉบับที่ 95 ถูกเผา เกิดขึ้นในงานประมูลแห่งหนึ่ง

ลู่อวี่เซินมาประมูลของดูต่างหน้าแม่ของเฉียวชิงซุ่ยเป็นเพื่อนเธอ ซึ่งก็คือสร้อยคอไพลินเส้นโปรดของคุณนายเฉียวตอนที่ยังมีชีวิตอยู่

แต่การประมูลเพิ่งจะเริ่ม เขาก็เห็นนักศึกษาหญิงที่ทำงานพาร์ตไทม์อยู่ที่นั่น

เด็กสาวคนนั้นมองสร้อยคอเส้นนั้นนานกว่าปกติเล็กน้อย ลู่อวี่เซินก็ทุ่มเงินประมูลมันมาด้วยราคาสูงลิ่ว แล้วมอบสร้อยคอเส้นนั้นให้เธอต่อหน้าธารกำนัล

“เห็นเธอชอบก็เลยซื้อให้” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ชอบไหม”

เด็กสาวในชุดพนักงานเสิร์ฟผลักมือของลู่อวี่เซินออกด้วยท่าทีขึงขังจริงจัง “คุณผู้ชายคะ ฉันเคยบอกไปแล้วว่าฉันไม่สนใจครอบครัวเศรษฐี และไม่อยากเป็นนกน้อยในกรงทองของคุณด้วย ไม่ว่าคุณจะมอบอะไรให้ฉันก็ไม่มีประโยชน์ รบกวนเอาสร้อยคอคืนไปเถอะค่ะ และอย่ามารบกวนการทำงานของฉันอีก”

พอพูดจบ เธอก็ถือแก้วไวน์เปล่าแล้วหันหลังเดินจากไปทันที

ลู่อวี่เซินไม่เพียงไม่โกรธ แต่กลับหัวเราะในลำคอเบา ๆ แล้วทิ้งทุกคนวิ่งตามเธอออกไป

เฉียวชิงซุ่ยรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ เธอชะงักไปสองวินาที ก่อนวิ่งตามออกไปเช่นกัน

บนดาดฟ้าเรือที่ลมทะเลพัดกรรโชก ลู่อวี่เซินยังคงตามตื๊อเด็กสาวคนนั้น เมื่อเห็นว่าเธอไม่ยอมรับไว้จริง ๆ เขาก็เหวี่ยงมือโยนของในมือออกไป...

สร้อยคอไพลินมูลค่ามหาศาลเส้นนั้น ถูกเขาโยนทิ้งลงทะเลไปอย่างหน้าตาเฉย

“ในเมื่อเธอไม่ชอบ งั้นฉันจะเลือกให้ใหม่” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนอย่างเหลือเชื่อ “เลือกจนกว่าเธอจะพอใจ”

พูดจบ เขาก็เดินตามเด็กสาวคนนั้นจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ไม่ทันสังเกตเลยว่า...

เฉียวชิงซุ่ยกำลังปีนข้ามรั้วกั้น แล้วกระโดดลงไปในน้ำทะเลที่มืดมิดและหนาวเหน็บอย่างไม่ลังเล

วินาทีที่น้ำทะเลทะลักเข้าจมูก เฉียวชิงซุ่ยก็พลันนึกขึ้นได้ว่า ตอนที่เขาขอเธอแต่งงานเมื่อห้าปีก่อน ก็อยู่บนเรือสำราญแบบนี้เช่นกัน

เขาเคยพูดไว้ว่า “ซุ่ยซุ่ย ต่อจากนี้ไป ต่อให้เธอต้องการดาวบนฟ้า ฉันก็จะเด็ดลงมาให้เธอ”

แต่ตอนนี้ เขากลับโยนของดูต่างหน้าแม่ของเธอทิ้งลงทะเลไปแบบนี้

เฉียวชิงซุ่ยใช้เวลาตลอดทั้งคืน กว่าจะตะเกียกตะกายขึ้นมาจากน้ำทะเลที่หนาวเหน็บได้

สร้อยคอที่กำแน่นอยู่ในมือถูกน้ำทะเลกัดเซาะจนเปล่งประกาย แต่ทว่านิ้วมือของเธอกลับแข็งทื่อด้วยความหนาวเหน็บ

ระหว่างทางกลับบ้าน เธอไถดูโซเชียล และเห็นพวกคุณชายไฮโซพากันโพสต์ข้อความเต็มหน้าฟีด...

“คราวนี้คุณชายลู่คงตกหลุมรักเข้าจริง ๆ แล้ว ตามจีบพนักงานเสิร์ฟจนกลายเป็นข่าวฉาวไปทั่วเมือง”

“ตอนจีบภรรยายังไม่ครึกโครมขนาดนี้เลยใช่ไหม”

นิ้วของเธอชะงักไป หัวใจราวกับถูกเส้นด้ายเส้นเล็ก ๆ รัดเอาไว้อย่างแรง

นั่นสินะ ตอนที่เขาตามจีบเธอ เขาเขียนจดหมายรักถึง 99 ฉบับ และสารภาพรักถึง 99 ครั้ง กว่าจะทำให้เธอพยักหน้าตกลงได้

พวกเขารักกันตั้งแต่สมัยเรียนจนกระทั่งแต่งงาน หลังแต่งงานก็เคยหวานชื่นจนใคร ๆ ต่างก็พูดกันว่าลู่อวี่เซินรักเธอมาก

กระทั่งเข้าสู่ปีที่ห้าของการแต่งงาน ตอนเขาไปให้น้ำเกลือที่โรงพยาบาล เขาได้พบกับเด็กฝึกงานที่ซุ่มซ่ามคนหนึ่ง เธอแทงเข็มพลาดติดกันหลายครั้ง เจ็บจนหลังมือของเขาเขียวช้ำ แต่เขากลับไม่โกรธ ซ้ำยังมองท่าทีลุกลี้ลุกลนของเธอแล้วหัวเราะออกมา

หลังจากนั้น เขาก็ทุ่มเงิน ซื้อรถ ซื้อบ้านให้ หวังจะเลี้ยงดูเธอเป็นนกน้อยในกรงทอง แต่เธอกลับปฏิเสธด้วยสีหน้าจริงจังว่า

“คุณลู่คะ ฉันไม่สนใจครอบครัวเศรษฐี กรุณาให้เกียรติกันด้วยค่ะ”

ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังวิ่งมาบอกกับเฉียวชิงซุ่ยว่า “รบกวนคุณช่วยดูแลสามีของคุณให้ดี อย่าให้เขามาตามตอแยฉันอีกนะคะ”

หากเปลี่ยนเป็นคนอื่น ลู่อวี่เซินคงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟไปนานแล้ว

แต่สำหรับเธอ เขากลับไม่เพียงไม่โกรธ ซ้ำยังยิ่งตามตื๊อหนักขึ้นเรื่อย ๆ

เฉียวชิงซุ่ยไปคาดคั้นถามเขา แต่เขากลับตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า

“เขาน่าสนใจดี ฉันก็แค่เล่น ๆ เบื่อเมื่อไหร่เดี๋ยวก็กลับมา”

“ซุ่ยซุ่ย ฉันรักเธอมากนะ แต่การจะให้รักคนคนเดียวไปตลอดชีวิตมันยากเกินไป เธอต้องอนุญาตให้ฉันมีโอกาสวอกแวกไปบ้างสิ”

เฉียวชิงซุ่ยเจ็บปวดเจียนตาย แต่กลับตัดใจทิ้งเขาไปไม่ได้

ดังนั้นเธอจึงรื้อจดหมายรักทั้ง 99 ฉบับนั้นออกมา และตัดสินใจให้โอกาสเขา 99 ครั้ง...

เขาสร้างความเจ็บช้ำให้เธอหนึ่งครั้ง เธอก็จะเผาทิ้งหนึ่งฉบับ

รอจนถึงวันที่จดหมายรักถูกเผาจนหมดเกลี้ยง วันนั้นก็คือเวลาที่เธอจะตัดใจจากเขาได้อย่างเด็ดขาด

วินาทีนี้ เธอจุดไฟแช็กเผาจดหมายรักฉบับที่ 95 ทิ้งไป

ตอนเปลวเพลิงกลืนกินหน้ากระดาษ เธอก็คิดในใจว่าเขาเหลือโอกาสอีกแค่สี่ครั้งเท่านั้น

หลังจากรถยนต์แล่นมาถึงคฤหาสน์ ทันทีที่เฉียวชิงซุ่ยเดินเข้าประตูไปก็เห็นลู่อวี่เซินยืนอยู่บนบันได หลุบตามองเธอ

“กลับมาแล้วเหรอ ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ”

เฉียวชิงซุ่ยพยักหน้า เธอก้าวขึ้นบันไดไปอย่างไม่ทันระวังตัว เหมือนที่เคยทำมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนในอดีต

ใครจะไปคิดว่าพอเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเขา จู่ ๆ เขาก็ยื่นมือออกมา แล้วผลักเธออย่างแรง!

“อ๊ะ...!”

เฉียวชิงซุ่ยพลัดตกจากบันได ท้ายทอยกระแทกเข้ากับขั้นบันได เลือดอุ่น ๆ ไหลลงมาจากหางคิ้วจนบดบังการมองเห็น

เธอตัวสั่นด้วยความเจ็บ ช้อนตามองลู่อวี่เซินอย่างไม่อยากเชื่อ

ทว่าเขากลับค่อย ๆ เดินลงมานั่งยอง ๆ ตรงหน้าเธอ แล้วเอื้อมมือไปเช็ดคราบเลือดบนใบหน้าของเธอออก

“ซุ่ยซุ่ย อดทนหน่อยนะ”

“ช่วงนี้เด็กคนนั้นกำลังหางานดูแลคนไข้อยู่...มีแค่เธอได้รับบาดเจ็บเท่านั้น ฉันถึงจะมีเหตุผลให้เขาย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ได้”