ตอนที่ 6/2

"นายครับ ผมพาผู้หญิงคนนั้นไปอยู่ที่ห้องลับตามเดิมแล้วนะครับ จะให้ผมเอาผ้าห่มกับหมอนไปให้เธอเลยไหมครับ"

"เอาไปให้ทำไม อย่าทำอะไรนอกเหนือจากคำสั่งของฉัน นายมีหน้าที่แค่ทำตามที่ฉันบอกก็พอ"

"ครับนาย"

"อ้อ...แล้วก็อย่าลืมไปลดอุณหภูมิที่ห้องนั้นด้วยล่ะ เอาให้หนาว ๆ ไปเลย"

"นายหมายถึงห้องลับที่ผู้หญิงคนนั้นอยู่หรือครับ"

"นายรู้อยู่แล้วจะมาถามย้ำทำไม ฉันสั่งก็ไปทำสิ"

"ครับนาย"

อิ่มเอมที่กำลังร้องไห้อยู่รีบปาดน้ำตาอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินเสียงประตูเปิดออก ผู้ชายคนเดิมที่พาเธอมาที่นี่ก็ถือจานอาหารกับขวดน้ำดื่มมาให้

"ขอบคุณค่ะ" อิ่มเอมรู้สึกหิวทันทีเมื่อได้กลิ่นอาหาร ก่อนจะรับประทานอาหารอย่างรวดเร็วแล้ววางจานไว้ที่ข้างประตูเหมือนทุกครั้ง

"ทำไมถึงได้รู้สึกขนลุกแบบนี้นะ จู่ ๆ ในห้องนี้ก็รู้สึกหนาวขึ้นมาเฉยเลย" อิ่มเอมนั่งกอดเข่าแล้วห่อไหล่ เพราะเธอรู้สึกหนาวจนตัวสั่น แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เธอเครียดเท่ากับเรื่องของเพื่อนรักเลย

"ฉันหวังว่าเธอจะไม่เป็นอะไรนะคาร่า หวังว่าเธอจะยังอยู่ในบ้านหลังนี้นะ ฉันอยากเจอเธอเหลือเกินคาร่า..."

เสียงใสเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา ก่อนจะก้มหน้าร้องไห้อีกครั้ง ทั้งกังวลใจเรื่องของเพื่อนสนิทและชะตาชีวิตที่ของตัวเอง

"มาช้าจังนะลูก ให้ผู้ใหญ่รอแบบนี้ไม่ดีเลยนะ"

"คุณแม่ครับ ผมก็มาตามปกตินะ ไม่ได้เลยเวลาสักหน่อย สวัสดีครับท่านเจ้าสัว"

"ผมเพิ่งจะเคยเห็นลูกชายของคุณนายตัวเป็น ๆ ตัวจริงดูหล่อเหลากว่าในรูปตามข่าวหน้าหนังสือพิมพ์อีกนะครับ"

"แหม...ท่านเจ้าสัวเล่นชมลูกชายของดิฉันขนาดนี้ ดิฉันก็อยากจะเห็นหน้าตาของลูกสาวท่านบ้างนะคะ"

"แน่นอนครับ ตอนนี้ลูกสาวผมไปห้องน้ำ เดี๋ยวก็คงจะมาแล้วล่ะครับ นั่นไง" 

"หน้าตาสวยน่ารักจังเลยนะคะ" 

"เพิ่งจะเรียนมหาวิทยาลัยปีหนึ่งเองครับ ก็ยังเป็นคุณหนูเอาแต่ใจอยู่ตามประสาวัยรุ่นแหละครับ ชื่อนับดาว นับดาวลูก นี่ไงคนที่พ่ออยากจะให้รู้จักกันไว้น่ะ"

"สวัสดีค่ะ" นับดาวยกมือไหว้ทั้งมารดาของครูซและครูซด้วย ซึ่งเขาก็พอจะเดาได้ทันทีว่ามารดาของเขาต้องการอะไร

"แล้วนี่คุณหญิงไม่มาร่วมงานเลี้ยงด้วยหรือคะวันนี้"

"เธอไม่ค่อยสบายครับ ผมก็เลยมากับลูกสาวสองคน เดี๋ยวผมพาลูกสาวไปรับแขกหน้างานสักครู่นะครับ เชิญทั้งสองคนตามสบายเลย"

"ขอบคุณมากค่ะท่าน"

"นี่คุณแม่คิดจะจับผู้หญิงให้ผมอีกแล้วหรือครับ ผมไม่เอาหรอกนะ โดยเฉพาะผู้หญิงที่ยังอายุแค่นี้"

"พูดอะไรอย่างนั้นล่ะลูก ถ้าเราได้เกี่ยวดองกับคนที่มีอิทธิพลมากขนาดนี้ ตระกูลของเราก็จะยิ่งใหญ่มากกว่าเดิมอีกนะ โดยเฉพาะธุรกิจของเรา ยังไงก็ลองคุยกันดูก่อนก็ได้นี่ ลูกก็ไม่เห็นจริงจังกับใครอยู่แล้ว ลองไปก็ไม่เสียหายหรอก เดี๋ยวแม่ว่าสัปดาห์หน้าจะชวนหนูนับดาวและครอบครัวมาทานข้าวที่บ้านด้วย ยังไงก็อย่าขัดใจแม่ล่ะ"

ครูซยังไม่อยากขัดใจมารดาในตอนนี้ เพราะหลังจากเกิดเรื่องของคาร่าขึ้น มารดาของเขาก็ซึมไปเกือบสัปดาห์ อาหารก็แทบจะไม่แตะต้องเลยด้วยซ้ำ ไม่ว่าเรื่องอะไรที่จะส่งผลกระทบต่อจิตใจมารดาของเขา เขาจะไม่ทำมันเด็ดขาด 

"เอาแบบนั้นก็ได้ครับ"

จากนั้นผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายก็เปิดโอกาสให้ครูซและนับดาวได้ทำความรู้จักกัน ถึงเขาจะต้องจำใจก็ต้องอดทนไปก่อน  ถ้าเขาไม่เป็นห่วงสภาพจิตใจของมารดา เขาไม่มีวันมาทำอะไรไร้สาระแบบนี้แน่นอน

งานเลี้ยงที่แสนเบื่อหน่ายหลายชั่วโมงก็จบลง ครูซแอบถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่ายหลายครั้ง ก่อนจะรู้สึกโล่งอกที่งานเลี้ยงได้จบลงสักที

รถลีมูซีนเคลื่อนตัวออกจากงานเลี้ยงเพื่อตรงไปยังคฤหาสน์ของครอบครัวตระกูลดัง ตระกูลของครูซถือเป็นผู้มีอิทธิพลในวงการธุรกิจเป็นอย่างมาก เพราะคุณตาของครูซที่เสียชีวิตไปเป็นนักการเมืองผู้ยิ่งใหญ่ที่ใคร ๆ ต่างก็พากันเคารพและเกรงขาม ถึงแม้มารดาของเขาจะเปลี่ยนไปใช้นามสกุลของฝั่งสามีแล้วก็ตาม แต่ความน่าเกรงขามก็ไม่ได้ลดลงไปเลยแม้แต่น้อย 

"แล้วเพื่อนของคาร่าล่ะ สรุปแล้วจะทำแบบนั้นจริง ๆ ใช่ไหม ลูกแน่ใจนะ"

"ทำไมคุณแม่ต้องถามว่าผมจะแน่ใจไหมล่ะครับ ถ้าผมจะทำอะไรแล้วไม่มีทางลังเลแน่นอน คนที่พอจะระบายความแค้นแทนคาร่าได้ก็มีแต่ผู้หญิงคนนี้เท่านั้น ส่วนเพื่อนคนอื่นที่ไปกับคาร่าด้วยก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะก็เป็นลูกหลานท่านทูตกันทั้งนั้น"

"อยากจะทำอะไรก็ทำไปเถอะ แต่แม่ขออย่างเดียว อย่าปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นท้องได้ล่ะ เพราะแม่จะไม่มีวันยอมรับสายเลือดของคนที่ทำให้ชีวิตคาร่าต้องมาเจอจุดจบแบบนี้เด็ดขาด"

"คุณแม่คิดว่าผมจะสะเพร่าขนาดนั้นเลยหรือไงครับ"

"แต่แม่ไม่เห็นด้วยเลยนะ กับวิธีที่จะเอาผู้หญิงคนนั้นมาทรมานและเข้ามาอยู่ในบ้านของเราน่ะ ความจริงแค่ตัดหนทางทำมาหากินของคนที่เกี่ยวข้องกับชีวิตผู้หญิงคนนั้นก็น่าจะพอแล้วนี่ ไม่เห็นจำเป็นต้องเอาตัวเองลงไปเกลือกกลั้วเลย"

"แค่ตัดหนทางทำมาหากิน คิดว่าจะพอหรือครับ มันยังไม่สาสมกับสิ่งที่คาร่าได้รับด้วยซ้ำ มันต้องทรมานให้ตายทั้งเป็น ให้สมกับสิ่งที่คาร่าได้รับสิ ส่วนผู้หญิงพวกนั้น ถึงแม้ว่าเราจะแก้แค้นให้คาร่าไม่ได้ แต่แน่นอนว่าผมเหยียบคนพวกนั้นให้จมดินและจะทำให้ธุรกิจของคนพวกนั้นล่มจมจนไม่มีโอกาสได้เฉิดฉายในวงการธุรกิจอีกต่อไป"

"ก็นั่นแหละ เพราะครอบครัวของคนพวกนั้นก็ไม่ธรรมดาด้วย ถึงจะต้องใช้เวลานานแค่ไหนก็ต้องทำให้คนพวกนั้นล่มจมให้ได้ ถ้าพลาดมาเมื่อไหร่ เราก็แค่ทำให้คนพวกนั้นหมดตัวไปซะก็สิ้นเรื่อง"

"มันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วล่ะครับ"