ตอนที่ 6/1

"คะ?" อิ่มเอมรับรู้ได้ถึงอันตรายที่จะเกิดขึ้น เรือนร่างเปลือยเปล่าที่ถูกร่างแกร่งตรึงไว้พยายามจะสลัดให้พ้นจากพันธนาการที่แข็งแกร่ง แต่สำหรับครูซแล้วมันไม่ได้สะทกสะท้านเลยสักนิด

"อย่าทำงง! ฉันเคยบอกเธอแล้วใช่ไหมว่าอย่ามายุ่งกับน้องสาวฉันอีก!"

"ฉัน...เอ่อ...งั้นขอแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวได้ไหมคะ แล้วฉันจะไม่มาวุ่นวายกับคาร่าอีก ขอให้ได้รู้ว่าอาการของคาร่าในตอนนี้เป็นยังไงบ้างก็พอ แล้วฉันจะไม่ยุ่งกับคาร่าอีกเลย นะคะ..."

"หึ! ขอโอกาส? เธอจะมาขอโอกาสในตอนที่สายเกินไปเนี่ยนะ มาบอกตอนนี้แล้วจะช่วยอะไรได้ เธอไม่ต้องรู้หรอกว่าคาร่าเป็นยังไง เพราะฉันก็กำลังจะทำในสิ่งที่เธอสมควรได้รับไง เพราะชีวิตมันก็ควรต้องชดใช้ด้วยชีวิตเท่านั้น!"

อิ่มเอมขนลุกกับคำพูดของพี่ชายเพื่อน เขาพูดราวกับว่าเพื่อนของเธอไม่ได้มีชีวิตอยู่บนโลกนี้แล้ว 

"คุณครูซพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ เกิดอะไรขึ้นกับคาร่า คาร่ายังอยู่ดีใช่ไหมคะ คาร่าไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหม"

"หุบปาก! ฉันก็บอกอยู่นี่ไงว่าชีวิตมันก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิตเท่านั้น! นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เธอจะต้องชดใช้กับสิ่งที่เกิดขึ้นกับคาร่าทั้งหมดด้วยชีวิตของเธอเท่านั้น ชดใช้จนกว่าจะสาสมกับสิ่งที่น้องสาวฉันได้รับ ต่อจากนี้ไปเธอจะต้องได้พบกับขุมนรกที่แท้จริง เธอจะต้องทรมานยิ่งกว่าที่คาร่าพบเจอมาทั้งหมด"

"ชดใช้ด้วยชีวิต? หมายความว่ายังไงคะ คุณครูซคงไม่ได้หมายถึงคาร่าเป็นอะไรไปแล้วใช่ไหมคะ" เสียงหวานเอ่ยออกมาเสียงสั่น เธอกลัวคำตอบที่จะออกมาจากปากของคนตรงหน้าเหลือเกิน ได้แต่ภาวนาว่าคาร่าจะไม่ได้เป็นอะไรแบบที่เธอกำลังกลัว

ร่างแกร่งผละออกจากคนตัวเล็ก เขาไม่ได้ตอบคำถามอะไร ก่อนจะจัดการกับถอดชุดของตัวเองออกไปให้พ้นทาง อิ่มเอมรู้สถานการณ์ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอต่อจากนี้

ใบหน้าหวานรีบหันหน้าไปทางอื่น เพราะเธอไม่อยากเห็นว่าคนตรงหน้ากำลังทำอะไร ในใจก็คิดแต่จะหาทางออกว่าเธอควรจะพูดยังไงให้คนตรงหน้าอารมณ์เย็นได้บ้าง เธอจะสามารถหลีกเลี่ยงจากสถานการณ์ที่น่ากลัวนี้ไปได้ยังไง

"อ๊ะ!" ร่างเปลือยเปล่าถูกมือหนากระชากแขนเรียวเข้าปะทะเรือนร่างของเขา ร่างแกร่งสูงใหญ่สมบูรณ์แบบที่เปลือยท่อนบน ส่วนท่อนล่างยังสวมกางเกงสูทราคาแพง อิ่มเอมรู้ดีว่าเธอไม่สามารถต้านทานแรงของคนตรงหน้าได้ เพียงแค่ถูกเขากระชากแขน เธอก็แทบจะตัวปลิวไปตามแรงของเขาแล้ว

"ฉันเจ็บค่ะ คุณครูซปล่อยแขนฉันเถอะนะคะ"

"ฉันจะพูดอีกเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น ฉันจับเธอมาที่นี่ก็เพื่อจะสั่งสอนที่เธอกล้าท้าทายคำเตือนของฉัน แล้วการที่  ฉันบอกให้เธอเลิกยุ่งกับคาร่าเธอก็ไม่ฟังนั่นก็เป็นความหายนะที่ทำคาร่าต้องสูญเสียทุกอย่างไปเพราะเธอ จงจำใส่สมองโง่ ๆ ของเธอไว้ด้วยว่าเธอคือต้นเหตุทุกอย่างที่ทำลายชีวิตน้องสาวของฉัน เพราะฉะนั้น ชีวิตก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิต ต่อจากนี้ไปฉันจะทำให้เธอได้เห็นนรกที่แท้จริงเอง เธอจะต้องเป็นทาสบำเรอกามให้ฉัน จนกว่าจะสาสมในสิ่งที่ฉันได้เสียไป จงเตรียมตัวชดใช้กรรมด้วยชีวิตและร่างกายของเธอซะ!"

"คาร่าตายแล้วหรือคะ มะ...ไม่จริงน่า ไม่จริงใช่ไหมคะ" ร่างเปลือยของอิ่มเอมสั่นอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง เธอแทบจะหมดแรงต่อต้านทุกอย่างจากคนตรงหน้า ถึงจะยังตกใจกับสิ่งที่พี่ชายเพื่อนพูดออกมาแบบไม่เคลียร์ แต่หัวใจเธอก็วูบไหวไปไม่น้อยแล้ว

"คนอย่างเธอไม่มีค่าพอที่ฉันจะบอกเรื่องของคาร่าหรอก แต่ตราบใดที่ฉันยังไม่หายแค้นกับสิ่งที่เกิดขึ้น เธอก็อย่าหวังว่าจะออกไปจากที่นี่ได้ หรือถ้าเธอคิดว่าตัวเองจะสามารถฝ่าระบบรักษาความปลอดภัยได้ก็ออกไปเลย"

เสียงโทรศัพท์ของมาเฟียหนุ่มดังขึ้น ครูซสบถด้วยความหัวเสียเล็กน้อย ก่อนจะคว้าโทรศัพท์จากกางเกงด้านหลังออกมา

"มีอะไร!"

"นายครับ อีกสองชั่วโมงนายจะต้องไปพบเจ้าสัวสุพจน์ที่โรงแรม XXX นะครับ ผมมาเตือนไว้ก่อน เพราะจากที่คฤหาสน์ไปที่นั่นก็ใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงเลยครับ"

"ฉันรู้แล้วล่ะน่า เดียวอีกห้านาทีนายมารอฉันที่หน้าห้องด้วย"

"ครับนาย"

ครูซหัวเสียเล็กน้อยแต่ก็ผลักร่างนุ่มออกจากตัวอย่างแรง อิ่มเอมก็รีบห่อไหล่เอาแขนปิดส่วนสงวนพัลวันด้วยความอาย แต่เธอก็ไม่กล้าก้าวขาลงจากเตียงเลยแม้แต่น้อย เพราะยังกลัวคำขู่ก่อนหน้าของเขาอยู่

"จะนั่งบิ้ออยู่ทำไมล่ะ ไปใส่ชุดสิ แล้วก็รีบไสหัวออกไปจากห้องนี้ได้แล้ว คนของฉันรออยู่ข้างนอก"

"ได้ค่ะ ๆ" อิ่มเอมรีบรับคำแล้วลงจากเตียงอย่างรีบเร่ง เพราะเธอกลัวว่าคนตรงหน้าจะเปลี่ยนใจ แล้วรีบถอนหายใจด้วยความโล่งอกเพราะสิ่งที่เธอกลัวยังไม่เกิดขึ้น แม้จะรู้ว่าถึงยังไงก็หลุดพ้นจากเงื้อมมือของพี่ชายเพื่อนไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ขอให้เธอได้เตรียมใจไว้ก่อนสักนิดก็ยังดี

อิ่มเอมเดินออกไปทางประตู ก่อนจะเดินตามหลังผู้ชายที่เป็นลูกน้องของครูซออกไป แล้วชายคนนั้นก็พาเธอเดินไปที่ห้องแคบ ๆ ห้องเดิมก่อนหน้านี้ แล้วปิดประตูล็อกไว้ตามเดิม

อิ่มเอมนั่งชันเข่าอยู่ในห้องแคบ ๆ แล้วก้มหน้าร้องไห้ พลางนึกถึงคำพูดก่อนหน้านี้ของพี่ชายคาร่า ถึงจะยังไม่รู้แน่ชัดว่าคาร่ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ เพราะเธอยังไม่ได้ยินออกมาจากปากของพี่ชายคาร่าตรง ๆ แต่เธอก็ได้แต่ภาวนาว่าขอให้เพื่อนรักของเธอแค่ป่วยหนักก็พอ ขอให้เพื่อนของเธอยังมีชีวิตอยู่ อิ่มเอมได้แต่ภาวนาอยู่แบบนั้นซ้ำ ๆ