ผ้าเช็ดหน้าแทนคำขอบคุณ

แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านกิ่งหลิวลงมากระทบผิวน้ำ เกิดเป็นประกายระยิบระยับทั่วสระ บรรยากาศใต้ศาลาหินยังคงสงบร่มรื่น ทว่าหลิวเหมยกลับไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายตามไปด้วย

ป้ายทองสลักลายมังกรลอยเมฆในมือของนางหนักอึ้งกว่าที่คิด ไม่ใช่เพราะน้ำหนักของมัน แต่เป็นเพราะความหมายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง

การได้รับความเอ็นดูจากชินอ๋องหยางเฉิงหยวนย่อมเป็นโอกาสอันหาได้ยาก แต่ในวังหลวงแห่งนี้ ไม่มีสิ่งใดได้มาโดยไร้เหตุผล หากเธอรับน้ำใจจากเขาโดยไม่แสดงความจริงใจตอบแทน ความสัมพันธ์ที่เพิ่งเริ่มต้นอาจเป็นเพียงความเมตตาชั่วครั้งชั่วคราว

หลิวเหมยที่เดินไปได้ครึ่งทางตัดสินใจหันหลังแล้ววิ่งกลับไปอีกครั้ง พลางเอ่ยรั้งชายหนุ่มที่กำลังเดินกลับขึ้นศาลา

“ชินอ๋องเพคะ โปรดทรงรอสักครู่”

หยางเฉิงหยวนหันกลับมาเลิกคิ้วเล็กน้อย

“ยังมีเรื่องใดอีกหรือ”

หลิวเหมยสูดลมหายใจแล้วล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อ นำผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมผืนหนึ่งออกมาวางบนถาดไม้ที่ประคองอยู่

ผ้าเช็ดหน้าสีฟ้าอมเทาผืนนั้นมีเนื้อสัมผัสนุ่มละเอียด มุมผ้าปักลายกิ่งหลิวด้วยด้ายทองคำ กิ่งหลิวแต่ละกิ่งทอดตัวอ่อนช้อย เมื่อแสงแดดตกกระทบเส้นไหมทองก็เปล่งประกายจาง ๆ

นี่เป็นชิ้นงานที่หลิวเหมยใช้ฝีมือและความรู้จากโลกเดิมผสานเข้ากับทักษะที่เพิ่งฝึกฝนในวังหลวง

ตึ้ง!

[ตรวจพบโอกาสในการสร้างความประทับใจระดับสูง]

[ภารกิจฉุกเฉิน: สร้างสายสัมพันธ์กับชินอ๋อง Lv.1]

[เงื่อนไข: มอบผ้าเช็ดหน้าอันเป็นเอกลักษณ์ เพื่อแสดงความขอบคุณและกระชับความสัมพันธ์]

[เวลาที่เหลือ: 02:00 นาที]

[รางวัล:

• ความสัมพันธ์กับชินอ๋องหยางเฉิงหยวนยกระดับเป็น Lv.1 — มิตรแท้ผู้เอ็นดู

• ปลดล็อกไอเทมเข็มปักไหมทองคำสวรรค์ ระดับ SR

• แต้มวาสนา +40

• แต้มเสน่ห์ +20]

[บทลงโทษหากล้มเหลว: ความสัมพันธ์ลดลง ชินอ๋องมองว่าเป็นเพียงนางกำนัลขี้ประจบ]

หลิวเหมยอ่านคำเตือนจบก็แทบอยากหัวเราะ

'ระบบหนอระบบ ฉันเพียงอยากตอบแทนน้ำใจ ไม่ได้คิดจะผูกมิตรด้วยสิ่งของเสียหน่อย!'

แต่เมื่อคิดอีกที การมอบสิ่งที่ตนเองลงมือทำย่อมแตกต่างจากการนำของล้ำค่ามาประจบเอาใจ หากเธอแสดงความจริงใจอย่างเหมาะสม ภารกิจนี้ก็ไม่น่าจะเป็นปัญหา

หลิวเหมยย่อกายลงเล็กน้อย ก่อนยื่นถาดไม้ไปเบื้องหน้า

“ชินอ๋องทรงมีพระเมตตามอบป้ายทองให้หม่อมฉัน ทั้งยังไม่ถือโทษที่หม่อมฉันเดินหลงเข้ามาในเขตส่วนพระองค์ หม่อมฉันเป็นเพียงนางกำนัลผู้หนึ่งไม่มีสิ่งล้ำค่าพอจะตอบแทนได้ จึงขอมอบผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ซึ่งหม่อมฉันปักขึ้นด้วยตนเองแทนคำขอบคุณจากใจจริงเพคะ”

หยางเฉิงหยวนชะงักฝีเท้า เขาเหลือบมองผ้าเช็ดหน้าบนถาด ก่อนจะยื่นมือหยิบขึ้นมาพิจารณาอย่างสนใจ

ความนุ่มละเอียดจากสัมผัสที่ได้รับทำให้เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย กลิ่นหอมสะอาดอ่อน ๆ ลอยแตะจมูก ให้ความรู้สึกสดชื่นราวกับสายลมที่พัดผ่าน แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตามากที่คือลายปักตรงมุมผ้า

เส้นไหมแต่ละเส้นของกิ่งหลิวสีทองไล่ระดับอย่างมีชั้นเชิง เมื่อขยับผ้าลวดลายก็ราวกับเคลื่อนไหวตามไปด้วย หยางเฉิงหยวนพลิกดูอีกด้านอย่างอดใจไม่ไหว

“เจ้าปักเองทั้งหมดหรือ”

“เพคะ”

“ไม่มีช่างปักคนอื่นช่วย?”

“หม่อมฉันลงมือเองตั้งแต่เริ่มวางลายจนถึงเก็บรายละเอียดเส้นสุดท้ายเพคะ”

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนรอยยิ้มจะค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

“ฝีมือเช่นนี้กลับซ่อนอยู่ในสำนักพัสตราภรณ์อย่างนั้นหรือ”

หลิวเหมยก้มหน้าลงเล็กน้อย

“หม่อมฉันยังต้องเรียนรู้อีกมากเพคะ หากมีสิ่งใดไม่ประณีตพอ ขอชินอ๋องทรงชี้แนะเพคะ”

นางไม่ได้โอ้อวด ทั้งยังไม่ทำให้ตนเองดูต่ำต้อยจนเกินไป หยางเฉิงหยวนหัวเราะเบา ๆ

“หากลายปักเช่นนี้ยังเรียกว่าไม่ประณีต ช่างปักทั่วไปคงต้องกลับไปเริ่มเรียนกันใหม่หมด”

เขาพับผ้าเช็ดหน้าอย่างทะนุถนอม ก่อนสอดเก็บไว้ในอกเสื้อ

“ของสิ่งนี้ ข้ารับไว้”

หลิวเหมยลอบผ่อนลมหายใจ อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้ถูกมองว่าเป็นคนประจบประแจง

เสียงระบบดังขึ้นอีกครั้ง

ตึ้ง!

[ภารกิจฉุกเฉิน: สร้างสายสัมพันธ์กับชินอ๋อง Lv.1 สำเร็จ!]

[ระดับความสัมพันธ์กับชินอ๋องหยางเฉิงหยวน: Lv.1 — มิตรแท้ผู้เอ็นดู]

[ค่าความพึงพอใจ: 100%]

[ได้รับไอเทม:

• เข็มปักไหมทองคำสวรรค์ ระดับ SR

• แต้มวาสนา +40

• แต้มเสน่ห์ +20]

หน้าต่างระบบสว่างวาบ ไอคอนเข็มปักสีทองปรากฏขึ้นในกระเป๋ามิติของหลิวเหมย เธอแอบตรวจสอบคุณสมบัติอย่างรวดเร็ว ซ่อนความตื่นเต้นไว้ใต้สีหน้าสงบนิ่ง

'เข็มปักไหมทองคำสวรรค์... คราวนี้คงช่วยยกระดับผลงานของฉันได้อีกมาก'

แต่สิ่งที่มีค่ากว่าไอเทมระดับ SR กลับเป็นคำพูดต่อมาของชายหนุ่ม

“หลิวเหมย หากเจ้าพบปัญหาในสำนักพัสตราภรณ์ หรือมีผู้ใดจงใจกลั่นแกล้งเจ้า จงใช้ป้ายทองนี้แจ้งทหารเวรหน้าประตูอุทยาน ข้าหยางเฉิงหยวนจะรับเรื่องนั้นไว้เอง”

น้ำเสียงของเขายังคงเรียบเรื่อย แต่แววตากลับจริงจังขึ้นเล็กน้อย

“แน่นอนว่า หากเจ้าเป็นฝ่ายก่อเรื่องเสียเอง ข้าก็ไม่รับประกันว่าจะช่วยได้ทุกครั้ง”

หลิวเหมยหลุดยิ้มขำ

“หม่อมฉันจะจดจำไว้เพคะ และจะไม่ทำให้ชินอ๋องต้องลำบากพระทัย”

“ดี”

หยางเฉิงหยวนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนชี้ไปตามทางเดินข้างแนวต้นไผ่

“เอาล่ะ เจ้าหลงทางมานานพอแล้ว หากปล่อยให้เจ้าหายไปอีกครึ่งวัน คนที่เรือนรับรองคงคิดว่าสำนักพัสตราภรณ์ส่งถุงหอมมาด้วยเต่ากระมัง”

หลิวเหมยรีบยกถาดขึ้นพลางกลั้นหัวเราะ

“หม่อมฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้เพคะหม่อมฉันทูลลา”

หลิวเหมยย่อกายคารวะ ก่อนเดินจากไป คราวนี้เธอตั้งใจเดินไม่ปล่อยให้ความคิดเรื่องลายปักดึงสติไปจากเส้นทางอีก

หยางเฉิงหยวนยกมือแตะอกเสื้อ เมื่อแผ่นหลังของหญิงสาวลับหายไปจากสายตาแล้ว มือหนาจึงหยิบผ้าผืนนั้นออกมาคลี่ดูอีกครั้ง ปลายนิ้วไล้ไปตามลายกิ่งหลิวสีทองอย่างเชื่องช้า

“หลิวเหมย...”

เขาพึมพำชื่อนั้นเบา ๆ พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก

สายลมพัดผ่านอีกครั้ง กิ่งหลิวพลิ้วไหวเหนือศีรษะของชายหนุ่ม ราวกับกำลังหยอกล้อกับความรู้สึกบางอย่างที่เพิ่งก่อตัวขึ้นในใจ