เข้าสู่ระบบเมื่อเดินทางย้อนอดีตไปยังสมัยโบราณ ถูซินเยว่พบว่าเธอกลายเป็นหญิงอ้วนอัปลักษณ์ ไม่เพียงแต่ทั้งอ้วนและสติไม่ดีเท่านั้น เธอยังถูกลูกพี่ลูกน้องและคู่หมั้นของเธอรวมหัวกันวางแผนให้เธอต้องแต่งงานกับบัณฑิตผู้มีความรู้แต่ยากจนที่สุดในหมู่บ้าน! แต่ก็ไม่ใช่ปัญหา เธอเป็นถึงแพทย์ทหารสังกัดหน่วยรบพิเศษจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดนี่นา! อีกทั้งยังมีน้ำพุศักดิ์สิทธิ์อยู่ในมือ ถูกผู้ชายแย่ ๆ หักหลัง? ก็ตบสักฉาดเข้าให้สิ พวกญาติ ๆ ตัวดี? เดี๋ยวได้โดนเตะขึ้นสวรรค์แน่ ติว่าเธออัปลักษณ์? เดี๋ยวเธอก็จะกลายร่างเป็นสาวงามให้ดู แต่ทว่าเดิมทีเธอแค่อยากจะทำนาปลูกข้าวสร้างเนื้อสร้างตัวอยู่อย่างสงบ ๆ แต่สามีรูปงามคนนั้นจู่ ๆ ก็กลายเป็นผู้มีอำนาจทั่วอาณาจักรขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว...
ดูเพิ่มเติม「……っ、はぁ……ぁっ……!」
全身を引き裂かれるような痛みに、藤倉佳苗は汗で濡れたシーツを握り締めた。
眩しい手術灯。鼻を刺す消毒液の匂い。何度も響く機械音。
苦しい。
息ができない。
「もう少しです! 頑張ってください!」
医師の声が遠い。
お腹の奥が裂けるように熱い。
それでも佳苗は必死に意識を繋いだ。
(赤ちゃん……)
やっと会える。
悟との子供。
愛する夫との、大切な命。
その一心だけで耐えていた。
けれど次の瞬間、医師たちの声色が変わった。
「血圧低下!」
「出血が止まりません!」
「急げ!」
視界がぐらりと揺れる。
寒い。
急激に体温が奪われていく。
「佳苗さん! しっかりしてください!」
誰かが叫んでいる。
でも、もう指一本動かせなかった。
(やだ……)
(まだ、赤ちゃんを抱いてない……)
涙が滲む。
そのときだった。
病室の外から、聞き慣れた声がした。
「……本当に、佳苗は助からないのか?」
悟だ。
夫の声。
だがその声に、佳苗を心配する色はなかった。
ぞくり、と背筋が冷える。
「仕方ないじゃない。もともと体弱かったし」
続いて聞こえたのは、妹――坂井恵の声。
どうして恵がここに……?
ぼんやりした頭で考えた瞬間、二人の会話が耳に飛び込んできた。
「でも、これでやっと私たち本当の家族になれるのね」
「……ああ」
悟が安堵したように笑う。
「正直、あいつには感謝してるよ。代理母としては完璧だった」
――だいりぼ?
意味が分からなかった。
佳苗の思考は止まる。
「お姉ちゃんって昔から私に逆らえないもんねぇ。妊活頑張ろうって言ったら、あんなに嬉しそうにして」
恵がくすくす笑った。
「不妊の私の代わりに産んでくれるなんて、本当に便利なお姉ちゃん」
……なに、を。
言っているの。
耳鳴りがする。
視界が滲む。
「まあ、死んじゃったのは想定外だけど。でももう役目は終わったし」
「だな。子供さえ無事なら問題ない」
悟の声は、驚くほど冷たかった。
「佳苗も、自分の子を俺たちに育ててもらえるなら本望だろ」
二人が笑う。
楽しそうに。
幸せそうに。
その笑い声が、佳苗の心をぐちゃぐちゃに引き裂いた。
(……うそ)
(そんな……)
(私は……)
愛されていたんじゃなかったの?
赤ちゃんを望んでいたのは、二人で幸せになるためじゃなかったの?
全部。
全部嘘だったの?
喉が震える。
声を出したいのに、息すらうまく吸えない。
涙だけが頬を伝った。
(じゃあ私は……)
(何のために……)
命を懸けたの?
その瞬間、機械音が鋭く鳴り響いた。
「心停止!」
「除細動準備!」
「佳苗さん!!」
誰かが叫ぶ。
けれど佳苗の意識は、ゆっくりと暗闇へ沈んでいく。
最後に見えたのは、真っ白な天井だった。
悔しい。
悔しい。
悔しい。
もし、もう一度やり直せるなら――。
◇◆◇
「――佳苗? 聞いてる?」
不意に耳元で声がした。
佳苗ははっと目を開けた。
「え……?」
見慣れたリビング。
昼下がりの光。
テーブルの上に置かれたマグカップ。
そして目の前には、困ったように笑う夫――藤倉悟がいた。
「ぼーっとしてどうした?」
「……さ、とる?」
佳苗は震える声で呟く。
悟は怪訝そうに眉を寄せた。
「何その顔。疲れてるなら今日は休めば?」
優しい声音。
けれど、その笑顔を見た瞬間。
佳苗の全身にぞわりと鳥肌が立った。
「っ……!」
反射的に身体を引く。
ガタン、と椅子が鳴った。
「佳苗?」
悟が手を伸ばしてくる。
その瞬間。
病室で聞いた言葉が脳内に蘇った。
『代理母としては完璧だった』
『役目は終わったし』
「いやっ……!」
佳苗は悲鳴のような声を上げた。
荒く息を吐きながら、自分の腹部に触れる。
平らだった。
妊娠していない。
出産も、していない。
スマホを掴み、震える手で日付を見る。
「……っ」
一年前。
妊娠する前の日付だった。
佳苗の呼吸が止まる。
(戻ってる……?)
(私……死んだはずじゃ……)
混乱する佳苗を見て、悟は眉をひそめた。
「本当にどうしたんだよ」
その声すら恐ろしい。
佳苗は唇を噛み締めた。
もう騙されない。
もう利用されない。
この男の子供なんて、絶対に産まない。
そのときだった。
ピロン、と悟のスマホが鳴る。
画面を見た悟の口元が、わずかに緩んだ。
佳苗は見逃さなかった。
表示されていた名前を。
『恵』
心臓が凍りつく。
やはり。
二人はもう――。
「……誰から?」
震える声で尋ねると、悟は一瞬だけ目を逸らした。
「ああ、仕事関係」
嘘だ。
佳苗には分かった。
前世では気づけなかった。
けれど今なら分かる。
この男は、ずっと自分を騙していたのだ。
佳苗はゆっくり拳を握り締めた。
(逃げなきゃ)
(今度こそ――)
ทั้งคู่เดินถึงหน้าประตู ปะเหมาะเวลานี้ จวนแม่ทัพหลิ่วก็มีคนเดินออกมาเช่นกัน"คนนี้ก็คือใต้เท้าซูที่เจ้าชอบอย่างงั้นหรือ" ฮูหยินหลิ่วเหลียวมองบุตรีซึ่งอยู่ข้างกาย สื่อเป็นนัยให้อีกฝ่ายอย่าได้วู่วามทุกวันนี้คราใดที่หลิ่วโหรวโหรวเห็นถูซินเยว่กับซูจื่อหังเดินมาด้วยกัน ด้วยท่าทีรักใคร่ปรองดอง นางจะรู้สึกเดือดดาลในใจ ราวกับภูเขาไฟที่ใกล้ระเบิดกระนั้นนางทำเสียงฮึดฮัด "ถูซินเยว่มีวันนี้ได้ ก็เพราะอาศัยบารมีซูจื่อหัง แต่คอยดูไปเถิด หญิงบ้านนอกเช่นนาง ใหม่ ๆ ยังพอทำให้ซูจื่อหังพอใจได้บ้าง แต่พอนานวันเข้า ได้เห็นสาวงามในเมืองหลวงมากมาย ความรักของพวกเขายังมั่นคงเหมือนแต่ก่อนได้อีก ก็แสดงว่าผิดมนุษย์แล้ว"ฮูหยินหลิ่วแสดงท่าทีนิ่งเฉยแต่บุตรีพูดก็มีเหตุผล ผู้ชายในโลกนี้น้อยนักที่จะไม่คิดได้ใหม่ลืมเก่า ยกตัวอย่างเช่นสามีของนาง ในอดีตก็เคยให้คำมั่นสัญญา ว่าแม้เป็นหรือตายก็จะขอรักอดีตคนรักเพียงผู้เดียว แต่พอบ้านเขาประสบภาวะเดือดร้อน สุดท้ายก็มาเลือกแต่งงานกับตน จนบัดนี้ลืมหน้านังคนแพศยานั่นไปถึงไหนต่อไหนแล้วแสดงว่าความจริงใจของผู้ชายคือสิ่งที่ไร้ประโยชน์ปกติเสแสร้งทำเป็นรักมั่นจริงใจ แต่พอเอ
หากซูจื่อหังไม่รังเกียจถูซินเยว่แล้วล่ะก็ งั้นต่อให้หลิ่วโหรวโหรววทุ่มเทแรงกายแรงใจมากแค่ไหนก็ตาม เกรงว่าก็คงไม่สามารถเข้าไปในจวนสกุลซูได้ดั่งใจปรารถนาหรอกแต่น่าขําที่ลูกสาวคนนี้ของนางกลับไม่รู้ต้นสายปลายเหตุของเรื่องนี้เลย รู้แต่ไปเหยียดหยามถูซินเยว่อย่างโง่เขลาเท่านั้นนี่ถ้าทําให้ถูซินเยว่อับอายต่อหน้าทุกคนก็ว่าไปอย่าง แต่นี่กลับยังโดนถูซินเย่วตอบโต้กลับมาจนขายหน้า นี่ไม่ใช่เป็นการตบหน้าตัวเองหรือไง?เมื่อคิดถึงตรงนี้ ฮูหยินหลิ่วก็ไม่อยากเห็นหน้าลูกสาวคนนี้แม้แต่นิดนางขมวดคิ้ว จู่ ๆ ก็นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้และอดไม่ได้ที่จะพูดว่า "ใช่แล้ว เรื่องนี้ข้ายังไม่ได้บอกพ่อเจ้า ถ้าพ่อเจ้ารู้ ดูสิว่าเขาจะสั่งสอนเจ้ายังไง เจ้าระวังตัวหน่อย"ภายใต้การเกลี้ยกล่อมและคําเตือนของฮูหยินหลิ่ว ในที่สุดหลิ่วโหรวโหรวก็หลับตาลง นางนั่งอยู่บนที่นั่งของตัวเองอย่างเซ็ง ๆ ทั้งหน้ามีแค่อารมณ์เดียวนั่นก็คือ นางไม่มีความสุขฮูหยินหลิ่วถอนหายใจอย่างจนใจ แล้วเงยหน้ามองฝั่งตรงข้าม ตําแหน่งของนาง มีเพิงดอกไม้อยู่ตรงกลางบดบังร่างของถูซินเยว่พอดี ดังนั้นนางจึงเห็นเพียงโครงร่างผ่านเถาวัลย์อย่างคลุมเครือเท่
วันนี้ตระกูลจางเป็นเจ้าภาพจัดงานเลี้ยงเชิญตระกูลที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวง ก่อนมาซูจื่อหังเคยพูดกับนางว่า เขากับตระกูลจางเข้ากันได้ดีในราชสํานัก ดังนั้นวันนี้ ถูซินเยว่ก็ไม่อยากสร้างปัญหาอะไรให้กับตระกูลจาง เพื่อไม่ให้คนอื่นรู้สึกว่าพวกเขาไม่มีมารยาทเห็นเหล่าฮูหยินกับหลิ่วโหรวโหรวเพิ่งเยาะเย้ยเธอเมื่อครู่ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ถูซินเยว่ก็สบายใจไม่น้อย ก้มหน้าก้มตากินอาหารด้วยตัวเองไม่สนใจใครทั้งนั้นในขณะที่เธอกําลังกินอย่างมีความสุข จู่ ๆ ก็มีคนผลักแขนของเธอเบา ๆถูซินเยว่นิ่งงันไปพักหนึ่ง หันหน้ากลับไปอย่างสงสัยใคร่รู้ เห็นหญิงสาวในชุดสีเหลืองคนหนึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ ตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ กําลังใช้ดวงตากลมโตจ้องมองเธออย่างอยากรู้อยากเห็นดวงตาของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและไร้เดียงสา แต่กลับไม่มีเจตนาร้ายเลยแม้แต่น้อยถูซินเยว่เคยเห็นคนมามากมาย เรื่องเหล่านี้เธอยังพอสามารถมองออกได้ตั้งแต่แรกเห็นเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีเจตนาร้าย ท่าทีของเธอก็อ่อนโยนลงมาก"ไม่ทราบว่าแม่นางมีเรื่องอะไรหรือเปล่า?"ถ้าเธอจําไม่ผิด คนที่นั่งข้างเธอเมื่อกี้น่าจะเป็นผู้หญิงที่เยาะเย้ยเธ
ถูซินเยว่ชะงัก และรู้สึกตลก เมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายก็รู้สึกประหลาดใจ ตอนที่ออกจากมาตอนเช้า เธอได้สวมใส่เครื่องประดับมาหลายชิ้นจริงๆแต่ระหว่างทาง ถูซินเยว่รู้สึกว่าต่างหูระเกะระกะเกินไป จึงแอบถอดมันออกและวางไว้บนรถม้าคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าในงานเลี้ยงจะมีคนไม่กินไม่ดื่ม แต่หันมาจับจ้องที่เครื่องหัวของตนเองแทนถูซินเยว่ยื่นมือไปจับที่ผมของตนเองอัตโนมัติ จากนั้นก็พูดเสียงราบเรียบว่า "ในเมื่อวันนี้ตระกูลจางเป็นเจ้าภาพ แขกสำคัญจึงเป็นตระกูลจาง แล้วเหตุใดข้าจักต้องแต่งตัวให้ดูดีขนาดนั้น""จนก็ยอมรับว่าจนเถอะ จะหาเหตุผลอะไรมาอ้างมากมายไปทำไม ในที่นี้ใครไม่รู้บ้างว่าพวกเจ้ามาจากบ้านนอก ข้าเองก็แค่รู้สึกเสียดายแทนใตเท้าซูเท่านั้น ทั้งที่มีมีอนาคตอันดี หากแต่งงานกับบุตรสาวขุนนางสักคน ก็คงยิ่งช่วยส่งเสริมให้เจริญก้าวหน้า แต่กลับเลือกจะเฝ้าอยู่แค่หญิงชาวบ้านเฉกเช่นเจ้า..."ประโยคหลังแม้ว่าจะไม่ได้พูดต่อจนจบ แต่ก็สามารถเข้าใจได้ถึงแม้บนใบหน้าของถูซินเยว่จะแสดงสีหน้าใดๆ แต่สาวรับใช้ที่อยู่ข้างๆ สีหน้าย่ำแย่มากแล้วนางอาศัยอยู่ที่ตระกูลซูมานาน ก็พอจะรู้ว่าถูซินเยว่ไม่ได้ไม่มีเงิน และเงินส่วนใ
"วันนี้เป็นงานเลี้ยงของตระกูลจาง ข้าก็นึกว่าเจ้าจะพูดคุยเรื่องอะไรกับข้า คาดไม่ถึงว่าจะใช้เรื่องนี้มาข่มขู่ข้าในที่ๆ ไม่มีคนเช่นนี้?"ชายผู้นั้นหัวคิ้วกระตุก รีบก้มศรีษะลงแล้วพูดว่า "กระหม่อมมิบังอาจพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่กระหม่อมทราบว่าองค์ชายสามเป็นคนเฉลียวฉลาด แต่ไหนแต่ไรมา การที่บุตรสายตรงรับสืบราชบัล
หลิ่วโหรวโหรวก็มองเห็นพวกเขาเช่นกัน และเมื่อนึกถึงความสนิทสนมของถูซินเยว่และซููจื่อหังวันนั้นในจวนซู นางก็กำหมัดแน่นแม่ทัพหลิ่ว หลิ่วถิง เมื่อเห็นว่าบุตรสาวของตนเองอยู่ๆ ก็หน้าตาไม่สดใส ทั้งที่เมื่อสักครู่ยังดีอกดีใจ ก็ขมวดคิ้วถามว่า "เป็นอะไรไป? มีคนรู้จักรึ?""เจ้าค่ะ..." หลิ่วโหรวโหรวกำลังจะอ้าปาก
ขณะที่ถูซินเยว่กำลังยุ่งอยู่กับการเปิดร้านขายเครื่องประดับ และนางหยูกำลังกังวลเรื่องลูกค้าอยู่นั้น เทียบเชิญฉบับหนึ่งก็ได้ส่งมาถึงที่บ้าน"เป็นงานฉลองวันเกิดของมารดาเฒ่าตระกูลจางจากเสนาบีดีกระทรวงการคลัง"ถูซินเยว่ถือเทียบเชิญไว้ในมือและยิ้มอย่างประหลาดใจ "ในเมืองหลวงแห่งนี้ข้านั้นไม่ได้รู้จักใครเลยสั
สำหรับถูซินเยว่แล้ว จะเป็นลูกผู้ชายหรือผู้หญิงก็ไม่เป็นไร สิ่งสำคัญคือ การที่ลูกน้อยสามารถคลอดออกมาได้อย่างปลอดภัยเพราะในยุคโบราณการที่ผู้หญิงคลอดลูกนั้นเปรียบเสมือนการเดินไปขอบประตูนรก ดังนั้นการที่สามารถให้กำเนิดลูกได้อย่างปลอดภัยถือว่าเป็นเรื่องที่ไม่ง่าย เธอจึงไม่คาดหวังอย่างอื่นอีกแต่ว่าช่วงนี้












คะแนน
ความคิดเห็นเพิ่มเติม