ชายหนุ่มใต้ต้นหลิว

ทางเดินหินสีเทาทอดยาวคดเคี้ยวผ่านพุ่มไม้ที่ตัดแต่งเป็นแนวสูง สระน้ำสะท้อนเงาเมฆขาวและกิ่งหลิวโบราณที่ห้อยระย้าลงเหนือผิวน้ำ สายลมยามบ่ายพัดพากลิ่นดอกไม้จาง ๆ ปะปนกับละอองน้ำเย็นฉ่ำ ชวนให้ผู้มาเยือนรู้สึกราวกับหลุดเข้ามาในภาพวาด

น่าเสียดายที่หลิวเหมยไม่มีเวลาชื่นชมทิวทัศน์มากนัก

เธอได้รับมอบหมายให้นำถุงหอมปักลายมงคลไปส่งยังเรือนรับรองทางทิศตะวันออก แต่อุทยานหลวงแห่งนี้กว้างใหญ่เกินกว่าจะจดจำเส้นทางได้ในครั้งเดียว ยิ่งเธอมัวแต่ครุ่นคิดถึงแบบลายปักใหม่ที่เพิ่งนึกออก รู้ตัวอีกทีทางเดินเบื้องหน้าก็เปลี่ยนไปเสียแล้ว

หลิวเหมยหยุดยืน มองพุ่มไม้สูงใหญ่ทางซ้ายที ขวาที

“แปลกจริง... เมื่อครู่ยังเห็นสะพานหินอยู่เลยนี่นา”

เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะตัดสินใจเดินต่อไปตามทางที่ดูคุ้นตาที่สุด

แต่แทนที่จะพบเรือนรับรอง เธอกลับเดินมาถึงสระน้ำอันเงียบสงบซึ่งมีต้นหลิวอายุนับร้อยปียืนตระหง่านอยู่ริมฝั่ง

บริเวณนี้ไร้เงาผู้คน มีเพียงเสียงใบไม้เสียดสีกันเบา ๆ และเสียงน้ำกระทบฝั่งเป็นระยะ บรรยากาศสงบงามจนแทบไม่เหมือนส่วนหนึ่งของวังหลวงที่เต็มไปด้วยกฎเกณฑ์และสายตาสอดส่อง

ทว่าใต้ศาลาริมน้ำกลับมีชายหนุ่มผู้หนึ่งนั่งอยู่

เขาสวมชุดคลุมสีน้ำเงินเข้ม ปักลายเมฆด้วยด้ายเงิน เส้นผมดำสนิทรวบไว้ครึ่งศีรษะด้วยปิ่นหยกขาว ใบหน้าคมคายได้รูป ริมฝีปากประดับรอยยิ้มบาง พัดในมือขยับเชื่องช้าตามจังหวะที่เจ้าตัวเอนกายพักผ่อนอย่างไม่ทุกข์ร้อน

เพียงมองปราดเดียวก็รู้ว่าเขาไม่ใช่บุคคลธรรมดา

เมื่อหลิวเหมยก้าวพ้นแนวพุ่มไม้ ชายหนุ่มก็เหลือบตามอง ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความสนใจ

 

ตึ้ง!

[ตรวจพบการพบเจอกับบุคคลสำคัญระดับสูง!]

[ตัวละครที่พบ: ชินอ๋องหยางเฉิงหยวน — พระอนุชาของฮ่องเต้]

[ภารกิจฉุกเฉิน: เลือกชุด [สดใส + ธรรมชาติ) เพื่อสร้างความรู้สึกเป็นกันเอง]

[คำอธิบาย: ชินอ๋องเบื่อหน่ายกฎเกณฑ์และผู้คนที่คอยประจบประแจง จงเลือกเครื่องแต่งกายที่กลมกลืนกับธรรมชาติ เพื่อสร้างความประทับใจตั้งแต่แรกพบ]

[เวลาที่เหลือ: 03:00 นาที]

[รางวัล: 

• ความสัมพันธ์กับชินอ๋องหยางเฉิงหยวน +35 (ระดับสหายสนิท)

• ป้ายทองเข้าออกอุทยานหลวง

• แต้มวาสนา +30

• แต้มเสน่ห์ +15]

[บทลงโทษหากล้มเหลว: ถูกลงโทษฐานบุกรุกเขตพระราชฐานชั้นใน ความน่าเชื่อถือลดลง]

(02:59... 02:58...)

 

หลิวเหมยแทบอยากยกมือกุมขมับ

เพิ่งหลงทางเข้ามาในเขตที่ไม่ควรเข้าก็ว่าแย่แล้ว แต่คนที่นั่งอยู่ตรงหน้ายังเป็นถึงชินอ๋อง พระอนุชาของฮ่องเต้อีกต่างหาก

หากถูกจับได้ว่านางกำนัลตัวเล็ก ๆ เดินเพ่นพ่านในเขตส่วนพระองค์ ต่อให้ไม่ถูกลงโทษหนัก อย่างน้อยก็คงต้องเสียเวลาแก้ตัวจนหมดวัน

แต่ระบบกลับมองเรื่องนี้เป็นโอกาสทองเสียอย่างนั้น

'สดใส เป็นธรรมชาติ ไม่ประจบประแจง... เข้าใจแล้ว'

หลิวเหมยเปิดหน้าต่างกระเป๋ามิติ ก่อนเรียกใช้ฟังก์ชัน [แมตช์ชุดประณีต] ทันที

 

วูบ!

ชุดนางกำนัลฝึกหัดสีฟ้าที่ตัดเย็บอย่างเรียบร้อยแปรเปลี่ยนเป็นชุดหรูฉวินสีฟ้าอ่อนสลับแพรขาว เนื้อผ้าพลิ้วเบา รับกับสายลมยามบ่าย เรือนผมประดับปิ่นหยกสลักลายกิ่งหลิวระดับ SR ซึ่งมีสีเขียวอ่อนนวลตา ส่วนถุงหอมขจัดพิษหมื่นชนิดที่ห้อยอยู่ข้างเอวส่งกลิ่นหอมสะอาดของสมุนไพรและดอกไม้จาง ๆ ออกมา

เครื่องแต่งกายชุดนี้ไม่ได้หรูหราจนสะดุดตา แต่กลับกลมกลืนกับสระน้ำและต้นหลิวรอบด้านอย่างน่าประหลาด ราวกับเธอเป็นส่วนหนึ่งของสถานที่นี้ตั้งแต่แรก

 

ตึ้ง!

[ภารกิจฉุกเฉินสำเร็จ!]

[ผลประเมิน: ระดับ SSS]

[ความกลมกลืนกับบรรยากาศ: 100%]

[ความพึงพอใจของชินอ๋อง: สูงสุด]

[ได้รับรางวัลทั้งหมดแล้ว!]

 

หลิวเหมยลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ในจังหวะเดียวกัน ชายหนุ่มตรงหน้าก็ปิดพัดลง เสียงนั้นดึงสติของเธอกลับมา

จริงสิ! เธอยังยืนอยู่ต่อหน้าพระอนุชาของฮ่องเต้!

หลิวเหมยก้มมองถาดในมือ ก่อนแสร้งเบิกตากว้างด้วยความงุนงง

“เอ๋? ที่นี่... ไม่ใช่ทางไปเรือนรับรองทิศตะวันออกหรือเจ้าคะ?”

คำถามแสนซื่อ ทำให้ชายหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงหัวเราะจะดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบของอุทยาน

“ฮ่า ๆ ๆ! เรือนรับรองทิศตะวันออกอย่างนั้นหรือ”

เขาโบกพัดในมือ ดวงตาเป็นประกายขบขัน

“แม่นางน้อย เจ้าหลงทางมาไกลทีเดียว ที่นี่คืออุทยานส่วนพระองค์ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ หากเดินต่อไปอีกหน่อย เกรงว่าเจ้าคงได้ก้าวเข้าเขตพระราชฐานชั้นในแล้ว”

หลิวเหมยรู้สึกเหมือนมีสายฟ้าฟาดลงกลางศีรษะ

'นี่ฉันหลงมาไกลถึงเพียงนั้นเชียวหรือ'

เธอรีบวางถาดลง คุกเข่าทันที

“ผู้น้อยหลิวเหมย นางกำนัลจากสำนักพัสตราภรณ์ มิได้มีเจตนาบุกรุกเขตส่วนพระองค์เจ้าค่ะ เพียงแต่ไม่คุ้นเคยกับเส้นทาง จึงพลั้งเดินผิดมา ขอคุณชายโปรดอภัยด้วยเจ้าค่ะ!”

เธอจงใจเรียกเขาว่าคุณชายแทนที่จะเอ่ยฐานะที่แท้จริง เพราะไม่อยากแสดงท่าทีรู้จักเขามากเกินไปตั้งแต่แรกพบ

ชินอ๋องหยางเฉิงหยวนลุกจากศาลา เดินลงมาตามขั้นหินอย่างไม่เร่งรีบ กลิ่นไม้กฤษณาจาง ๆ ลอยมากับสายลม

“ลุกขึ้นเถิด ข้าไม่ใช่คนใจแคบถึงขั้นจะลงโทษคนที่เดินหลงทางเสียหน่อย”

เขาหยุดตรงหน้าเธอ พลางกวาดตามองเครื่องแต่งกายสีฟ้าอ่อน ก่อนสายตาจะเลื่อนไปยังปิ่นหยกบนศีรษะ

“แต่เจ้าก็น่าสนใจไม่น้อยนัก”

หลิวเหมยเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

“น่าสนใจหรือเจ้าคะ?”

“ใช่” เขายิ้ม “นางกำนัลส่วนใหญ่เมื่อพบข้ามักก้มหน้าจนแทบมองไม่เห็นทาง บ้างก็รีบเอ่ยคำประจบจนข้าปวดหู แต่เจ้ากลับเดินหลงเข้ามาถึงที่นี่ แล้วยังทำหน้าเหมือนเพิ่งค้นพบว่าตนเองเดินผิดทางอีก”

หลิวเหมยเม้มปากกลั้นยิ้ม

จะให้ตอบอย่างไรเล่า เธอก็เพิ่งค้นพบจริง ๆ นี่นา!

“ส่วนกลิ่นหอมจากถุงเอวกับปิ่นหยกกิ่งหลิวของเจ้า” ชินอ๋องกล่าวต่อ “กลับเข้ากับสวนแห่งนี้ได้อย่างประหลาด มองแล้วสบายตากว่าของประดับฉูดฉาดเหล่านั้นมาก”

หลิวเหมยก้มศีรษะรับคำชมอย่างพอเหมาะ

“คุณชายชมเกินไปแล้วเจ้าค่ะ เครื่องประดับเหล่านี้เพียงช่วยให้ผู้น้อยดูไม่ขัดกับสถานที่เท่านั้น”

คำตอบเรียบง่ายไม่มีทีท่าถ่อมตัวเกินจริง ทำให้รอยยิ้มของชินอ๋องชัดเจนขึ้น

“หลิวเหมยสินะ?”

“เจ้าค่ะ”

“ถ้าเช่นนั้น ข้าจะให้ของสิ่งหนึ่งแก่เจ้า”

ชินอ๋องหยิบป้ายทองสลักลายมังกรลอยเมฆออกจากอกเสื้อ ยื่นมาตรงหน้าเธอ

หลิวเหมยจำลวดลายบนป้ายได้ทันที นั่นคือป้ายทองสำหรับเข้าออกอุทยานหลวง ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่นางกำนัลชั้นผู้น้อยจะมีโอกาสครอบครองได้ง่าย ๆ

“รับไว้เถิด ต่อไปหากเจ้ามีธุระในอุทยานหลวง จะได้ไม่ต้องกลัวทหารเวรจับตัวไปสอบสวน และหากอยากหาสถานที่สงบเพื่อปักผ้า ใต้ต้นหลิวแห่งนี้ก็ยินดีต้อนรับเจ้าเสมอ”

หลิวเหมยนิ่งไปชั่วขณะ เธอตั้งใจเพียงเปลี่ยนชุดให้ผ่านภารกิจฉุกเฉินเท่านั้น ใครจะคิดว่าการหลงทางครั้งนี้จะทำให้นางได้รับสิทธิพิเศษจากเชื้อพระวงศ์ระดับสูงเช่นนี้

นางรีบรับป้ายทองด้วยสองมือ

“หม่อมฉันขอบพระทัยชินอ๋องเพคะ”

“อ้อ ตอนนี้ถึงรู้แล้วหรือว่าข้าเป็นใคร?”

ชินอ๋องเลิกคิ้ว มองนางอย่างหยอกเย้า หลิวเหมยชะงักไปเล็กน้อย ก่อนยิ้มเจื่อน ๆ

“หม่อมฉัน... เพิ่งนึกขึ้นได้เพคะ”

“ดี เช่นนั้นก็จงจำไว้ให้ดี” เขาหุบพัดลงเคาะฝ่ามือเบา ๆ “ครั้งหน้าอย่าหลงทางเข้ามาอีกก็แล้วกัน เว้นแต่เจ้าตั้งใจมาเยี่ยมข้าโดยเฉพาะ”

หลิวเหมยก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มบาง ๆ

“หม่อมฉันจะจำไว้เพคะ”

เมื่อได้รับอนุญาตให้กลับ นางจึงเก็บถาดถุงหอมขึ้นมาแล้วเดินออกจากอุทยานไปตามทางที่ชินอ๋องบอก ทิ้งไว้เพียงกลิ่นสมุนไพรจาง ๆ ที่ลอยอยู่ใต้ต้นหลิว

ชายหนุ่มมองตามแผ่นหลังของนางจนลับแนวพุ่มไม้ ก่อนจะคลี่พัดออกอีกครั้ง

“หลิวเหมย... นางกำนัลจากสำนักพัสตราภรณ์อย่างนั้นหรือ”

รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นครุ่นคิด

ในวังหลวงแห่งนี้มีคนมากมายที่พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เขาจดจำ แต่หญิงสาวผู้นั้นกลับทำให้เขาสนใจได้ด้วยการเดินหลงทางเพียงครั้งเดียว

“น่าสนใจจริง ๆ”

 

ตึ้ง!

[ความสัมพันธ์กับชินอ๋องหยางเฉิงหยวน: +35]

[ปลดล็อกสิทธิ์พิเศษ: ป้ายทองเข้าออกอุทยานหลวง]

[คำเตือน: ตัวละครสำคัญรายนี้อาจส่งผลต่อเส้นทางเนื้อเรื่องหลัก]

 

หลิวเหมยเหลือบมองหน้าต่างระบบที่ปรากฏขึ้น ก่อนจะก้มมองป้ายทองในมือ

เธอเพิ่งเอาตัวรอดจากการหลงเข้าเขตหวงห้าม และยังได้เกราะคุ้มกันชั้นดีมาโดยไม่ต้องเสียแต้มสักแต้มเดียว

ดูเหมือนว่าในวังหลวงแห่งนี้ บางครั้งการเดินผิดทางก็อาจเป็นทางลัดไปสู่โอกาสที่คาดไม่ถึง

แต่สิ่งที่หลิวเหมยยังไม่รู้ก็คือ...

การพบกันใต้ต้นหลิวครั้งนี้ อาจทำให้เธอเข้าไปพัวพันกับเรื่องราวที่ลึกซึ้งกว่าการไต่เต้าในวังหลังเสียแล้ว