ระบบคอสตูมสะท้านวังหลัง

ตอนที่ 1

กลิ่นอับของกองผ้า

แสงไฟสีฟ้าจากหน้าจอสมาร์ตโฟนสะท้อนในแววตาคู่สวยของ ‘หลิวเหมย’ ในห้องนอนสี่เหลี่ยมแคบ ๆ ที่คุ้นเคย เสียงเครื่องปรับอากาศแผ่วเบาดังคลอไปกับความเงียบยามดึก นิ้วเรียวยาวของเธอกำลังเขี่ยและกดลงบนหน้าจอด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายอย่างถึงที่สุด

บนหน้าจอกำลังปรากฏเกมโมบายล์ยอดฮิตแนววังหลังที่เธอติดหนึบอย่างเกม ‘เล่ห์รักเงาราชวงศ์’

ตัวละครในชุดฮั่นฝูงดงามโอ่อ่ากำลังหมุนตัวไปมา หลิวเหมยถอนหายใจยาว พลางใช้นิ้วโป้งกดลงบนปุ่มสุ่มกาชา 10 ครั้ง หวังว่าจะได้ชุดราตรีดั่งหงส์เหินระดับ SSR มาครอบครองเสียที

“ฉากสวยหรู แต่สุ่มทีไรได้แต่ผ้าขี้ริ้ว”

เธอพึมพำกับตัวเองด้วยความเบื่อหน่าย

ทว่าในวินาทีที่วงล้อสุ่มกาชาบนหน้าจอหมุนวนจนเกิดแสงสีทองสว่างวาบ แสงนั้นกลับไม่ได้หยุดอยู่แค่ในจอภาพ

แสงสีทองปริศนาสว่างจ้าบาดตารวดเร็วและรุนแรงจนห้องนอนทั้งห้องกลายเป็นสีขาวโพลน หลิวเหมยรู้สึกเหมือนร่างทั้งร่างกำลังร่วงหล่นลงมาจากตึกสูงสิบชั้น ร่างกายเบาหวิวคล้ายไร้น้ำหนัก ก่อนที่ความรู้สึกจุกแน่นจะจู่โจมเข้าที่กลางอกอย่างแรง

ลมหายใจของเธอขาดห้วง สีหน้าเบื่อหน่ายเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกตกใจสุดขีด

หลิวเหมยกุมหน้าอกตัวเองไว้แน่น อากาศเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศหายวับไป แทนที่ด้วยกลิ่นฉุนกึกที่พุ่งเข้าปะทะจมูกอย่างจัง มันคือกลิ่นอับชื้นของผ้าที่กองทับถมกันมานานหลายวัน ผสมผสานกับกลิ่นโคลนเลน ขี้เถ้า และกลิ่นด่างซักผ้าที่หมักหมมจนเหม็นเปรี้ยว

“แฮ่ก... แฮ่ก...”

เธอหายใจหอบถี่ สมองพร่าเลือนจนจับต้นชนปลายไม่ถูก ดวงตาทั้งสองข้างพยายามปรับโฟกัส จนภาพตรงหน้าค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น

ที่นี่ไม่ใช่ห้องนอนอันอบอุ่นในความทรงจำของเธอ

ลานกว้างขนาดใหญ่ล้อมรอบด้วยกำแพงอิฐสีแดงเก่าแก่ที่ผุกร่อน พื้นเบื้องล่างคือแผ่นหินชื้นแฉะ มีน้ำขุ่น ๆ เจิ่งนองอยู่ตามร่องหิน กองผ้านับร้อยนับพันชิ้นถูกกองทับถมกันสูงพะเนินคล้ายภูเขาขนาดย่อม กลิ่นอับชื้นน่าสะอิดสะเอียนที่ชวนให้เวียนหัวลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ เสียงน้ำไหลซ่า ๆ และเสียงคนใช้ไม้ตีผ้าดังระงมไปทั่วบริเวณ

“ที่นี่... ที่ไหนกัน แล้วชุดของฉัน...” หลิวเหมยยกมือขึ้นมอง

มือของเธอที่เคยขาวเนียนจากการทาครีมบำรุง บัดนี้ทั้งเปียกปอน เหี่ยวย่นและซีดเซียวจากการแช่น้ำเป็นเวลานาน

ยิ่งไปกว่านั้น เสื้อผ้าเนื้อนุ่มที่ใส่นอนขลุกบนเตียง กลับกลายเป็นชุดผ้าป่านเนื้อหยาบสีเทาซีดที่เปียกชื้นจนแนบไปกับผิวกาย

ตึ้ง!

เสียงสัญญาณบางอย่างดังก้องในหัวของเธอโดยไม่ทันตั้งตัว พร้อมกับหน้าต่าง UI สี่เหลี่ยมสีทองลอยเด่นอยู่ตรงหน้า หลอดพลังงานและตัวอักษรเรืองแสงลอยกลางอากาศตรงกับระดับสายตาพอดี

[ยินดีต้อนรับโฮสต์เข้าสู่ระบบคอสตูมวังหลัง]

[ตรวจพบสภาวะจิตใจสับสน... ทำการเชื่อมต่อระบบสมบูรณ์]

[ภารกิจแรก : ยืนหยัดในโลกใหม่ - สวมชุดนางกำนัลซักล้างให้ถูกต้อง]

[คำอธิบาย : ท่านได้เข้ามาอยู่ในร่างของ 'หลิวเหมย' นางกำนัลซักล้างชั้นต่ำ เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกโบยจนตายจากหัวหน้านางกำนัล จงแต่งกายด้วยชุดซักล้างที่ถูกต้องตามกฎระเบียบภายในเวลา 3 นาที]

[รางวัลภารกิจ : ค่าความอดทน +10, ปลดล็อกกระเป๋ามิติระดับต่ำ]

[บทลงโทษหากล้มเหลว : โบย 20 ไม้ / ลดค่าพลังชีวิต 50%]

หลิวเหมยเบิกตากว้างจนแทบทะลุออกจากเบ้า สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ

“ระ...ระบบเนี่ยนะ? แล้วทำไมต้องสุ่มมาลงที่ร่างนางกำนัลซักล้างชั้นต่ำด้วยเล่า!”

ยังไม่ทันที่จะได้สบถหรือทำใจยอมรับความจริง เสียงแผดแหลมสูงอย่างดุดันก็ตะโกนแหวกอากาศมาจากทางด้านหลังทันที

“นังหลิวเหมย! ยืนเหม่อหาวิมานอะไรของเจ้า! ผ้ากองเท่าภูเขายังไม่ได้ซัก แล้วนั่นแต่งกายรุ่มร่ามเกะกะสายตาชะมัด! ถ้าอีกครึ่งเค่อเจ้ายังไม่เปลี่ยนชุดทำงานให้เรียบร้อยและเริ่มลงมือซักผ้าละก็... ข้าจะสั่งลงโทษโบยเจ้าให้หลังหัก!”

หญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วมใหญ่ในชุดหัวหน้านางกำนัลสีน้ำเงินเข้ม เดินก้าวฉับ ๆ เข้ามาพร้อมไม้ท่อนหนาในมือ สีหน้าของนางบึ้งตึงดุร้าย แววตาเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียม

หลิวเหมยหัวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดสั่งให้เธอรีบตอบรับทันที

“จะ...เจ้าค่ะ! จะรีบจัดการเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ!”

หน้าต่าง UI สีทองตรงหน้าเริ่มนับถอยหลังอย่างรวดเร็ว

[เวลาที่เหลือ : 02:15 นาที]

ร่างบางรีบเหลียวซ้ายแลขวา มองหาเสื้อผ้าที่จะต้องสวมใส่บนกองตะกร้าสานเก่า ๆ ข้างกายเธอ ในนั้นมีชุดผ้าป่านเนื้อหนาสีเทาเข้มทรงแคบ พร้อมผ้ากันเปื้อนผืนหนาที่ทำจากผ้ากระสอบ และปลอกแขนวางกองอยู่

นี่คือ ‘ชุดนางกำนัลซักล้าง’ ที่ระบบระบุไว้

ในเกมแต่งตัวที่เธอเคยเล่น การเปลี่ยนชุดแค่นิ้วจิ้มปุ่มเดียว เสื้อผ้าก็พลิ้วไหวเปลี่ยนรูปทันที

แต่นี่คือโลกแห่งความเป็นจริง เธอต้องสวมใส่มันด้วยมือเปล่าของตัวเองด้วยมือไม้สั่นเทาอย่างตื่นตระหนก

สติของหลิวเหมยยังกลับมาไม่เต็มร้อย แต่มือหยาบกลับรีบคว้าชุดผ้าป่านขึ้นมา แล้วถอดเสื้อตัวนอกที่เปียกชุ่มออกอย่างลุกลี้ลุกลน ความเย็นเหยียบของน้ำทำให้นิ้วมือของเธอแข็งเกร็ง ผ้าเนื้อหยาบบาดผิวเนียนจนรู้สึกแสบ แต่เวลานี้ไม่มีเวลาให้ถนอมตัวเองอีกแล้ว

[เวลาที่เหลือ : 01:05 นาที]

“เร็วเข้า... เร็วสิหลิวเหมย! ไม่อยากโดนไม้ตีตูดตั้งแต่วันแรกหรอกนะ!” เธอพึมพำกับตัวเองด้วยความลนลาน

หลิวเหมยรีบนำผ้ากันเปื้อนผืนหนามาผูกไว้ที่เอว มัดปมด้านหลังอย่างแน่นหนาเพื่อป้องกันไม่ให้ผ้ากันเปื้อนหลุดแล้วน้ำกระเด็นเปื้อนชุดจนเปียกชุ่ม จากนั้นสวมปลอกแขนทั้งสองข้างขึ้นมาจนถึงข้อศอก จัดแจงดึงรวบผมยาวที่รุ่ยร่ายขึ้นไปขมวดเป็นมวยต่ำด้านหลัง แล้วใช้ผ้าผืนเล็กพันผูกไว้อย่างรัดกุมตามระเบียบของนางกำนัลชั้นต่ำสุด

ความเปียกชื้นและความเหนอะหนะทำให้เธอรู้สึกอึดอัดจนอยากจะกรีดร้อง เมื่อก้าวถอยหลังมาส่องดูเงาสะท้อนในกะละมังน้ำข้างกาย ภาพหญิงสาวหน้าตาสะสวยแต่ดูระโหยโรยแรงในชุดนางกำนัลซักล้างเต็มยศก็ปรากฏขึ้น

ตึ้ง!

เสียงดนตรีประกอบอันไพเราะดังขึ้นพร้อมหน้าต่างแจ้งเตือนสีทองระยิบระยับ

[ภารกิจแรก : ยืนหยัดในโลกใหม่ - สวมชุดนางกำนัลซักล้างให้ถูกต้อง สำเร็จแล้ว!]

[ประเมินผล : ระดับ S (การแต่งกายถูกต้องตามระเบียบ 100%)]

[ท่านได้รับ : ค่าความอดทน +10, ปลดล็อกกระเป๋ามิติระดับต่ำ]

หลิวเหมยถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เหงื่อผุดซึมทั่วแผ่นหลัง เธอเพิ่งจะรอดพ้นจากหายนะแรกในชีวิตใหม่มาได้อย่างฉิวเฉียด

แต่เมื่อสายตาของเธอมองไปยังกองผ้าพะเนินตรงหน้าที่ส่งกลิ่นอับชื้นและเหม็นหึ่งไปทั่วลานซักล้างแห่งนี้ ความจริงอันแสนโหดร้ายก็ตบหน้าเธอเข้าอย่างจัง

กาชาและชุด SSR หายไปไหน?

พระเอกหล่อเหลาในวังหลวงอยู่ที่ไหน?

สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้ มีเพียงอ่างไม้ใบใหญ่ น้ำด่างซักผ้า และกองผ้าเน่าอับชื้นที่รอให้ซักนับร้อยนัยพันชิ้นเท่านั้น!

หลิวเหมยกุมขมับ ยิ้มแห้ง ๆ ให้กับหน้าต่างระบบสีทองที่ลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ

ชีวิตใหม่ในโลกเกมวังหลังของเธอ... มันเริ่มต้นได้น่าอนาถเหลือเกิน!

เชิงอรรถ

^

หน้าต่าง UI หรือ User Interface หรือส่วนติดต่อผู้ใช้ คือ หน้าตาหรือจุดเชื่อมต่อระหว่างมนุษย์กับระบบคอมพิวเตอร์ ซึ่งรวมถึงหน้าจอ ปุ่ม ไอคอน ตัวหนังสือ รูปภาพ และองค์ประกอบภาพทั้งหมดที่คุณมองเห็นและใช้งานบนอุปกรณ์