บทที่ 3 คุณชายหยวนผู้เลือกมาก

บทที่ 3

คุณชายหยวนผู้เลือกมาก

“ตื่นแต่เช้าเจ้าก็อย่าเอาแต่เดินเล่น ล้างหน้าล้างตาแล้วเตรียมตัวกินมื้อเช้าเสีย!”

เทียนหรงรีบเดินไปยกถาดเล็กที่วางไว้ทันใดเพราะเข้าใจว่ามารดาต้องการให้ตนไปยกซาลาเป่าที่พี่สาวทำไว้มาให้ แต่ด้วยน้ำหนักของน้ำแกงและซาลาเปาที่อัดแน่นเต็มถาด มือเล็ก ๆ ก็ไม่อาจประคองไว้ได้ ถาดเอียง น้ำแกงหกลงพื้น ซาลาเปาหล่นกลิ้งไปคนละทาง

“โอย! เจ้าทำอะไร? เด็กอะไรโง่เง่านัก! ยกไม่ได้ก็ไม่ต้องฝืน!”

คำดุนั้นเหมือนคมมีดบาดลงกลางใจเด็กชาย เทียนหรงยืนนิ่งอย่างสำนึกผิดฟังทุกอย่างไร้การโต้เถียงใด

“ข้าต้องทนลำบากเช่นนี้เพราะอะไร? ก็เพราะมีเจ้าติดท้องนี่แหละ! ถ้าไม่มีเจ้า ข้าไม่ต้องมานั่งกินซาลาเปาร้อน ๆ ในบ้านไม้หลังนี้! แต่ไปอยู่ที่--”

“ฮูหยิน อย่าพูดเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ…คุณชายไม่รู้เรื่องอันใด”

ป้าเจาเดินออกมาพอดี ก็รีบเข้ามากวาดซาลาเปาขึ้นจากพื้นและจัดการทุกอย่างให้อยู่ในความสงบที่สุด นางเข้าใจในความเสียใจและเจ็บปวดของเจ้านายตนดี แต่ก็ไม่เห็นด้วยที่เด็กชายตัวน้อยที่เกิดมาไม่รู้อิโหน่อิเหน่ต้องมารับกรรมด้วยเช่นกัน

“จะรู้เรื่องหรือไม่? ข้ารู้ชัดยิ่งกว่าสิ่งใด!”

เทียนหรงไม่พูดตอบโต้เลยและเขาก็ไม่อ่อนแอจนร้องไห้ด้วย เพียงรอให้มารดาใจเย็นลงตนจึงหมุนตัวเดินออกไปเงียบ ๆ

เขาเดินไปยังข้างบ้าน มุมหนึ่งที่พี่สาวเคยขุดดิน ปรับพื้นที่ให้กลายเป็นสนามเล่นเล็ก ๆ วางไว้ด้วยโครงไม้ ดินทราย และถังน้ำเก่า เด็กชายทรุดตัวลงข้างกองทราย ก่อนจะใช้ไม้ปลายแหลมเริ่มขีดลงบนพื้น

ภาพที่ปรากฏบนทรายกลับแปลกประหลาดเกินความคาดหมาย รูปทรงของสิ่งที่เขาวาดคล้ายกระบวนท่าการเคลื่อนไหวของคน ภาพโค้งของแขน การย่อขา การสะบัดเท้า

เส้นแต่ละเส้นดูมั่นคง แม่นยำ ราวกับผ่านการฝึกฝนมานับร้อยครั้ง หากแต่เจ้าของเส้นสายเหล่านั้น...ยังเป็นเพียงเด็กชายอายุเจ็ดขวบ ที่พูดจาไม่คล่องด้วยซ้ำ

ไฟในเตาอบอวลไปด้วยกลิ่นขิง และเหล้าหอม ลู่ชิงหรูยืนหลังตรงอยู่หน้าเขียงไม้ ใบหน้าสงบขณะหั่นแตงกวาแล้วนำมาคลุกเกลืออย่างรวดเร็วและแม่นยำ เสียงหั่นชัดถี่ราวกับมีดเฉือนผิวน้ำ

ซึ่งตลอดเวลาที่มีกลิ่นอาหารเจ้าระบบหยางอิ๋นก็มักจะปรากฏขึ้นเสมอ เสียงนั้นอารมณ์ดีทุกครั้งเมื่อพูดถึงเรื่องอาหาร ทว่าครั้งนี้กลับมีเสียงขุ่นเล็ก ๆ ปนมาเสียแล้วในวันนี้

‘หั่นแบบนั้นอีก ข้าขอประกาศเลยว่าเจ้าทำลายศิลปะแห่งการหั่นผักโดยสิ้นเชิง’

‘ข้าก็ไม่ได้หั่นใส่ถังให้เจ้ากินเสียหน่อย มัวแต่ประดิษฐ์ประดอยก็ไม่ต้องทำอะไรกันพอดี’

‘เฮอะ ไม่ได้กินก็ใช่ว่าจะมองไม่เห็น ความไม่พิถีพิถันมันบาดตา…ข้ารู้สึกสะอิดสะเอียนพอ ๆ กับตอนที่เจ้าจับข้าไปแทงคนนั่นล่ะ ตัวข้านั้นเต็มไปด้วยความเลือดสกปรก และกลิ่นเหงื่อชวนคลื่นไส้ เฮ้อ...กลิ่นไอของน้ำแกงปลาและน้ำมันงาสดชื่นกว่านัก’’

ลู่ชิงหรูหยุดมือ ช้อนตาขึ้นเล็กน้อย นางไม่ตอบอะไรต่อ แค่กลั้นหัวเราะแล้วตักน้ำหมักสูตรใหม่ขึ้นชิม

จากที่คุยเล่นกันอยู่ดีดีเจ้าอิ๋นตัวน้อยก็เปลี่ยนเรื่องเสียอย่างนั้น ‘อยากรู้คะแนนสะสมของเจ้าตอนนี้หรือไม่?’

‘ว่ามา’

แผ่นแสงโปร่งใสลอยขึ้นเบื้องหน้าชิงหรู ตัวเลขที่ขึ้นตรงหน้าเรียกเสียงถอนหายใจได้เป็นอย่างดี

‘คะแนนความพอใจ: 289’

นี่คือคะแนนที่นางใช้เวลาสะสมมาแรมปีจริงหรือนี่ ไม่นับคะแนนบางส่วนที่นางเบิกไปใช้ในช่วงแรกเพราะครอบครัวของร่างเดิมใกล้ตายก็เถอะ

‘เจ้านาย อย่าทำหน้าว่างเปล่าเช่นนั้นเลย หากเก็บเพิ่มอีกพันหกร้อยสิบเอ็ดคะแนน...ก็จะสามารถปลดล็อก ห้องครัวยุโรปจำลองระดับเริ่มต้น ได้แล้ว!’

นางปรายตามองรายการของที่แลกได้จากคะแนนเล็กน้อยที่นางมีตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นฟักทองจากแดนตะวันตก เนยสด หรือพริกเกาหลีและซอสสำหรับเอามาทำกิมจิ ล้วนเป็นของที่ไม่มีในยุคนี้แต่นั่นก็ไม่มีเหตุจำเป็นใดจะเอาคะแนนความพอใจไปแลก...

‘จะโทษใครก็ไม่ได้! ข้ารู้ว่าเจ้าอยากได้ครัวยุโรป! อยากได้ตู้เย็น เครื่องทอดไร้น้ำมัน เตาอบควบคุมอุณหภูมิ แต่เจ้าจะไปเอาคะแนนจากไหนมา หากยังไม่ยอมออกไปฟังคำชมด้วยตนเองเช่นทุกวันและทุกครา’

ลู่ชิงหรูวางจานลง ยืดตัวขึ้นพลางพูดเรียบ ๆ “ข้าจะพยายาม”

...ก็ใครให้นางมีนิสัยชอบอยู่คนเดียวไม่ชอบคุยกับใครกันเล่า หากจะต้องก้าวข้ามความไม่ชอบเหล่านี้เพื่อแลกคะแนนเพียงหลักหน่อยนางรู้สึกไม่คุ้มเอาเสียเลย ส่วนใหญ่หากรายการอาหารที่นางทำนั้นเป็นของง่าย ๆ นางก็เลยไปออกไปดีกว่าก็เท่านั้น

‘พยายามมาสามเดือนแล้ว คะแนนยังวิ่งเหมือนหอยทากพิการ! เจ้านาย--’

เสียงในหัวยังไม่ทันจบ เถ้าแก่ของภัตตาคารก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในครัว เปิดประตูแทบกระแทกฝาเตาอยู่ลอมล่อ

“พ่อครัวหรู!”

ลู่ชิงหรูเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตายังสงบนิ่ง

“มีอะไรหรือ?”

“ข้า...เมื่อครู่นี้มีบุรุษสวมชุดดำมาสั่งอาหารแบบนำกลับ เขาต้องการ ‘อาหารที่ดีที่สุดในร้าน’ เพื่อนำไปให้เจ้านายกินบนรถม้า”

“แล้ว...?”

...เถ้าแก่กลืนน้ำลายสองสามครั้ง ก่อนพูดต่ออย่างระมัดระวัง

“ดูจากท่าทางของคนใช้ผู้นั้น เยือกเย็น...ราวกับไม่ใช่คนเดินดิน เหมือนคนที่ถ้าเจ้าใส่เกลือผิดเม็ดหนึ่ง เขาก็สามารถทำให้ร้านเราหายไปจากถนนนี้ได้ในคืนเดียว ข้า...กลัวเหลือเกิน”

ลู่ชิงหรูกวาดตามองเขาแวบหนึ่งก่อนหันกลับไปหยิบกระบวยคนน้ำแกงอย่างไม่สะทกสะท้าน

“ท่านไม่ต้องวกวน” นางกล่าวเสียงเรียบ “สรุปแล้วเถ้าแก่ต้องการให้ข้าเป็นคนทำอาหารนั้นสินะ”

เถ้าแก่ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มเจื่อนผุดขึ้นบนใบหน้าทันที

“ก็ในร้านนี้...พ่อครัวหรู ฝีมือดีที่สุด ข้าก็แค่อยากให้ลูกค้าได้ลิ้มรสสิ่งที่คู่ควรเท่านั้นเอง แหะ ๆ”

นางไม่ตอบในทันที เพียงแค่เงียบแล้วเช็ดปลายกระบวยกับผ้าสะอาดอย่างใจเย็น ก่อนกล่าวต่อมา

“เถ้าแก่พอรู้หรือไม่ว่าพวกเขาเป็นใคร?”

เถ้าแก่หลุบตาต่ำ ราวกับไม่อยากสบตานางพยักหน้าเล็กน้อย

“ไม่แน่ใจ...แต่ชุดดำของชายผู้นั้น มีลายปักรูปนกอินทรีย์กลางเวหา อวิ๋นอิ๋ง ข้าเลยเดาเดาว่าเป็นคนจากตระกูลหยวน ตระกูลพ่อค้าที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองเฟิ่งเซียงแห่งนี้”

ลู่ชิงหรูพยักหน้าเบา ๆ ดวงตายังสงบนิ่งเช่นเดิม เช่นนั้นการที่เถ้าแก่มีท่าทีวิตกเพียงนี้ก็คงเพราะคาดเดาว่าอาหารที่คนผู้นั้นมาสั่งว่าขออาหารที่ดีที่สุดในภัตตาคารเราก็คงเพราะเอาไปให้คุณชายหยวนที่ขึ้นชื่อเรื่องความเลือกมาก ถึงขนาดพ่อครัวที่จวนยังเป็นอดีตคนครัวจากวังหลวง

...อืม นางชอบความท้าทายพอดี

“ข้าจะจัดการให้... เถ้าแก่ไม่ต้องกังวล”

“ดีมากข้าฝากความหวังของภัตตาคารเราไว้ที่เจ้าแล้ว”

นางหันกลับไปยังโต๊ะเตรียมอาหารอีกครั้ง

ภายในครัวหลังร้าน ควันบาง ๆ จากไอน้ำในลังถึงลอยขึ้นคลอเคลียลำแสงแดดยามสายที่สาดผ่านช่องลม ลู่ชิงหรูยืนสงบนิ่งหน้าโต๊ะเตรียมอาหาร ขณะใช้ปลายนิ้วแตะขอบเขียงเบา ๆ สีหน้าของนางนิ่งขรึม แต่ในแววตากำลังคิดใคร่ครวญไม่หยุด

“ของกินที่ดีที่สุดในร้าน…” นางพึมพำกับตัวเอง

คำว่าดีที่สุดไม่ใช่ว่าจะหมายถึงอาหารที่อร่อย เลิศรสที่สุด เสมอไป แต่มันคือเลิศรสและเหมาะสมกับสถานการณ์ด้วยต่างหาก

ในใจของนางแวบขึ้นมาทันทีถึงของอย่างหนึ่ง อาหารพกพาในโลกเดิมที่นางเคยใช้ตอนออกปฏิบัติภารกิจช่วงเดินทาง

แซนด์วิช...เรียบง่ายแต่สารอาหารครบ รสชาติขึ้นอยู่กับฝีมือคนทำ รูปทรงสามเหลี่ยมจับถนัดมือ ไม่หก ไม่เลอะ ไม่ต้องมีชาม และสามารถเพิ่มน้ำแกงให้ทานควบคู่กันได้ด้วย สามารถกินได้แม้ขณะอยู่บนรถม้า ไม่รสชาติหยาบกระด้างเหมือนอาหารพกพาชนิดอื่นในยุคนี้

คราแรกนั้นนางคิดถึงแฮมเบอร์เกอร์ แต่สุดท้ายก็ตัดทิ้งไปด้วยเหตุผลว่า มันใหญ่เกินไป...หากทำให้อร่อยก็ต้องมีน้ำราดเยิ้ม กินบนรถม้าคงไม่เหมาะเท่าไหร่ แต่หากนำวัถุดิบมาประยุกติ์ก็ไม่ต่างกับแซนด์วิชหรอก

ชิงหรูกระชับผ้ากันเปื้อนแล้วเหลือบมองไปยังลังวัตถุดิบบนโต๊ะ พอเห็นสิ่งที่มีนางก็ลงมือทันที

ระหว่างที่นางทำแซนด์วิชประยุกติ์อยู่นั้น เสียงฝีเท้าของพ่อครัวหลักของร้านก็ดังเข้ามาจากข้างหลัง เขาหยุดยืนมองแล้วเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้

“พ่อครัวหรู เจ้ากำลังทำอะไรหรือ?”

ลู่ชิงหรูไม่เงยหน้า ขณะหั่นเนื้อหมักและนึ่งจนนุ่มบาง ๆ แล้ววางเรียงบนหมั่นโถแผ่นหนึ่งที่นางผ่าด้านข้างเปิดออกเรียบร้อยแล้ว

“หมั่นโถสอดไส้เนื้อ”

...นี่คือชื่อที่เจ้าระบบอิ๋นอิ๋นช่วยแต่งให้นางเอง

“หมั่นโถ?” เขาทวนอย่างแปลกใจ “ข้าว่าเจ้าจะทำซาลาเปาไส้พิเศษอะไรเสียอีก ทำหมั่นโถให้คุณชายผู้นั้นกินจะดีหรือ?”

นางใช้ตะเกียบหยิบผักกวางตุ้งลวกจนสีเขียวใสคลุกน้ำยำซีอิ้วมาวางซ้อนบนเนื้ออย่างประณีต ก่อนจะตักน้ำแกงเคี่ยวผสมข้นเต้าเจี้ยวและสุมนไพรอย่างอื่นหยดเป็นทางยาวลงบนเนื้อที่ยังอุ่น กลิ่นหอมฟุ้งผสมกลิ่นเครื่องปรุงอ่อน ๆ ลอยแตะจมูกจนพ่อครัวหลักต้องย่นคิ้วกลืนน้ำลายอย่างอดกลั้น

ชิงหรูเข้าใจความคิดของพ่อครัวหลัก เพราะหมั่นโถปกตินั้นจะเป็นแค่แป้งธรรมดา เป็นอาหารของคนไม่มีอันจะกินซะส่วนใหญ่ พอนางเอามาทำอาหารให้คุณชายที่ขออาหารที่ดีที่สุดของร้านจึงดูไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไร

แต่นางไม่คิดเช่นนั้น... เพราะหมั่นโถของนางไม่เหมือนใครเสียหน่อย

“ซาลาเปาก็ดี แต่พอเย็นลงแป้งจะแข็ง กลิ่นจาง ซุปที่แทรกอยู่จะซึมออกมาก็ไม่อร่อยเท่ากินตอนร้อน ไหนจะไม่น่าดึงดูแม้จะทำไส้พิเศษเพียงใดแต่หากรูปลักษณ์ธรรมดาอาจไม่ถูกคุณชายผู้นั้นกินแต่แรกด้วยซ้ำ”

เสียงของนางราบเรียบขณะมือก็ทำอาหารไป

“หมั่นโถนี่ ข้านึ่งแยกไว้ก่อนให้เนื้อนุ่มฟูไม่แฉะเกินไป พอผ่าแหวกออกแล้วใส่ไส้หลายรสชาติเข้าไป แม้จะไม่ร้อนแล้วแต่หมั่นโถก็ไม่แข็งกระด้างเกิน ข้าทำไปหลายรสชาติเพียงเปิดกล่องไม้ออกดูก็ต้องมีสงสัยบ้างล่ะว่าสิ่งนี้คืออะไร อย่างน้อยเขาต้องหยิบชิมสักคำจากนั้นก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของรสชาติแล้ว...”

พ่อครัวหลักนิ่งฟัง สีหน้าคล้ายเข้าใจแต่ก็ยังไม่แน่ใจนัก

ลู่ชิงหรูทำหมั่นโถอีกสองชิ้น วางเรียงลงกล่องไม้ที่รองด้วยใบไม้แห้งรมควันกลิ่นหอมอ่อน ก่อนจะปิดฝากล่องเป็นอันปิดจบ

พ่อครัวหลักยิ้มแห้ง รีบหันกายออกจากครัวไปอย่างทำอันใดไม่ได้แล้ว คงต้องปล่อยให้เป็นเรื่องของโชคชะตาเสียแล้วล่ะ