คุณนายกับตาเฒ่าคนสวน

คุ-ณ-น-า-ย

กับตาเฒ่าคนสวน

นวนิยายสำหรับผู้ใหญ่เท่านั้น

ผู้​เขียน

กาสะลองทองคำ / เฉ่าฟ่าน

ไม่​อนุญาต​ให้​สแกน​หนังสือ​

หรือ​คัด​ลอก​เนื้อหา​ส่วน​ใด​ส่วน​หนึ่ง​ของ​หนังสือ

เว้น​แต่​ได้​รับ​อนุญาต​จาก​เจ้าของ​หนังสือ​เท่านั้น

นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่สมมติขึ้น

ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องจริงแต่อย่างใด ชื่อบุคคล

และสถานที่ที่ปรากฏในเนื้อเรื่อง ไม่มีเจตนา

อ้างอิงหรือก่อให้เกิดความเสียหายใดๆ

……….

นิยายเรื่องนี้… ไม่มีแก่นสารสารัตถะอะไรนักหนา

ทั้งเรื่องขับเคลื่อนด้วยอารมณ์อันมืดดำของมนุษย์

ดำเนินเรื่องด้วยตัณหาราคะสุดร้อนแรง

ท่านใดที่ไม่ชอบโปรดหลีกเลี่ยง

*เราเตือนท่านแล้ว*

บางช่วงบางตอนของความเร่าร้อน…

“ผมไม่ไหวแล้วครับ…”

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความต้องการ ลุงดินน์รีบปลดเข็มขัดอย่างใจร้อน… 

รูดซิปกางเกงพร้อมกับงัดเอาแก่นกายลำสีน้ำตาลยาวใหญ่มหึมาออกมาอวดสายตา

คุณนายมองแทงเนื้อที่โอบล้อมไปด้วยเส้นเลือดลายเอ็นอย่างกระหาย

ก่อนจะสอดมือเข้าไปใต้ชายกระโปรงของตัวเอง ดึงกางเกงในออกไปจากปลายเท้าแล้วขยับมาคร่อมลงกลางลำตัวของลุงดินน์ด้วยความโหยหาไม่ต่างกัน

ลุงดินน์หงายฝ่ามือ…

ค่อยๆ สอดอุ้งมือหงายเข้ามาไล้ลูบกลีบสวาทอวบอูมเหมือนหลังเต่าคว่ำลงมาประกบกับอุ้งมือพอดี

“อ๊า… ซี้ดดด… ”

คุณนายครางสยิว…

เมื่อลุงดินน์ตวัดนิ้วแหวกกลีบหนึบแน่นแล้วกดหัวแม่มือบี้คลึงติ่งกระสัน เพียงไม่นานน้ำเสียวของคุณนายก็ไหลซ่านออกมาอาบชุ่มปากรู

ส่งสัญญาณให้ลุงดินน์กดหัวเอ็นสีม่วงถอกบานใหญ่ราวกำปั้นมือเด็ก แทงเสยเข้าใส่จนมิด

“อ๊ะ… อ๊ายยยย… ”

คุณนายสะดุ้งคราง…

สองมือโอบรอบลำคอลุงดินน์ ตาหลับพริ้ม ค่อยๆ ทิ้งน้ำหนักของร่างกายลงมาที่สะโพก ขยับขึ้นแล้วโขลกสับกลีบสวาทรับลำเนื้อ แทงเสยขึ้นมาอย่างรู้จังหวะ

“อ๊า… อ๊า… ลุงดินน์จ๋าเสียวเหลือเกิน”

คุณนายร้องครางสยิว…

ใบหน้าบิดเบ้ทำท่าเหมือนจะทนไม่ไหวทั้งที่หล่อนเป็นฝ่ายขึ้นขย่มควบคุมจังหวะด้วยตัวเอง

แต่กลับยิ่งเสียวซ่านเพราะแก่นกายของลุงดินน์แข็งแกร่งมาก ทั้งที่เขาตั้งลำรับโดยที่ยังไม่ได้ขยับเอวกระเด้าด้วยซ้ำ แต่ก็ทำให้คุณนายร้องครางเสียวซ่านเสียเอง

ตอนที่ 1

จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ อำเภอปราณบุรี

ตอนสายของวันเสาร์ ที่บ้านเดี่ยวชั้นเดียวหลังใหญ่ราวกับคฤหาสน์ ปลูกสร้างทรงคอทเทจสไตล์ เน้นวัสดุไม้และอิฐสีส้มกับปูนไม่ทาสีเพื่อให้ดูเป็นธรรมชาติ ตั้งอยู่บนเนื้อที่หลายไร่ติดกับแม่น้ำปราณบุรี

“คุณนายคะมีผู้ชายคนนึงมาสมัครเป็นคนสวนค่ะ”

‘ป้านวล’ คนรับใช้วัยห้าสิบกว่าปีที่ทำงานอยู่ในบ้านหลังนี้มานาน กล่าวกับ ‘มุกดา’ สตรีวัยสามสิบปีผู้เป็นนาย

“คนนี้อายุเยอะหรือยังจ้ะป้านวล… ”

มุกดาถามอย่างไม่ใส่ใจนัก…

ดวงตาของหล่อนกำลังจ้องมองภาพบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ

“อายุคงไม่น้อยแล้วค่ะเพราะว่าผมบนหัวเป็นสีดอกเลาหมดแล้ว”

ป้านวลหมายถึงเส้นผมที่เป็นสีขาวปนเทา

“คงแก่มากแล้วสินะถ้าหัวหงอก… ”

ขณะที่กล่าว…

ตาของมุกดายังจับจ้องอยู่ที่หน้าจอโทรศัพท์ ไม่ได้ให้ความสนใจกับเรื่องที่ป้านวลรายงาน

“ไม่ใช่หัวหงอกค่ะ เส้นผมสีเทาดูคล้ายชาวต่างชาติค่ะ… ตัวใหญ่ยังกับยักษ์… ”

คำพูดประโยคนี้สะดุดหูของมุกดาเข้าอย่างจัง ทำให้หล่อนชักสายตาออกจากหน้าจอโทรศัพท์ หันมาใส่ใจในเรื่องที่ป้านวลบอกเล่า

“งั้นให้เข้ามา… เดี๋ยวมุกจะสัมภาษณ์เอง”

สิ้นเสียงของคุณนายคนงาม…

 ป้านวลรีบเดินกลับออกไปที่ประตูบ้านหลังใหญ่ ชายคนนั้นยังยืนรออยู่ข้างป้อมยาม

ไม่นานป้านวลก็เดินนำมาถึงเทอเรสที่คุณนายกำลังนั่งทอดอารมณ์จิบน้ำชาอย่างอารมณ์ดี

“มาแล้วค่ะคุณนาย”

ป้านวลกล่าว…

คุณนายเงยหน้าขึ้นมาจากถ้วยกาแฟที่กำลังจับช้อนคนช้าๆ ไล่ไอร้อนลอยขึ้นมาจากขอบถ้วย ครั้นเมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ภาพที่เห็นตรงหน้าถึงกับทำให้ช้อนหล่นจากมือของคุณนาย

“สวัสดีครับคุณนาย… ”

ชายวัยลุงผิวคล้ำ ตัวล่ำใหญ่บึกบึนเหมือนหมีกล่าวทักทายผู้เป็นเจ้าของบ้าน

“สะ… สวัสดีจ้ะ… ”

คุณนายกล่าวเสียงตะกุกตะกัก ยังตะลึงไม่หาย รูปร่างของผู้ชายคนนี้สะดุดตายิ่งนัก

ป้านวลรีบเข้ามาก้มเป็นเก็บช้อนที่ร่วงอยู่บนพื้นกระเบื้อง เดินกลับเข้าไปในครัวเพื่อเปลี่ยนช้อนอันใหม่มาให้

“ลุงชื่ออะไรจ๊ะ… ”

มุกดาทิ้งความสนจากเรื่องกาแฟมาที่ผู้ชายตรงหน้า

“ผมชื่อดินน์ครับ”

เจ้าของร่างสูงใหญ่บึกบึนมองสบตาคุณนาย

“ลุงเป็นคนแถวนี้หรือจ๊ะ… ”

ผมเป็นคนบางสะพานครับ…

ลุงดินน์ตอบ บางสะพานคืออำเภอหนึ่งของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์

“แต่ทำไมหน้าเหมือนฝรั่ง… ”

มุกดาไม่อาจเก็บความสงสัยเอาไว้ได้ ลุงดินน์จมูกโด่ง ตาคม คิ้วหนา หน้าผากกว้าง

“พ่อผมเป็นชาวสเปนมาได้กับแม่เป็นคนไทยครับ”

ลุงดินน์ไขข้อข้องใจของคุณนาย…

ตอนนี้มุกดารู้แล้วว่าสาเหตุที่เส้นผมของลุงคนนี้เป็นสีเทาอมน้ำตาลเข้มนั้นเป็นเพราะว่ามีเชื้อสายต่างชาติ ไม่ใช่ผมหงอกอย่างที่ป้านวลเข้าใจ

“ลุงแน่ใจนะคะว่าจะทำงานไหว สวนที่นี่กว้างขวางมาก… ”