เพื่อนพ่อที่ไม่ควรรัก

เสียงประกาศเรียกผู้โดยสารเที่ยวบินชั้นเฟิร์สคลาสที่กำลังจะเดินทางไปสู่มหานครลอนดอน ดังก้องกังวานไปทั่วห้องรับรองพิเศษ VIP Lounge ของสนามบินสุวรรณภูมิ บรรยากาศภายในห้องสี่เหลี่ยมหรูหรานั้นเงียบสงบ ทว่ากลับเต็มไปด้วยความรู้สึกอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน

"ฝากแก้วตาดวงใจของฉันด้วยนะวิกเตอร์"

ธนา ชายวัยกลางคนรูปร่างสันทัด หันไปตบไหล่เพื่อนรักที่ยืนอยู่เคียงข้างด้วยน้ำเสียงหนักแน่นปนเว้าวอน แววตาของคนเป็นพ่อเต็มไปด้วยความห่วงใยเมื่อทอดมองไปยังร่างบางที่นั่งอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม

"นายไม่ต้องห่วง ธนา ไปรับตำแหน่งที่นั่นให้สบายใจเถอะ ฉันรับปากว่าจะดูแล ‘หลาน’ ให้ดีที่สุด... เหมือนเป็นลูกสาวของฉันเอง"

น้ำเสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจของ วิกเตอร์ เอ่ยตอบรับเรียบง่าย แต่แฝงไปด้วยความหนักแน่นที่ทำให้คนฟังวางใจ

ชายหนุ่มลูกครึ่งไทย-อังกฤษในวัยสี่สิบห้าปี ยืนตระหง่านด้วยความสูงร้อยเก้าสิบเซนติเมตรในชุดสูทสั่งตัดพิเศษจากอิตาลีสีเทาเข้ม ไหล่กว้าง หลังตรง และใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่ถูกกาลเวลาสลักเสลาให้ดูดุดันและน่าเกรงขามมากยิ่งขึ้น

เสน่ห์ของเขาไม่ใช่ความหนุ่มแน่นแบบวัยรุ่น แต่เป็นความสุกงอมของผู้ชายที่ผ่านโลกมามาก ทรงอิทธิพล และอันตราย

เวเรนิกา นั่งประสานมือไว้บนตักนิ่งๆ ใต้กระโปรงพลีทสีขาวตัวสวย หญิงสาวในวัยสิบเก้าปีกำลังจะก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยในฐานะเฟรชชี่ปีหนึ่งในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ใบหน้าจิ้มลิ้มสไตล์ลูกคุณหนูถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบา ริมฝีปากอวบอิ่มสีพีชเม้มเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อรับรู้ถึงสายตาคมกริบของ ‘คุณอาวิกเตอร์’ ที่ปรายมองมา

เธอจำเขาได้ดี วิกเตอร์คือเพื่อนสนิทที่สุดของพ่อ เป็นคุณอาใจดีที่มักจะซื้อของเล่นและขนมมาฝากเธอเสมอในวัยเด็ก แต่ช่วงสามสี่ปีหลังมานี้ วิกเตอร์ย้ายไปคุมโปรเจกต์อสังหาริมทรัพย์ขนาดยักษ์ที่ต่างประเทศ ทำให้เธอแทบไม่ได้เจอเขาเลย จนกระทั่งวันนี้... วันที่พ่อต้องไปรับตำแหน่งประธานบริหารสาขายุโรปเป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม และตัดสินใจฝากฝังเธอไว้ใต้ชายคาของผู้ชายคนนี้

เขาเปลี่ยนไปมาก... หรืออาจจะเป็นเธอเองที่โตพอจะมองเขาเปลี่ยนไป เวเรนิกาคิดในใจ แอบลอบมองเส้นเลือดที่ปูดนูนบนหลังมือแกร่ง และสันกรามคมกริบที่ขบเข้าหากันของเขา

"เวนิส มาหาพ่อสิลูก" ธนาอ้าแขนรับร่างบางของลูกสาวที่โผเข้ามากอดกอด รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้าหวาน แม้ในใจจะแอบใจหายที่ต้องห่างพ่อเป็นเวลานาน

"หนูจะดูแลตัวเองดีๆ ค่ะ คุณพ่อไม่ต้องห่วงนะคะ" เสียงหวานใสเอ่ยอู้อี้อยู่กับอกพ่อ

"ห้ามดื้อกับคุณอาเขานะรู้ไหม กฎของวิกเตอร์คือกฎของพ่อ เขาคือผู้ปกครองของลูกนับตั้งแต่วินาทีนี้" ธนาลูบผมลูกสาวอย่างแสนรัก ก่อนจะผละออกและหันไปพยักหน้าให้เพื่อนสนิทเป็นครั้งสุดท้าย "ฉันไปก่อนนะวิกเตอร์ ขอบใจนายมากจริงๆ"

"เดินทางปลอดภัยไอ้เพื่อนรัก"

เมื่อแผ่นหลังของธนากลืนหายไปกับฝูงชนหลังประตูกระจกของจุดตรวจพาสปอร์ต บรรยากาศรอบตัวระหว่างเวเรนิกาและวิกเตอร์ก็เปลี่ยนไปทันที ความคุ้นเคยแบบพ่อลูกที่เคยมีในอดีตจางหายไป เหลือเพียงความเงียบงันที่เต็มไปด้วยความประหม่า

"รถจอดรออยู่ด้านนอกแล้ว ไปกันเถอะ"

วิกเตอร์เอ่ยทำลายความเงียบ เขาไม่ได้ใช้สรรพนามเรียกตัวเองว่า ‘อา’ เหมือนเมื่อก่อน ร่างสูงหมุนตัวเดินนำออกไปโดยไม่รอคำตอบ ทิ้งให้เวเรนิการีบคว้ากระเป๋าสะพายใบเล็กและก้าวเท้ายาวๆ ตามแผ่นหลังกว้างนั้นไป

@ภายในห้องโดยสารของ Rolls-Royce Phantom สีดำสนิท

แอร์คอนดิชันเนอร์เย็นฉ่ำปะทะผิวกาย แต่กลับไม่สามารถดับความร้อนรุ่มแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในช่องท้องของเวเรนิกาได้เลย เธอนั่งตัวลีบอยู่ชิดริมหน้าต่างฝั่งซ้าย ขณะที่วิกเตอร์นั่งไขว่ห้างด้วยท่วงท่าสบายๆ อยู่ทางฝั่งขวา พื้นที่กว้างขวางของเบาะหลังรถหรูระดับโลกดูแคบลงไปถนัดตาเมื่อมีผู้ชายตัวโตทรงอำนาจคนนี้นั่งร่วมอยู่ด้วย

กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพง... กลิ่นของไม้ซีดาร์ผสมผสานกับใบยาสูบและอำพันจางๆ ลอยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่บ่งบอกถึงความเป็นชายชาตรีอย่างเต็มเปี่ยม ดุดัน สุขุม แต่ก็เย้ายวนจนน่าประหลาด เวเรนิกาเผลอสูดกลิ่นนั้นเข้าปอดเบาๆ ก่อนจะสะดุ้งเมื่อเสียงทุ้มดังขึ้นฝ่าความเงียบ

"ชุดนักศึกษา... จะใส่กระโปรงสั้นแบบนี้ไปเรียนจริงๆ หรือ?"

คนถูกถามหันขวับไปมอง วิกเตอร์ไม่ได้หันมามองหน้าเธอ สายตาคมกริบของเขาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างรถ ทว่าเวเรนิการู้ดีว่าเขากำลังพูดถึงอะไร เธอเหลือบมองกระโปรงพลีทความยาวเหนือเข่าของตัวเอง มันไม่ได้สั้นจนน่าเกลียดสำหรับเด็กวัยรุ่นยุคนี้ แต่มันคงขัดใจคนเจ้าระเบียบอย่างเขา

"นี่เป็นความยาวมาตรฐานค่ะ ค... คุณอา" เธอตอบเสียงแผ่ว พยายามดึงชายกระโปรงลงมาปิดหน้าขาขาวเนียนของตัวเองโดยสัญชาตญาณ

วิกเตอร์หันกลับมามองเธอ ดวงตาสีรัตติกาลของเขาวูบไหวไปชั่วขณะเมื่อเห็นปลายนิ้วเรียวเล็กของหญิงสาวกำลังขยับผ้าบางๆ บนต้นขาอ่อน เขาจ้องมองภาพนั้นเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะตวัดสายตากลับขึ้นมาสบตากับดวงตาคู่สวยที่ซ่อนความดื้อรั้นไว้ภายใต้แพขนตางอนยาว

"อยู่ที่นี่ เรียกฉันว่าวิกเตอร์" เขาออกคำสั่งเสียงเรียบ "ตอนที่พ่อเธอไม่อยู่ ฉันไม่ใช่อาที่แสนดีของเธออีกต่อไป เวเรนิกา ฉันคือผู้ปกครอง... และกฎของฉัน ต้องได้รับการปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด"

เวเรนิกากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก คำว่า ‘วิกเตอร์’ ที่หลุดออกจากปากเขา มันทำลายเส้นกั้นความสัมพันธ์แบบเครือญาติที่เธอเคยมีต่อเขาจนหมดสิ้น ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่ญาติ ไม่ใช่สายเลือด เขาคือเพศตรงข้าม... เพศตรงข้ามที่อันตรายต่อจังหวะการเต้นของหัวใจเธอมากที่สุด

"ค่ะ... คุณวิกเตอร์" เธอยอมจำนนด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่ลึกๆ ในใจ ความขบถเล็กๆ เริ่มก่อตัวขึ้น

วิกเตอร์ลอบมองริมฝีปากสีพีชที่เม้มเข้าหากันอย่างขัดใจของคนตัวเล็ก ริมฝีปากของเขาเหยียดขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากเพียงเสี้ยววินาทีโดยที่เธอไม่ทันสังเกตเห็น เด็กดื้อ... เขาคิดในใจ สิบเก้าปีแล้วสินะ โตขึ้นเป็นบ้า... โตจนเขาแทบจะลืมภาพเด็กผู้หญิงถักเปียสองข้างในวันวานไปจนหมดสิ้น