บทที่ 17

เซ่าเยว่มองแผ่นหลังของเขา มือข้างลำตัวสั่นไหวเล็กน้อย

เขาเป็นคนขอหย่าเอง แต่ตอนนี้กลับพูดแค่ประโยคเดียวว่าให้เธอกลับไปบ้านเดิม พอบอกเสร็จ ไม่รอให้เธอพูดอะไรก็เดินจากไป คิดอยู่แล้วว่าเธอไม่มีทางปฏิเสธสินะ?

ในสายตาของเจียงเฉินหาน เธอก็เป็นแค่คนที่เรียกให้มาก็ต้องมา โบกมือไล่ก็ต้องไป

เซ่าเยว่สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามระบายความรู้สึกในใจออกไป

แต่สิ่งที่ทำให้เธอลังเลยิ่งกว่าก็คือ เธอควรกลับไปบ้านเดิมดีไหมนะ?

คุณปู่เจียงอยู่ที่บ้านเดิม ถ้าไม่ไป ท่านต้องคิดมากแน่ ๆ

แต่เธอก็เซ็นสัญญาหย่าไปแล้ว เธอไม่อยากกลับไป...

ขณะที่ยังตัดสินใจไม่ได้ เฉิงเหยียนโย่วก็โทรมา “เซ่าเยว่ เธอนั่งรอในห้องส่วนตัวไปก่อนนะ รอฉันบอกอีกที แล้วเดี๋ยวฉันจะพาเธอไปพบผู้มีอิทธิพลท่านหนึ่ง”

เซ่าเยว่หยุดคิดเรื่องจะกลับบ้านเดิมหรือไม่ชั่วคราว แล้วถามว่า “ผู้มีอิทธิพลอะไร?”

นี่เป็นเรื่องที่อยู่นอกแผนที่วางไว้

เสียงของเฉิงเหยียนโย่วตื่นเต้นมาก “ทายาทหนุ่มแห่งแวดวงเมืองหลวงที่เพิ่งกลับมาจากประเทศเอ็ม!”

ตลอดหลายปีที่เฉิงเหยียนโย่วสร้างธุรกิจมา เจอเรื่องใหญ่โตมาไม่น้อย

ทำให้เธอตื่นเต้นขนาดนี้ อีกฝ่ายต้องมีเบื้องหลังไม่ธรรม