ตอนที่ 1: พะพายกระเพรา

ท่ามกลางไอร้อนระอุของเตาแก๊สและกลิ่นหอมฉุนของพริกขี้หนูสวนผัดกระเทียมที่โชยฟุ้งไปทั่วบริเวณบาทวิถี ข้างตึกระฟ้าใจกลางเมืองหลวง

เสียงตะหลิวเหล็กกระทบกระทะดัง เคร้ง! เคร้ง! เป็นจังหวะอย่างฉะฉาน

"พะพาย" หญิงสาวร่างเล็กในชุดเสื้อยืดสีขาวพับแขนและผ้ากันเปื้อนสียีนส์ซีดๆ กำลังควงกระทะผัดกะเพราด้วยท่าทางคล่องแคล่ว

ใบหน้าเนียนใสมีเม็ดเหงื่อผุดพรายตามไรผมจนต้องใช้หลังมือคอยปาดออกอยู่บ่อยครั้ง แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับเปล่งประกายความสดใสและพลังบวกออกมาอย่างไม่มีเหน็ดเหนื่อย 

กลิ่นหอมไหม้ของใบกะเพราแท้ไม่ใส่ถั่วฝักยาว ลอยไปเตะจมูกมนุษย์ออฟฟิศที่กำลังเดินหิ้วท้องหิวกระจายออกมาจากตึกสูงรอบๆ จนทำให้หน้าร้านรถเข็นเล็กๆ ที่ติดป้ายไวนิลเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ว่า "กะเพราอินดี้ พายสู้ชีวิต" มีแถวผู้คนยืนต่อคิวกันยาวเหยียดจนล้นทางเท้า

"กะเพราหมูสับเผ็ดๆ ไข่ดาวกรอบๆ ไข่แดงเยิ้มได้แล้วค่ะพี่! ทานให้อร่อยนะคะ!" พะพายยื่นกล่องข้าวชานอ้อยให้ลูกค้าหนุ่มแว่นคนหนึ่งพร้อมรอยยิ้มกว้างจนตาหยี

"ขอบคุณครับน้องพาย แหม...ได้รอยยิ้มแม่ค้าแถมมาด้วย แบบนี้พี่มีแรงทำงานถึงค่ำเลย" ลูกค้าหนุ่มแซวพลางรับกล่องข้าวไปอย่างอารมณ์ดี

"ระวังจะตาค้างเพราะความเผ็ดของพริกขี้หนูสวนร้านพายมากกว่านะคะพี่ ฮ่า ๆ!" หญิงสาวหัวเราะร่าพลางตวัดตะหลิวลงกระทะเพื่อเริ่มทำออเดอร์ถัดไปทันที

สำหรับพายแล้ว รอยยิ้มและเสียงหัวเราะคือสิ่งเดียวที่เธอใช้เป็นเกราะกำบังความทุกข์ในชีวิต ครอบครัวของเธอไม่ได้สมบูรณ์แบบเหมือนคนอื่น

พ่อเสียชีวิตไปตั้งแต่เธอยังเด็ก ทิ้งให้เธออยู่กับแม่ที่ตอนนี้แก่ชราและล้มป่วยด้วยโรคเรื้อรัง ต้องเข้าออกโรงพยาบาลเป็นว่าเล่น ค่ารักษาพยาบาลและค่ายาในแต่ละเดือนสูงลิบลิ่ว

แถมซ้ำร้ายพี่ชายเพียงคนเดียว กลับหลงผิดไปยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติดจนถูกจับติดคุก ทิ้งภาระหนี้สินนอกระบบก้อนโตไว้ให้เธอตามเช็ดตามล้าง

ทว่าพะพายไม่เคยเอาปมด้อยหรือความรันทดเหล่านี้มานั่งร้องไห้ฟูมฟาย เธอยึดคติว่า

'ในเมื่อฟ้าส่งบททดสอบมหาโหดมาให้ เธอก็จะส่งรอยยิ้มหวาน ๆ สู้กลับไปให้ดู!'

"ยัยพายเอ๋ย เอ็งนี่มันอึดเหมือนควายถึกจริงๆ ข้าละยอมใจ" ป้าดวง แม่ค้าร้านน้ำปั่นข้างๆ เอ่ยปากทักพลางส่งแก้วชานมไข่มุกแช่เย็นเจี๊ยบมาให้

"เอ้า ดื่มดับร้อนซะหน่อย เดี๋ยวจะเป็นลมแดดไปซะก่อน"

"ขอบคุณค่ะป้าดวง พายอึดอยู่แล้ว ถังเช่าขนานแท้ยังต้องเรียกพายว่าพี่เลยป้า ร่างกายนี้ขับเคลื่อนด้วยแรงเงินและค่าหมอแม่ล้วนๆ จ้า!" พะพายหัวเราะเสียงใส รับแก้วน้ำมาดูดอึกใหญ่ให้ชื่นใจ ก่อนจะหันไปสับหมูต่อด้วยท่าทางร่าเริง

ทว่า... ความครึกครื้นและเสียงเจี๊ยวจ๊าวของตลาดนัด กลับต้องเงียบกริบลงฉับพลัน ราวกับมีใครกดปุ่มปิดเสียง สายตาหลายสิบคู่ของพนักงานออฟฟิศที่กำลังยืนเคี้ยวลูกชิ้นทอดหรือรอคิวอาหาร ต่างพากันหันไปจับจ้องยังร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มคนหนึ่งที่เพิ่งก้าวเดินออกมาจากประตูหน้าต่างกระจกบานยักษ์ของตึกระฟ้าใจกลางเมือง

"คิริน" CEO หนุ่มรุ่นใหม่ไฟแรง เจ้าของอาณาจักรธุรกิจอสังหาริมทรัพย์และเทคโนโลยีระดับหมื่นล้าน

กำลังเดินตรวจงานภาคสนามและดูความเรียบร้อยรอบตึกพร้อมกับบอดี้การ์ดและเลขาชุดดำอีกสามสี่คน

ชายหนุ่มอายุราวๆ ยี่สิบปลาย คนนี้ มีรูปร่างหล่อเหลาราวกับหลุดออกมาจากภาพวาดคลาสสิก ใบหน้าของเขาหวานละมุน นัยน์ตาเรียวยาวคมกริบดุจเหยี่ยว รับกับสันจมูกโด่งสวยและริมฝีปากหยักลึกได้รูป รูปร่างสูงโปร่งเป๊ะทุกสัดส่วน

ภายใต้ชุดสูทสากลสีเทาเข้มคัตติ้งเนี้ยบหรูหราที่ส่งเสริมสง่าราศีแบบลูกผู้ดีเก่าอย่างชัดเจน ตัวเขาไม่ได้ล่ำบึ้กกล้ามโตจนหนาเตอะ แต่เป็นความเพรียวสมส่วนที่แฝงไปด้วยความแข็งแกร่ง

แต่สิ่งที่โดดเด่นและเป็นที่โจษจันมากที่สุดในตัวคิริน ไม่ใช่ความรวยหรือความหล่อ...แต่คือความ "ขรึม"

ใบหน้าของเขาเรียบนิ่งสนิท ราวกับถูกสลักมาจากก้อนน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบคู่ทอดมองไปทางไหนก็ทำให้พนักงานแถวนั้นเสียวสันหลังวาบไปตามๆ กัน

ตั้งแต่ก้าวขึ้นมารับตำแหน่งประธานบริหารต่อจากผู้เป็นพ่อ แทบไม่มีใครเคยเห็นคิรินหลุดยิ้มหรือหัวเราะเลยสักครั้งเดียว จนทุกคนพร้อมใจกันตั้งฉายา ให้เขาว่า 'บอสหน้าตึง'