ตอนที่ 2 พะพายกระเพรา 2

ภายใต้ท่าทางสุขุมนุ่มลึกและขรึมจัดจนน่ากลัว ภายในหัวของคิรินกำลังเดือดพล่าน อาการโรคไมเกรนเจ้ากรรมกำลังกำเริบอย่างรุนแรงจนขมับขวาของเขาเต้นตุบๆ สีหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นแดงก่ำ และซีดลงทันตาเห็น

ราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบ และเค้ากำลังจะสลบ แบบนั้นเลย

ปัญหาความเครียด จากการประชุมบอร์ดบริหารแบบมาราธอน มาตั้งแต่แปดโมงเช้า ประกอบกับอาหารเหลาหรูหราราคาแพงลิบที่เลขาคนสนิท สั่งให้เชฟรัดับมิชลิน จัดเตรียมไว้ให้บนห้องทำงานชั้นบนสุด

แต่เขากลับกลืนมันไม่ลงเลยสักคำ ทำให้ท้องที่ว่างเปล่ามาตลอดทั้งวัน เริ่มส่งสัญญาณประท้วงจนร่างกายเริ่มต่อต้าน

"ท่านประธานครับ... ไหวไหมครับ หน้าซีดมากเลยครับ" สมชาย เลขาส่วนตัวกระซิบถามด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ด้วยความอุสาหะเป็นห่วงเจ้าของเงินเดือน

"ไม่ต้อง!!...ฉันไหว" คิรินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบต่ำแต่เย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์ เขายังคงพยายามพยุงร่างกายอันสูงใหญ่ให้เดินตรงแน่วเพื่อไม่ให้ใครเห็นความอ่อนแอ

แต่ทว่า ร่างกายมนุษย์ไม่ใช่เครื่องจักร ก้าวขาออกไปได้อีกเพียงไม่กี่ก้าว โลกทั้งใบที่คิรินมองเห็นก็เริ่มหมุนคว้างอย่างรุนแรง

ภาพตึกสูงและผู้คนพร่าเบลอ แสงแดดยามบ่ายแผดเผาจนตาพร่า ชายหนุ่มเสียการทรงตัว ร่างสูงโปร่งเดินโซเซๆ ไปมา ไปมา 2 - 3 ครั้ง ก่อนจะเอี้ยวไปทางด้านข้างเพื่อหาที่ยึดเกาะ

และโชคชะตาก็ดลบันดาลให้มือหนาของเขาไปคว้าจับเข้ากับเสาเหล็กของร่มผ้าใบกันแดด...ซึ่งเป็นร่มของร้านกะเพราพะพายนั่นเอง!

ตึง! ร่มเหล็กสั่นสะเทือนตามแรงกระแทกของคนตัวโต

"เฮ้ย...คุณคะ! เป็นอะไรหรือเปล่า?!"

พะพายที่กำลังสะบัดกะเพราในกระทะหันมาเห็นเหตุการณ์พอดี เธออุทานลั่นด้วยความตกใจ เมื่อเห็นชายหนุ่มชุดสูทเนี้ยบราคารวมกันน่าจะซื้อรถมอเตอร์ไซค์ของเธอได้หลายคัน กำลังยืนเกาะเสาร่มหน้าร้าน ใบหน้าหล่อหวานบัดนี้ซีดเผือดราวกับกระดาษ

คิริน ปรือตาอันคมกริบที่ตอนนี้ฉายแววอ่อนล้าขึ้นมอง เขาเห็นเพียงเงาร่างเล็กๆ ของผู้หญิงคนหนึ่งถลาเข้ามาหา

สัญชาตญาณความถือตัวและมาดผู้ดีอันเข้มข้นทำให้เขาพยายามขยับตัวหนีและสะบัดเสียงใส่เพื่อไล่คนแปลกหน้า

"อย่า มา จับฉันนะ เธอเป็น ใคร กัน เนี่ย... ฉันไม่ได้เป็นอะไร สักหน่อย" เขากล่าวเสียงขรึม แต่ทว่าน้ำเสียงนั้นกลับแผ่วเบา และขาดช่วง เหมือนคนกำลังจะหมดลมแรง ไร้ซึ่งความน่าเกรงขาม

"ไม่ได้เป็นอะไรได้ยังไงกันล่ะคะคุณ หน้าขาวซีด จนจะเป็นกระดาษเอสี่อยู่แล้วค่ะ แถมตัวก็เริ่มสั่นแล้วด้วย คุณกำลังจะเป็นลมค่ะ รู้จักไหมคะ เป็น.......ลม แบบล้มฟุบไปได้เลยหนะค่ะ"

พะพายไม่ได้สนใจเสียงดุ รีบขยับเข้าไปประคองแขนของชายหนุ่มร่างสูงเอาไว้ด้วยความหวังดี ทันทีที่ผิวเนื้อสัมผัสผ่านเนื้อผ้า พะพายรับรู้ได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขา

ขณะที่คิรินเองก็ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแป้งเด็กราคาถูกผสมกับกลิ่นพริกแกงโชยมาจากตัวหญิงสาวร่างเล็กที่สูงเพียงระดับอกของเขา 

"เธอ จะ ทำ อะ ไร ฉัน" ประธานหนุ่มยังคงพยายามสะบัดมือเธอออก แต่แรงก็แทบไม่เหลือแล้ว เค้าเริ่มรู้สึกได้ว่าตัวเค้าเองคงใกล้เป็นลมเหมือนที่เธอบอกจริงๆ 

พะพายประคองประธานหนุ่มนั่งที่โต๊ะหน้าร้านบนเก้าอี้พลาสติกสีน้ำเงินตัวเล็ก พลางเอามือเล็กเรียวโบกพัดเบาๆ ก่อนเดินไปหยิบฝาหม้อที่อยู่ใกล้มือมาโบกเพิ่ม 

"นั่งลงตรงนี้ก่อนนะคะคุณชายบอส ห้ามดื้อ ห้ามเถียงคนสวยนะคะ! และห้ามลุกไปไหนจนกว่าจะสั่งค่ะ" 

เขาทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้พลาสติกแคบ ๆ อย่างหมดท่า ชายหนุ่มหลับตาลงแน่นเพื่อให้อาการบ้านหมุนบรรเทาลง ขมับซ้ายขวาเต้นระรัวจนแทบระเบิด

"อ่ะ ดื่มน้ำชาจีนเย็นๆ ก่อนค่ะคุณบอสใหญ่ ดื่มเข้าไปอึกใหญ่ๆ เลยนะคะ"

พะพายยัดแก้วพลาสติกที่บรรจุน้ำชาสีใสแช่เย็นเจี๊ยบใส่มือหนาของคิริน ชายหนุ่มไม่มีทางเลือกนอกจากยกขึ้นจิบ ความเย็นของน้ำชาไหลลงคอช่วยดึงสติของเขากลับมาได้เล็กน้อย พลางลืมตาเล็กมองในมือของหญิงสาว และเธอกำลังพัดให้เขาด้วยใบพัดฝาหม้อ 

"นี่....ใบพัดบ้านเธอหรือไงยัยแม่ค้า และดูนี่สิ ผักชียังติดที่ฝาอยู่เลย!!!"