Chapter 12 กาแฟเป็นเหตุ

"ถ้าฉันเป็นคนแบบที่เธอว่า คืนนั้นฉันต้องจัดเธอไปแล้ว ไม่ปล่อยให้ลอยนวลมาจนถึงทุกวันนี้หรอกนะ"

"ไอ้คนลามก! ไอ้ลุงบ้ากาม! นี่ใช่ไหมธาตุแท้ของคุณ นี่ฉันหลงผิดไปจดทะเบียนกับคนแบบคุณได้ยังไงกัน"                                                       

"ถึงแล้วเย็นนี้กลับบ้านพร้อมกันเหมือนเดิมนะ"                            

"ฉันนั่งวินกลับก็ได้ลุงไม่ต้องรอฉันหรอก"                                     

"เป็นถึงเมียท่านประธาน ใครจะปล่อยให้เมียตัวเองนั่งวินกลับกันเล่า"                                 

"หยุดเรียกฉันว่าว่าเมียได้แล้ว! ตาลุงบ้า"                                      

"อ้าว! เธอลืมไปแล้วเหรอเราเพิ่งจดทะเบียนสมรสกันนะ เธอมีสิทธิ์ในตัวฉันทุกอย่างตามกฎหมายและเธอก็มีสิทธิ์ขาดแต่เพียงผู้เดียวด้วยนะจ๊ะเมียจ๋า"                                                                               

ฉันทำตาขวางใส่เขา แล้วเดินกระฟัดกระเฟียดออกไป รู้สึกว่าเขาจะกวนประสาทฉันขึ้นทุกวัน ฉันไม่น่าหลงกลไปจดทะเบียนสมรสกับเขาเลยจริงๆ เอาคำนำหน้านางสาวของฉันคืนมา ฉันได้แต่คิดในใจและในตอนนี้คนในออฟฟิศก็มองฉันแปลกๆ แล้วด้วย.                                         

"นี่! นาราเธอไปไหนมานี่มันเลยเวลางานไปเกือบห้านาทีแล้วนะ คิดว่าเป็นหลานท่านประธาน แล้วจะทำอะไรก็ได้เหรอ"                        

"ขอโทษค่ะ" ฉันเอ่ยขอโทษเธอไป เพราะไม่อยากต่อล้อต่อเถียงให้มันยืดยาว ยิ่งเป็นพี่กนกอะไรนี่แล้ว ฉันยิ่งไม่อยากจะพูดด้วยให้มันต่อความยาวสาวความยืด                                                                

“นี่งานของเธอ..ถ้าไม่เสร็จไม่ต้องกลับนะวันนี้" เธอชี้ไปที่เอกสารกองโต คุณกนกกำลังแกล้งฉันอยู่แน่ๆ อย่าว่าแต่วันนี้เลย อีกสามวันฉันก็ไม่รู้ว่ามันจะทำเสร็จหรือเปล่าเยอะขนาดนี้                                              

"เดี๋ยวพี่ช่วย" พี่รัศมีเอ่ยขึ้น                                                          

"แบ่งมาเลยเดี๋ยวช่วยอีกแรง" พี่ตาลก็เดินเข้ามาหา เพื่อจะช่วยฉันอีกคน                             

"หยุดเลย! พวกเธอสองคนมาตรวจบัญชีช่วยฉัน แล้วไม่ต้องไปยุ่งปล่อยให้นาราเป็นคนทำ" ฉันรับรู้ได้ถึงฤทธิ์เดชของพี่กนก เธอหาเรื่องแกล้งฉันได้ทุกวี่ทุกวัน ฉันไปทำอะไรให้นางนักหนาก็ไม่รู้                 

"นี่นารา! ไปชงกาแฟมาให้ฉันซิ!"                                                 

"ทำไมพี่ไม่ไปชงเองละคะหรือว่าเรียกแม่บ้านก็ได้ฉันจะทำงาน"      

"ใครเป็นลูกน้องใครเป็นเจ้านาย ฉันสั่งก็รีบไปสิ"                           

โอ๊ย! มันเรื่องบ้าอะไรกันนี่ ฉันต้องมาชงกาฟงกาแฟทั้งๆ ที่เอกสารกองเต็มโต๊ะ พี่กนกอะไรนั่น จะเล่นงานฉันอย่างนี้ทุกวันเลยหรือไง      ผมส่งนาราเสร็จก็รีบขึ้นไปทำงานที่ห้อง แต่พอดีผมอยากดื่มกาแฟ คุณพิมพ์ลดาเลขาของผมก็ออกไปทำธุระให้ผมข้างนอก ผมจึงลงไปชงเอง แต่ต้องแปลกใจ เมื่อเห็นนารากำลังชงกาแฟ แต่เธอไม่ดื่มกาแฟใครกันเป็นคนใช้เธอ                                                                             

"เมียจ๋า ชงกาแฟให้ใครหน่ะ..หืม"                                               

"นี่ลุง! จะกวนประสาทฉันไปถึงไหน ฉันบอกหลายครั้งแล้ว หยุดเรียกฉันแบบนี้สักที เดี๋ยวคนที่นี่เขาก็ได้ยินกันหรอก"                              

“แล้วกาแฟนั่นของใคร! "                                                            

คราวนี้เขาถามฉันออกมาเสียงเข้ม ท่าทางหน้าตาของเขาบ่งบอกว่ากำลังโกรธอยู่ อย่าบอกนะว่าโกรธฉันเรื่องชงกาแฟทำไมละ หรือว่าฉันจะกินกาแฟไม่ได้                                                            

"ของพี่กนกน่ะเขาให้ฉันมาชง"                                                    

"มานี่เลย!" แล้วเขาก็จูงแขนฉันปนลากไปที่ฝ่ายบัญชีทันที ฉันพยายามสะบัดมือเขาออกออก แต่ก็สู้แรงผู้ชายไม่ได้ เขาจับข้อมือฉันแน่นมากถ้าเป็นคอคงตายไปแล้วแน่                                                       

"คุณกนก! ทำไมคุณถึงใช้ให้นาราไปชงกาแฟ ทำไมคุณไม่ไปชงเอง"                                    

"ท่านประธานคะ กนกเห็นว่าน้องเขายังไม่มีงานอะไรมากมาย กนกก็เลยวานให้น้องเขาไปชงให้ค่ะ" เธอจีบปากจีบคอพูดกับตาลุงนั่น อย่าบอกนะว่ายัยพี่กนกเนี่ย แอบชอบตาลุงนี่อยู่ ต้องใช่แน่ๆ เลย           

"ใครก็ใช้นาราชงกาแฟไม่ได้! นอกจากผมและต่อไปนี้ นาราไม่ต้องทำงานที่แผนกนี้แล้ว นาราเก็บของคุณไปทำงานที่ห้องของฉัน"                    

"เฮ้ยลุง! ไม่นะฉันจะทำที่นี่"                                                        

"เก็บของ!"  คราวนี้เขาพูดเกรี้ยวกราด เสียจนฉันเองก็ไม่กล้าขัด ของที่อยู่บนโต๊ะก็ไม่ได้มีอะไรมากมาย มีแค่กระเป๋าแล้วก็เครื่องคิดเลขปากกาเท่านั้นเอง ฉันเก็บของเสร็จเขาก็ลากฉันออกไปจากตรงนี้ทันทีปล่อยให้บรรดาเหล่าพนักงานในออฟฟิศงงกันเป็นแถบ                     

พรุ่งนี้ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับฉันบ้าง แค่กาแฟถ้วยเดียวทำไมตาลุงนี่ต้องทำให้เป็นเรื่องราวใหญ่โตก็ไม่รู้ คิดไปคิดมาแล้วก็ตลกตัวเอง จากที่สมัครงานไลน์ผลิตอยู่ๆ ก็ถูกเปลี่ยนให้มาทำงานที่แผนกบัญชี แล้วตอนนี้ต้องย้ายจากแผนกบัญชี ไปทำงานที่ห้องท่านประธานชีวิตของฉันโคตรมีเรื่องให้ลุ้นตลอดเลย

ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง นั่นคือวันเกิดของผม ผมกำชับนับดาวให้ดูแลนาราเป็นอย่างดี วันเกิดผมปีนี้รู้สึกมารดาของผมจะจัดยิ่งใหญ่กว่าทุกปี ไม่รู้ว่าแม่กับเจสซี่ร่วมมือกันคิดจะทำอะไรบ้าง                              

นับดาวจัดการแปลงโฉมให้กับนารา ยังกะคนละคน เธอดูสวยสง่าสมกับเป็นภรรยาของท่านประธานเสียจริง                                    

"น้องต้องดูแลนาราให้ดี ห้ามเอาเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์ให้เธอและห้ามให้เธอเข้าใกล้ เพราะเธอแพ้แม้แต่กลิ่นของมัน"                                  

"โอ้โห! ขนาดนั้นเชียเหรอพี่ เธอแพ้แม้กระทั่งกลิ่นเนี่ยนะ นาราคือผู้โชคดีหนึ่งในล้านชัดๆ เดี๋ยวน้องจะดูแลเมียของพี่ มดไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม น้องจะยอมตายแทนเธอเองโอเคไหมคะพี่ชาย"                                  

"ดีมากน้องรัก"                                                                          

"น้องประชด! พี่รีบออกไปเถอะแขกทยอยมาเต็มงานแล้ว เดี๋ยวคุณแม่ก็เอ็ดเอาอีก"              

ก่อนออกไปที่ห้องจัดงาน ผมกลับเข้าไปหานาราอีกครั้ง เพราะตอนนี้เธอแต่งตัวรออยู่ในห้องของโรงแรม ผมรู้สึกเป็นห่วงเธอ ไม่รู้ว่าวันนี้จะเจอกับอะไรบ้าง                                                             

"จำได้ไหมที่บอก ระวังอย่าเข้าใกล้แอลกอฮอล์เป็นอันขาด”                       

"ลุงบอกฉันในรอบที่ร้อยแล้วนะ วันนี้ฉันจำขึ้นใจแล้วแหละ"                      

“นี่! บอกแล้วไงห้ามเรียกลุง"                                                       

"ก็มันติดปากไปแล้วนี่นา"                                                                       

"ฉันขอแค่วันนี้วันเดียว เธอต้องเรียกฉันว่าพี่ภู แล้วแทนตัวเองว่านาราเข้าใจไหม"                 

"เข้าใจแล้ว"                                                                               

"ไหนลองเรียกดูซิ"                                                                      

"พะ..พะ..พี่ภู"..ฉันพูดติดอ่างจนได้ ก็คนมันไม่เคยเรียกนี่นา                      

"เอาใหม่ไหนลองพูดตามฉัน พี่ภูนาราจะเชื่อฟังที่พูดค่ะ"               

 โอ๊ย! อะไรของเขาก็ไม่รู้ ฉันเขินเป็นเหมือนกันนะ เมื่อใช้สรรพนามใหม่ๆ ใจฉันมันเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ เมื่ออยู่ใกล้กันสองต่อสองในห้องนี้ แล้วเขาก็ก้มหน้าเข้ามาใกล้ ขอย้ำว่าใกล้มาก เขาจะทำให้ฉันเขินไปถึงไหนเนี่ย                                                                                          

"เร็วสิรีบพูดตาม"                                                                                   

"พี่ภูนาราจะเชื่อฟังพี่ภูค่ะ พอใจหรือยัง" ฉันพูดพร้อมกับเงยหน้าขึ้น ลืมไปว่าใบหน้าของเขากับฉันอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ   

ในเวลานี้ทั้งสองต่างมองหน้าและสบตากัน มันมีความหมายลึกซึ้งภายใต้ดวงตา ของเขาและเธอ นี่แหละที่เขาเรียกว่าดวงตาเป็นหน้าต่างของหัวใจ ใบหน้าของหญิงสาวที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเพียงบางๆ แต่ด้วยใบหน้าที่สดใสและสวยอยู่แล้ว ทำให้เธอยิ่งสวยเพิ่มขึ้น มันยิ่งทำให้ชายหนุ่มหลงใหลในใบหน้าและความงามของเธอ จนชายหนุ่มอดใจไม่ไหว เขาค่อยๆ โน้มใบหน้าลงต่ำ

 ก่อนจะทาบริมฝีปากลงไปที่เรียวปากได้รูปอย่างนุ่มนวล สัมผัสของเขาทำให้หญิงสาวเคลิ้มตามชั่วขณะ เมื่อเธอได้สตินาราผลักเขาออก แล้วเบือนหน้าหนีอย่างเขินอาย ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางสีชมพูอ่อนๆ นั่น

แต่ในเวลานี้มันแดงเป็นลูกตำลึงสุก เธออายเสียจนพูดอะไรไม่ออก เมื่อเสียจูบแรกให้กับชายตรงหน้า ภายใต้ความเงียบงันภูตะวันจึงเอ่ยขึ้น เพื่อคลายความเขินอายให้กับหญิงสาวตรงหน้า     

"ขอโทษนะ แต่จูบเมื่อครู่นี้ฉันตั้งใจ นับดาวจะเข้ามาดูแลเธอนะ แล้วอย่าเข้าใกล้แอลกอฮอล์ พี่ไปก่อนแล้วเจอกันที่งาน"