Chapter  11 ภรรยาท่านประธาน

พลั่ก!! แต่แล้วก็มีใครบางคนผลักฉัน พร้อมกับกระชากพ่อออกอย่างแรง จนฉันเกือบล้มดีนะที่ตาลุงนั่นมารับฉันไว้ทัน                          

"เธอทำอะไรของเธอ นี่นาราลูกสาวของฉันนะ" น้ำเสียงของพ่อฟังดูดุดัน ฉันจะพอเดาได้ที่แท้ผู้หญิงคนนี้น่าจะเป็นภรรยาใหม่ของพ่อฉันเอง     

"ลูกสาวเหรอ แม่ของเธอใช้ให้มาขอเงินล่ะสิ ว่าแล้วเชียว" เธอมองมาที่ฉันอย่างเหยียดๆ ดูจากท่าทางของเธอคงจะเกลียดฉันมาก                     

"นี่คุณพูดอะไรออกมารู้ตัวไหม นาราก็เป็นลูกของผม ถ้าผมจะให้เงินบ้างมันก็เป็นสิ่งที่ผมควรทำ และนาราก็ควรได้รับมัน"                        

"ฉันไม่เคยขอเงินพ่อ และตอนนี้ฉันก็เรียนจบแล้ว และฉันก็มีงานทำไม่จำเป็นต้องขอเงินใคร"

"อ้าว! ทำไมหนูเรียนแค่ปอวอสอล่ะลูก หนูเดือดร้อนเรื่องเงินหรือเปล่า"                               

"คุณหยุดเลยนะ! แม่เธอคงไม่มีปัญญาส่งเสียมากกว่า แล้วนี่คืออะไร ชิ! เป็นเด็กใจแตกสินะ ถึงได้มากับผู้ชาย หน้าตาของเธอก็สวยดีคงหาผู้ชายเลี้ยงได้ไม่ยาก"                                                   

"คุณหยุดพูดดูถูกฉัน และแม่ของฉันได้แล้ว แม่ฉันมีปัญญาส่งเสีย แต่ฉันอยากออกมาหางานทำเอง"

"งานอะไรของเธอล่ะ งานอย่างว่าหรือเปล่า"                                 

"นี่คุณ! หยุดพูดอะไรแบบนี้ได้แล้ว นาราเป็นลูกสาวของผมนะ คุณพูดแบบนี้ก็เท่ากับคุณกำลังว่าผมอยู่เหมือนกัน ก่อนที่คุณจะว่าใครคนนั้นควรจะเป็นผม คนที่ผิดคือผมเองที่เลือกคุณ"                              

"กรี๊ด! ทำไมคุณถึงพูดแบบนี้" ภรรยาของพ่อกรี๊ดออกมาอย่างไม่อายใคร แถมยังทำท่าทางกระฟัดกระเฟียด เหมือนคนเอาแต่ใจ เธอก็แค่สาวและสวยข้อดีของเธอคงมีแค่นี้ที่ผูกมัดพ่อฉันได้    

"นาราไม่ใช่เด็กใจแตก แล้วเธอก็ไม่ได้มั่วผู้ชาย" ผมทนไม่ได้ที่ผู้หญิงคนนี้พูดจาดูถูกนารา     

"คุณเป็นใคร ดูท่าทางแล้วคงเป็นผู้ชายสายเปย์สินะ ผู้หญิงอะไรให้ผู้ชายยืนโอบอยู่ได้ หน้าไม่อาย”

ตอนนี้ภูตะวันกำลังโอบไหล่นาราอยู่ไม่ยอมปล่อย เพราะเขากลัวว่าภรรยาใหม่ของบิดาเธอจะผลักล้มอีก และนั่นก็ทำให้เธอถูกมองไม่ดีอีก       

"ผมเป็นสามีของนารา ช่วยให้เกียรติภรรยาของผมด้วย"                

"นั่นไง! มาอยู่ที่นี่ไม่ทันไรก็มีผัวซะแล้ว เธอคงจะผ่านมาเยอะสินะขายได้เท่าไหร่ล่ะ"            

"คุณหยุดพูดดูถูกลูกสาวผมได้แล้ว! ไม่อย่างนั้นคุณจะเจอดี อย่าหาว่าผมไม่เตือน ผมจะไม่ทนถ้าคุณยังพูดจาให้ร้ายนาราเสียๆ หายๆ อยู่อย่างนี้" ท่าทางของพ่อจะโกรธผู้หญิงคนนี้มาก อย่างน้อยเขาก็ยังปกป้องฉันอยู่บ้าง แม้จะเพียงน้อยนิดก็ตามที                                                

"ถึงเธอจะมีผัวแต่ผัวเธอก็ไม่ธรรมดานะครับ เพราะเป็นถึงประธานบริษัทและเจ้าของโรงงาน xxx y กรุ๊ปจำกัดด้วย และนารายังเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของผม พูดง่ายๆ เธอเป็นสะใภ้หมื่นล้านน่ะครับ"     

ภรรยาของพ่อถึงกับอ้าปากค้าง ดวงตาลุกวาวไปไม่เป็นเลยทีเดียว ตาลุงนั่นพูดจบก็กุมมาที่มือของฉันพร้อมกับบีบลงเบาๆ ฉันสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ถ่ายทอดมาจากฝ่ามือหนาของเขา จากนั้นเขาก็จูงมือฉันออกมาจากตรงนั้น โดยมีพ่อมองมาที่ฉันด้วยแววตาที่ห่วงใย ฉันทำได้เพียงแค่ส่งยิ้มบางๆ ไปให้พ่อเท่านั้น แววตาของเขาไม่ต่างจากตอนที่ฉันเคยใช้อ้อนวอน ขอร้องให้พ่ออยู่กับพวกเรา แต่ตอนนี้มันสายไปเสียแล้ว ฉันไม่ต้องการมันอีกแล้ว                                                                         

“ขอบคุณนะคะ” พอขึ้นมาบนรถฉันไม่ลืมที่จะกล่าวขอบคุณเขา    

"เรื่องอะไรล่ะ ถ้าเรื่องที่เธอยอมเป็นเมียฉัน ไม่ต้องขอบคุณหรอกฉันต้องเป็นคนขอบคุณเธอมากกว่า ที่เธอยอมจดทะเบียนสมรสเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายให้กับฉัน"                                        

ฉันยอมใจเขาเลยอยู่ๆ ก็วกมาเรื่องนี้อีกแล้ว แต่เรื่องของพ่อทำให้ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก ฉันยอมรับว่าตอนแรกดีใจมากที่ได้เจอพ่อ แต่พอภรรยาใหม่ของพ่อพูดแบบนั้น ความคิดถึงความอยากเจอมันไม่มีอีกแล้วในหัวของฉัน                                                                               

"อยากร้องก็ร้องออกมาเถอะ ไม่ต้องเก็บไว้ก็ได้ ชีวิตของคนเรามันก็สุขบ้างทุกข์บ้างปะปนกันไปเป็นธรรมดา"                                                     

"ฉันชินแล้วแหละ ฉันไม่คาดหวังว่าพ่อจะกลับมา มันไม่มีทางเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว ไม่มีพ่อฉันก็อยู่ได้สบายดี"                                     

"นั่นน่ะสิ ไม่มีพ่อก็ไม่เห็นเป็นไร แต่เธอยังมีผัวนะจ๊ะเมียจ๋า" ฉันคิดผิดหรือคิดถูกกันเนี่ย ที่ยอมตกลงปลงใจเป็นภรรยาในทะเบียนให้เขา ตั้งแต่จดทะเบียนสมรสมานี่ ยังไม่ข้ามวันคำพูดคำจาชักไปกันใหญ่แล้วฉันไม่คิดมาก่อนเลยว่าอยู่ๆ จะได้มาเป็นภรรยาของท่านประธานบริษัทยักษ์ใหญ่อย่างเขา แม้ว่าจะเป็นเมียปลอมๆ ก็เถอะ หล่อๆ แบบนี้เดี๋ยวแม่จะจับปล้ำทำผัวจริงๆ ซะเลยดีไหม

ผ่านมาหลายวัน ตาลุงนั่นเริ่มเจ้ากี้เจ้าการชีวิตฉันมากขึ้น ตั้งแต่วันที่จดทะเบียนสมรสกัน เขาก็ไม่ยอมให้ฉันไปทำงานกับพี่วินอีกเลยหมายถึงพี่วินมอเตอร์ไซค์ ถ้าวันไหนเขามีธุระจริงๆ ก็จะมีคนขับรถมาส่งฉันถึงที่บ้าน เช้านี้ก็เช่นกันในระหว่างที่ฉันกำลังนั่งอยู่ในรถก็เหลือบไปเห็นทะเบียนสมรส                                

"นี่ลุงทำไมเอาใบทะเบียนสมรสมาไว้ในรถแบบนี้ ทำไมไม่เก็บไว้ที่บ้าน"                              

"เธอจะไปรู้อะไรของมันต้องมีของมันต้องใช้"                                

"ลุงนี่! พูดจาเลอะเทอะไปกันใหญ่แล้ว"                                       

แต่ฉันก็เลยหยิบมันขึ้นมาดูอีกครั้ง ใบสำคัญในการสมรสแสดงว่า นายภูตะวัน เจริญทรัพย์มากพาณิชย์ และ นางสาวนารา น้ำใจงามประเสริฐยิ่งเจริญทรัพย์ ได้จดทะเบียนสมรส ณ สำนักทะเบียน                        

"มาหางานทำ แต่ดันได้ผัว แม่รู้เอาฉันตายแน่ๆ " ฉันบ่นพึมพำทำคนเดียวเบาๆ                    

ผมได้ยินเธอบ่นเบาๆ ถึงจะเบา แต่อยู่ใกล้กันแค่นี้ยังไงผมก็ได้ยินชัดเจน ถ้อยคำที่นาราพูดออกมานั้น ผมอดที่จะอมยิ้มให้กับคำพูดของเธอ 

"ผัวระดับประธานบริษัทเชียวนะ น่าภูมิใจจะตาย"                        

"พูดบ้าอะไรของลุงเนี่ย ฉันเป็นเมียแค่ในทะเบียนอย่าอิน แล้วไม่ต้องเล่นใหญ่ให้มันมากเพลาๆ ลงบ้างก็ได้"                                           

"เมียในทะเบียนนั่นแหละในทางกฎหมายมันหมายถึงภรรยาหรือว่าเมียที่สมบูรณ์ที่สุดแล้วนะ! ฉันกับเธอถ้าไม่นับเรื่องบนเตียงก็..."                    

"นี่ลุง! หยุดพูดเลยนะ หยุดเลย! ไม่ต้องพูดอะไรต่อแล้ว" เขาพูดอะไรแบบนี้ออกมาได้ยังไงไอ้ลุงบ้า ไอ้เฒ่าหัวงู ไอ้ลุงลามก เขาทำฉันอายเสียจนอยากจะกระโดดลงจากรถให้รู้แล้วรู้รอดไป