LOGIN“เลยวางแผนให้มีนมาที่นี่เหรอคะ”
“ใช่ พี่วางแผนจริงๆ แต่พี่... พี่อยากปรับความเข้าใจกับมีน อยากให้มีนเข้าใจพี่ให้ถูก และพี่ก็หวังที่สุดก็คือ มีนจะให้โอกาสพี่อีกครั้ง”
“มีนยกโทษให้ค่ะ ทั้งสองคนเลย แต่มีนให้โอกาสพี่ธามไม่ได้แล้วนะคะ เพราะมีนาคนนั้น... ตายไปแล้วค่ะ”
“มีนความหมายว่ายังไง”
“ก็หมายความว่า ที่มีนไม่รับโทรศัพท์ ไม่อ่านข้อความ ไม่ตอบเฟส ตอบไลน์ ก็เพราะมีนเกิดอุบัติเหตุยังไงคะ เพราะมีนเสียใจ มีนร้องไห้ จนไม่ดูทาง แล้วรถก็ประสานงากับสิบล้อ มีนตายค่ะ พี่ธามรู้ไว้นะคะว่ามีนาคนนั้นตายไปแล้ว แต่มีนาคนนี้ที่พ่อแม่ยื้อชีวิตขึ้นมาได้ เป็นมีนาคนใหม่ ไม่ใช่คนเดิมที่ถูกผู้ชายหลอกกินไข่แดงอีกแล้วค่ะ เชิญทั้งสองคนกลับไปเถอะนะคะ และได้โปรดอย่ามายุ่งกับมีนอีก ถ้าจะไถ่โทษ ก็จงทำตามที่มีนบอก เชิญค่ะ”
หล่อนพูดทั้งที่รู้ตัวว่ากำลังสั่นไปด้วยแรงสะอื้นแม้จะไม่มีน้ำตาก็ตาม
“วันนี้พี่จะกลับก่อน แต่พี่จะไม่ยอมแพ้ พี่จะทำให้มีนกลับมารักพี่อีกให้ได้”
หล่อนเพียงมองเมินไม่อยากฟังอะไรจากธามอีก แต่ดวงตาคมเข้มของไทน์ที่มองมานิ่งๆ กลับทำให้หล่อนต้องหันหน้าหนีไปทางอื่น บางอย่างที่สื่อจากสายตาเขาคือ ‘ขอโทษ’ แต่มันเต็มไปด้วยความร้อนแรงที่ทำให้หล่อนร้อนผ่าวไปทั้งร่าง
.
.
จากวันนั้นธามก็เช้าถึงเย็นถึง เพราะกลายเป็นว่าเขาวางแผนทุกอย่าง แม้แต่บ้านหลังน้อยที่หล่อนอยู่นี้ก็เป็นของเขา ตอนเช้าเขามารับหล่อนไปส่งที่ห้างสรรพสินค้าประจำจังหวัดเพราะร้านเครื่องสำอางอยู่ที่นั่น ยามเย็นเขาก็ไปรับหล่อนกลับมาที่บ้าน แม้หล่อนจะอิดออดแต่เขาก็ทำง้อจนหล่อนอายทั้งลูกน้องและลูกค้า ก็เพราะมีแต่คนมาแซวว่าสาวๆ ทั้งจังหวัดต้องอกหักจาก ‘นายหัวธาม’ คงเหลือแต่ ‘นายหัวไทน์’ คนเดียวเท่านั้นที่ยังโสด
หล่อนยอมรับว่าใจอ่อนลงมาก เพราะความใส่ใจของเขาทำให้หล่อนหวั่นไหว แต่หล่อนก็ยังอยากทิ้งเวลาให้นานกว่านี้ ยังอยากให้เขาเว้นระยะห่างระหว่างกัน และที่สำคัญหล่อนไม่รู้เลยว่าระหว่าง 6 ปีที่ห่างกันไป เขามีใครหรือเปล่า แต่ตอนนี้เขาตามติดหล่อนจนกระดิกไปไหนไม่ได้ จนมาถึงบ้าน หล่อนก็เปิดฉากทันที
“พี่ธาม! มีนไม่ชอบเลยนะ พี่เลิกตามรับตามส่งมีนสักที มีนอายคนอื่นเขา มีนมาทำงานนะพี่ มีนอยากให้ลูกน้องเคารพเชื่อฟัง ไม่ใช่เห็นพี่ทำกับมีนแบบนี้”
“แต่พี่รักมีนนี่นา พี่อยากดูแลมีนยี่สิบสี่ชั่วโมงเลย อยากอยู่กับมีนตลอดเวลา”
“แล้วพี่ไม่ไปทำงานทำการหรือไง มาเฝ้ามีนอยู่ได้”
“ทำสิ ก็พี่ทำตอนที่พี่รับส่งมีนเสร็จแล้วไง”
มีนากลอกตามองบน รู้อยู่หรอกว่าเขารวย และตอนนี้เขารับหน้าที่คุมงานก่อสร้างตลาดและอาคารพาณิชย์ซึ่งเป็นธุรกิจของครอบครัว ส่วนไทน์นั้นดูแลแพปลา สวนยาง สวนปาล์ม เหมือนพี่น้องสองคนจะแบ่งหน้าที่
แนวคุมงานคุมคนที่ต้องการความละเอียดจะเป็นธาม
ส่วนแนวลุยๆ ลูกทุ่งๆ จะเป็นไทน์
เพราะอย่างนั้นเขาจึงดูดิบกว่าเถื่อนกว่า แค่คิดถึงสายตาร้อนแรงที่เขามองหล่อนในวันนั้น ทั่วทั้งร่างก็ร้อนผ่าว
มีนาพยายามปรับความคิดให้อยู่แต่คนตรงหน้า เพราะนี่คืออีกสิ่งที่น่าละอายใจ หล่อนไม่อาจลืมได้ว่า ไทน์เห็นร่างเปล่าเปลือยของหล่อนหมดแล้วเช่นกัน
“มีน... ตามใจพี่เถอะนะ พี่รักมีนนะ”
เสียงทุ้มของธามทำให้หล่อนตื่นจากภวังค์
“พี่ธาม... เมื่อไรพี่จะเข้าใจสักทีว่าเราจบกันแล้ว เราเลิกกันแล้วนะ”
“ตอนไหนล่ะมีน พี่ไม่รู้เลยว่าเราเลิกกันตอนไหน คืนนั้น... พี่มีความสุขมากเลยนะ และพี่ก็รู้ว่ามีนก็มีความสุข”
“บ้า! พี่อย่ามาพูดแบบนี้กับมีนนะ ออกไปเลย ออกไป มีนจะพักผ่อนแล้ว”
มีนาต้องไล่เขาออกไปให้เร็วที่สุด เพราะน้ำเสียงกระเส่าของเขานั้นกำลังทำให้หล่อนควบคุมตัวเองไม่ได้ ความสุขนั้นใครว่าหล่อนจดจำไม่ได้ หล่อนจำได้ดีทีเดียว ‘สวรรค์บนดิน’ มีจริง หล่อนรับรู้ได้หลายครั้งทีเดียว ทุกจังหวะที่ความยิ่งใหญ่นั้นสอดแทรก หล่อนก็ต้องกรีดร้องเพื่อระบายความเสียว ทั้งช่วงจังหวะที่เขาแทรกเข้าและช่วงที่เขาชักออก ความรู้สึกนั้นยังติดตามให้หล่อนต้องปลดเปลื้องระบายออกด้วยตัวเองแทบทุกวัน และตอนนี้พี่ธามกำลังจะทำแบบนั้นกับหล่อนอีก เขาก้าวเข้าหา ในขณะที่หล่อนถอยหลังกรู
“พี่ธาม... ไม่นะ ห้ามทำอะไรมีนนะ ไม่งั้นมีนจะร้องให้คนช่วย พี่ธาม! อื้อ...”
ร่างสูงที่ก้าวพรวดเข้าหาทำให้มีนาร้องด้วยความตกใจ ก่อนร่างบางจะถูกดันชิดติดฝาผนังพร้อมกับริมฝีปากอุ่นจัดจาบจ้วงลงมา ดวงตาสวยหวานเบิกกว้างมองผู้ชายที่พรากความสาวของหล่อนไปเมื่อ 6 ปีก่อน และตอนนี้เขาจะทำมันอีกครั้ง ... ใช่ไหม
กำปั้นน้อยๆ ทุบลงที่แผงอกกว้างที่เขาไม่ได้กระเทือนเลยสักนิด ก่อนจะถูกรวบตรึงไว้กับผนังบ้าน ให้ทุกครั้งที่หล่อนดิ้นรนกลายเป็นอกอิ่มเสียดสีอกเขา
ปากเสียดสีปาก อกก็เสียดสีอก และตรงนั้นที่แข็งขึ้นเป็นลำของเขาก็เสียดสี
พี่ธามตั้งใจบดเบียดมันเข้ามาหา
“ก็เพลียๆ นิดหน่อยค่ะ นุชกำลังหัดให้ตาต้นหย่านม แต่ตกกลางคืนนมคัดมาก นุชเลยนอนไม่ค่อยหลับ เลยต้องรบกวนให้คุณแม่ช่วยดูแลตาต้นเป็นบางวันน่ะค่ะ ตอนนี้ก็เลยให้ตาต้นกลับมากินนมเหมือนเดิมแล้ว ไม่อยากคัดมาก กลัวจะไม่สบายแล้วดูแลลูกไม่ได้ กลัวจะรบกวนคุณแม่ด้วยค่ะ” “โธ่... นุชไม่ต้องเกรงใจเลย คุณแม่ท่านชอบเสียอีกนะนั่นอ่ะ บอกพี่ว่าให้ตาต้นไปนอนกับอาม่าทุกวันเลยก็ได้ นุชจะได้มีเวลาพักผ่อนเต็มที่ และที่สำคัญนะ” “สำคัญ... อะไรเหรอคะ” “ท่านอยากให้พี่มีเวลาให้นุชมากๆ ยังไงล่ะ กลับไปหนนี้ พี่จะได้มีน้องชายหรือไม่ก็น้องสาวให้ตาต้นอีกคน ดีไหม” “พี่นาอ่ะ...” น้ำเสียงกระเส่าของสามีทำให้นีรนุชอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา ก่อนจะนิ่วหน้า “อุ๊ย!” “เป็นอะไรนุช” “นุชเสียวนมค่ะ ตาต้นดูดไปแค่ข้างเดียว อีกข้างยังคัดอยู่เลย เดี๋ยวคงต้องไปบีบออก” “อยากกินจัง” “อื้อ... เซี้ยวนะคะ” “จริง อยากดูด อยากเลียด้วย” “พี่นาอ่ะ บ้า...” “นุชก็อยากใช่ไหม” นีรนุชกัดริมฝีปาก ใช่หล่อนอยาก อยากมากที่สุด
“น้าเชิด... ซี้ด... นุชอยาก...” “อยากอะไรครับ คุณนุชอยากให้ผมทำอะไร” “ทำ... ทำสักที” “พูดสิครับ คุณนุชอยากให้ผมทำอะไรครับ พูดสิครับ” น้าเชิดกระซิบเร่งเร้า มือก็จับดุ้นร้อนฉ่าให้ถูไถบนกลีบดอกไม้ เซาะแซะไปตามกลีบดอกอย่างจะบังคับให้หล่อนพูดคำนั้นออกไป และความเสียดเสียวจากส่วนหัวที่คลอเคลียส่ายวนอยู่บนปากทางความฉ่ำชื้นแต่ไม่ยอมกระแทกใส่ลงมาสักทีก็ทำให้หล่อนคลั่ง “พูดสิครับ พูดสิครับ คุณนุชอยากให้ผม...” “เอา! เอานุช! เอานุช!” พรวด! “อ๊ายยยยย...” นีรนุชกรีดร้องสุดเสียง ร่างสั่นกระตุกเกร็งไปทั้งตัว เพราะดุ้นใหญ่ที่สอดเข้าลึกกระชากหล่อนให้ตามติดไปสวรรค์ แต่น้าเชิดกลับไม่ปล่อยให้หล่อนดื่มด่ำกับสวรรค์นั้น เพราะร่างสันทัดแต่ดุ้นใหญ่ยาวชะมัดนั้นขยับเขยื้อนกระแทกเข้า แรง! และเร็ว! จนหล่อนทนไม่ไหว ดิ้นรนและกลับกลายเป็นเสียวซ่านเพิ่มขึ้น เพราะน้าเชิดส่ายเอวและบดคว้านเป็นวงจนหล่อนต้องแอ่นสะโพกยกดอกไม้ให้ตามติด “น้าเชิด... น้าเชิด... โอว... น้าเชิด... ซี้ด... นุชเสียว... นุชเสียว...” “ผมก็เสียว.
“น้าเชิด... อย่าทำอะไรฉันนะ” “ไม่อยากให้ผมทำจริงๆ เหรอครับ” น้าเชิดพูดพร้อมกับไล้ฝ่ามือลูบต้นขาของหล่อน แม้จะมีกางเกงชุดนอนสวมใส่ แต่เนื้อผ้าที่บางพลิ้วก็ทำให้นีรนุชรับรู้ได้ถึงความร้อนผ่าวจากฝ่ามือ และความเร่าร้อนนั้นก็ทำให้หล่อนสั่น เหมือนเรี่ยวแรงของหล่อนจะจางหายไปดื้อๆ ทำได้เพียงมองน้าเชิดที่ค่อยๆ รูดกางเกงของหล่อนออก ก่อนใบหน้าจะซุกไซ้เข้ามาหา “น้าเชิด...” นีรนุชร้องเสียงสั่น พยายามถอยหนีจนขึ้นไปเกยอยู่บนโต๊ะ และนั่นก็ทำให้น้าเชิดตวัดลิ้นพลิ้วอยู่บนเนื้อผ้าบางๆ “น้าเชิด... ไม่นะ... อย่าทำ...” เสียงร้องห้ามของหล่อนไร้ความหมาย เมื่อน้าเชิดยังคงชอนลิ้นพยายามจะเข้ามาชิมหยาดน้ำหวานที่ผลิตออกมาอย่างท่วมท้นจนเปียกเป้า ทั้งๆ ที่หล่อนยังใส่กางเกงในอยู่แท้ๆ ทว่าปลายลิ้นที่เซาะแซะกลับให้ความรู้สึกเหมือนหล่อนเปล่าเปลือย “ขอผมเลียนะครับ” เสียงขออนุญาตอย่างสุภาพไม่ต่างจากเวทมนตร์สวาทที่ทำให้หล่อนพยักหน้าง่ายดาย ก่อนจะหลับตาพริ้ม เพราะน้าเชิดทำตามคำขอ ปลายนิ้วของเขาแหวกกางเกงใน จากนั้นก็ส่งลิ้นเข้ามาตวัดเลีย “ซี้ด.
นีรนุชรอจนแม่ของธนามารับตาต้นไปนอนด้วยเพราะหล่อนอ้างว่าครั่นเนื้อครั่นตัวกลัวเป็นไข้แล้วจะติดลูก และรอจนคนงานในบ้านเข้าห้องนอนกันหมด หล่อนจึงรีบรุดลงจากตึกใหญ่และลัดเลาะไปด้านหลังซึ่งเป็นเรือนกระจกที่ธนามักใช้เพาะชำต้นไม้ที่เขาชอบอยู่เสมอ และในเวลานี้ย่อมไม่มีใคร ใจจริงหล่อนอยากนัดน้าเชิดให้ขึ้นไปหาบนห้อง เพราะไม่อยากให้ลูกไปนอนกับคุณแม่ แต่หล่อนก็กลัวว่าอาจจะมีใครเห็นตอนที่น้าเชิดขึ้นไปหา หรือหากหล่อนจะลงมาพบเขา ก็กลัวว่าตาต้นจะตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอหล่อน จึงไม่มีทางใดจะดีไปกว่าให้น้าเชิดมาพบที่เรือนกระจกนี้และให้คุณแม่พาตาต้นไปนอนด้วย ทว่ายังไม่ทันจะเดินถึง ร่างหนึ่งที่เข้ามาประชิดพร้อมฝ่ามือทาบปิดริมฝีปากก็ทำให้นีรนุชเบิกตากว้าง หล่อนดิ้นรนและกรีดร้อง แต่เสียงที่ดังใกล้หูก็ทำให้หล่อนนิ่ง “ผมเองครับ” “น้าเชิด... บอกให้ไปรอที่เรือนต้นไม้” นีรนุชกระซิบเสียงค่อย “ผมมารอคุณนุชนานแล้วครับ” “ก็กว่าจะรอทุกคนเข้านอน มันก็ช้าน่ะสิ” หล่อนพูดพลางเบี่ยงตัวออกจากการกอดรัดของน้าเชิด เพราะสัมผัสที่ดุนดันบั้นท้ายกำลังทำให้หล่อนลืมความตั้
“คุณนุชครับ... ถึงบ้านแล้วครับ” นีรนุชกลับถึงบ้านเกือบตี 4 อย่างไร้เรี่ยวแรง จนน้าเชิดต้องอุ้มลงจากรถและพาไปส่งถึงที่ห้องนอน และเมื่อถึงเตียง น้าเชิดก็พยายามจะถอดเสื้อผ้าหล่อนออก “ไม่นะ! ออกไปเดี๋ยวนี้นะน้าเชิด อย่ามายุ่งกับฉัน” เสียงพูดราวกระซิบส่งออกไป เพราะหล่อนไม่อยากให้ใครๆ กรูกันมาที่นี่ ยิ่งใกล้จะเช้าแบบนี้ด้วย แม่บ้านอาจจะตื่นแล้ว “ผมอยากช่วยครับ คุณนุชจะได้นอนสบายๆ” “ไม่... ออกไปเดี๋ยวนี้นะ แล้วเมื่อกี้ที่น้าเชิดพาฉันขึ้นมา มีใครเห็นหรือเปล่า” “ใครจะเห็นล่ะครับ มีแค่เรา” “อย่ามาใช้คำว่าเรากับฉันนะ” “ครับ” “ออกไปได้แล้ว และฉันห้ามเด็ดขาด ห้ามน้าเชิดเอาเรื่องนั้นไปบอกใคร ไม่งั้น... ฉันจะฆ่าน้าเชิด” นีรนุชพูดเสียงสั่น คนอย่างหล่อนหรือจะฆ่าใครได้ เพราะแค่จะปัดป้องตัวเองให้พ้นจากเงื้อมมือของน้าเชิดหล่อนยังทำไม่ได้ แค่คิดน้ำตาก็หลั่งลงมาทันที “คุณนุชครับ อย่าร้องไห้นะครับ ผมสัญญาจะไม่มีใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด จะมีแค่ผมกับคุณนุชแค่สองคนเท่านั้น อย่าร้องไห้เลยนะครับ ผมสัญญา”
ไม่นานหล่อนก็สั่นระริก ท้องฟ้าด้านนอกที่มืดทึบเปลี่ยนเป็นสีขาวพร่างพราว หล่อนเห็นดาวแล้ว“อ๊ายยยยย... อ๊ายยยยย...” ร่างเกร็งกระตุกถี่ๆ สะโพกก็ส่ายร่อนเร็วรี่ทั้งๆ ที่น้าเชิดแยงลิ้นค้างไว้ ก่อนจะกระดกรัวเร็วไม่สงสารหล่อนสักนิดที่เสียวต่อเนื่องไม่หยุด จนหล่อนได้กรีดร้องอีกครั้งเพราะเสร็จซ้อนเสร็จ “ซี้ด... น้าเชิด... อูย... ซี้ด...” “เสียวมากไหมครับคุณนุช” “เสียวมาก... นุชเสียวจ้ะ... เสียว...” “เอาเสียวกว่านี้ไหมครับ” “เอา... นุชเอา... น้าเชิดจ๋า นุชเอา ซี้ด...” นีรนุชตอบคำถามราวคนละเมอและเมื่อน้าเชิดจ้วงลิ้นลงมาบดจูบ หล่อนก็ตวัดลิ้นตอบโต้ทันที ไม่มีความละอายใจใดๆ หลงเหลืออีกแล้ว ในเวลานี้มีแต่ความเสียวเป็นที่ตั้ง และนิ้วของน้าเชิดที่แยงใส่ร่อง ก็ทำให้หล่อนผวา คาดหมายว่าจะได้สิ่งที่ใหญ่กว่านิ้วมาเติมเต็ม หูได้ยินเสียงปลดเข็มขัดก่อนจะตามมาด้วยเสียงรูดซิปและเสียงเนื้อผ้าเสียดสี และเมื่อน้าเชิดขยับร่างทั้งๆ ที่ลิ้นยังพันพัว หล่อนก็ยกสะโพกขึ้นรอคอย หล่อนไม่รู้หรอกว่าขนาดของน้าเชิดจะสักเท่าไรกัน แต่ใหญ่กว่าสองนิ้วก็พอแล้ว







