LOGIN‘นิชชา’ หญิงสาวที่มีความหลงใหลให้กับคนที่ไม่คู่ควร ทว่า... หากใจมันหลงไปแล้ว หล่อนจะทำยังไง ถอยห่าง หรือ ก้าวเข้าหา ในเมื่อหัวใจร่ำร้อง และ กายเนื้อต้องการ +++++ ‘นีรนุช’ ลูกสะใภ้ตระกูลใหญ่ที่สามีไม่ค่อยมีเวลาให้ แต่หล่อนก็พยายามเป็นสะใภ้ เป็นเมีย และแม่ที่ดีของลูก ทว่าสิ่งที่พลาดไปแล้วหล่อนกลับลืมไม่ได้ มันฝังใจ ลึกแน่น และพร้อมจะเรียกร้อง +++++ ‘นันทิยา’ ม่ายสาวไฮโซ ตั้งแต่สามีตายจาก หล่อนไม่คิดจะแต่งงานใหม่ เพราะไม่อยากให้ใครมาทำลายความทรงจำดีๆ ของหล่อนกับสามี แต่ความอยากที่ไม่ปรานีใคร ก็ทำให้นันทิยาร้อนรุ่ม +++++ ‘มีนา’ เข็ดกับรักครั้งแรกจนไม่คิดจะมีใครอีก แต่แล้วความรักก็หวนมาให้เจ็บแสบและซาบซ่าน และครั้งนี้ไม่ได้มาเพียง 1 แต่มาถึง 2 หล่อนควรทำอย่างไร ในเมื่อคนหนึ่งก็รัก แต่อีกคนก็หวั่นไหว
View More“ก็เพลียๆ นิดหน่อยค่ะ นุชกำลังหัดให้ตาต้นหย่านม แต่ตกกลางคืนนมคัดมาก นุชเลยนอนไม่ค่อยหลับ เลยต้องรบกวนให้คุณแม่ช่วยดูแลตาต้นเป็นบางวันน่ะค่ะ ตอนนี้ก็เลยให้ตาต้นกลับมากินนมเหมือนเดิมแล้ว ไม่อยากคัดมาก กลัวจะไม่สบายแล้วดูแลลูกไม่ได้ กลัวจะรบกวนคุณแม่ด้วยค่ะ” “โธ่... นุชไม่ต้องเกรงใจเลย คุณแม่ท่านชอบเสียอีกนะนั่นอ่ะ บอกพี่ว่าให้ตาต้นไปนอนกับอาม่าทุกวันเลยก็ได้ นุชจะได้มีเวลาพักผ่อนเต็มที่ และที่สำคัญนะ” “สำคัญ... อะไรเหรอคะ” “ท่านอยากให้พี่มีเวลาให้นุชมากๆ ยังไงล่ะ กลับไปหนนี้ พี่จะได้มีน้องชายหรือไม่ก็น้องสาวให้ตาต้นอีกคน ดีไหม” “พี่นาอ่ะ...” น้ำเสียงกระเส่าของสามีทำให้นีรนุชอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา ก่อนจะนิ่วหน้า “อุ๊ย!” “เป็นอะไรนุช” “นุชเสียวนมค่ะ ตาต้นดูดไปแค่ข้างเดียว อีกข้างยังคัดอยู่เลย เดี๋ยวคงต้องไปบีบออก” “อยากกินจัง” “อื้อ... เซี้ยวนะคะ” “จริง อยากดูด อยากเลียด้วย” “พี่นาอ่ะ บ้า...” “นุชก็อยากใช่ไหม” นีรนุชกัดริมฝีปาก ใช่หล่อนอยาก อยากมากที่สุด
“น้าเชิด... ซี้ด... นุชอยาก...” “อยากอะไรครับ คุณนุชอยากให้ผมทำอะไร” “ทำ... ทำสักที” “พูดสิครับ คุณนุชอยากให้ผมทำอะไรครับ พูดสิครับ” น้าเชิดกระซิบเร่งเร้า มือก็จับดุ้นร้อนฉ่าให้ถูไถบนกลีบดอกไม้ เซาะแซะไปตามกลีบดอกอย่างจะบังคับให้หล่อนพูดคำนั้นออกไป และความเสียดเสียวจากส่วนหัวที่คลอเคลียส่ายวนอยู่บนปากทางความฉ่ำชื้นแต่ไม่ยอมกระแทกใส่ลงมาสักทีก็ทำให้หล่อนคลั่ง “พูดสิครับ พูดสิครับ คุณนุชอยากให้ผม...” “เอา! เอานุช! เอานุช!” พรวด! “อ๊ายยยยย...” นีรนุชกรีดร้องสุดเสียง ร่างสั่นกระตุกเกร็งไปทั้งตัว เพราะดุ้นใหญ่ที่สอดเข้าลึกกระชากหล่อนให้ตามติดไปสวรรค์ แต่น้าเชิดกลับไม่ปล่อยให้หล่อนดื่มด่ำกับสวรรค์นั้น เพราะร่างสันทัดแต่ดุ้นใหญ่ยาวชะมัดนั้นขยับเขยื้อนกระแทกเข้า แรง! และเร็ว! จนหล่อนทนไม่ไหว ดิ้นรนและกลับกลายเป็นเสียวซ่านเพิ่มขึ้น เพราะน้าเชิดส่ายเอวและบดคว้านเป็นวงจนหล่อนต้องแอ่นสะโพกยกดอกไม้ให้ตามติด “น้าเชิด... น้าเชิด... โอว... น้าเชิด... ซี้ด... นุชเสียว... นุชเสียว...” “ผมก็เสียว.
“น้าเชิด... อย่าทำอะไรฉันนะ” “ไม่อยากให้ผมทำจริงๆ เหรอครับ” น้าเชิดพูดพร้อมกับไล้ฝ่ามือลูบต้นขาของหล่อน แม้จะมีกางเกงชุดนอนสวมใส่ แต่เนื้อผ้าที่บางพลิ้วก็ทำให้นีรนุชรับรู้ได้ถึงความร้อนผ่าวจากฝ่ามือ และความเร่าร้อนนั้นก็ทำให้หล่อนสั่น เหมือนเรี่ยวแรงของหล่อนจะจางหายไปดื้อๆ ทำได้เพียงมองน้าเชิดที่ค่อยๆ รูดกางเกงของหล่อนออก ก่อนใบหน้าจะซุกไซ้เข้ามาหา “น้าเชิด...” นีรนุชร้องเสียงสั่น พยายามถอยหนีจนขึ้นไปเกยอยู่บนโต๊ะ และนั่นก็ทำให้น้าเชิดตวัดลิ้นพลิ้วอยู่บนเนื้อผ้าบางๆ “น้าเชิด... ไม่นะ... อย่าทำ...” เสียงร้องห้ามของหล่อนไร้ความหมาย เมื่อน้าเชิดยังคงชอนลิ้นพยายามจะเข้ามาชิมหยาดน้ำหวานที่ผลิตออกมาอย่างท่วมท้นจนเปียกเป้า ทั้งๆ ที่หล่อนยังใส่กางเกงในอยู่แท้ๆ ทว่าปลายลิ้นที่เซาะแซะกลับให้ความรู้สึกเหมือนหล่อนเปล่าเปลือย “ขอผมเลียนะครับ” เสียงขออนุญาตอย่างสุภาพไม่ต่างจากเวทมนตร์สวาทที่ทำให้หล่อนพยักหน้าง่ายดาย ก่อนจะหลับตาพริ้ม เพราะน้าเชิดทำตามคำขอ ปลายนิ้วของเขาแหวกกางเกงใน จากนั้นก็ส่งลิ้นเข้ามาตวัดเลีย “ซี้ด.
นีรนุชรอจนแม่ของธนามารับตาต้นไปนอนด้วยเพราะหล่อนอ้างว่าครั่นเนื้อครั่นตัวกลัวเป็นไข้แล้วจะติดลูก และรอจนคนงานในบ้านเข้าห้องนอนกันหมด หล่อนจึงรีบรุดลงจากตึกใหญ่และลัดเลาะไปด้านหลังซึ่งเป็นเรือนกระจกที่ธนามักใช้เพาะชำต้นไม้ที่เขาชอบอยู่เสมอ และในเวลานี้ย่อมไม่มีใคร ใจจริงหล่อนอยากนัดน้าเชิดให้ขึ้นไปหาบนห้อง เพราะไม่อยากให้ลูกไปนอนกับคุณแม่ แต่หล่อนก็กลัวว่าอาจจะมีใครเห็นตอนที่น้าเชิดขึ้นไปหา หรือหากหล่อนจะลงมาพบเขา ก็กลัวว่าตาต้นจะตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอหล่อน จึงไม่มีทางใดจะดีไปกว่าให้น้าเชิดมาพบที่เรือนกระจกนี้และให้คุณแม่พาตาต้นไปนอนด้วย ทว่ายังไม่ทันจะเดินถึง ร่างหนึ่งที่เข้ามาประชิดพร้อมฝ่ามือทาบปิดริมฝีปากก็ทำให้นีรนุชเบิกตากว้าง หล่อนดิ้นรนและกรีดร้อง แต่เสียงที่ดังใกล้หูก็ทำให้หล่อนนิ่ง “ผมเองครับ” “น้าเชิด... บอกให้ไปรอที่เรือนต้นไม้” นีรนุชกระซิบเสียงค่อย “ผมมารอคุณนุชนานแล้วครับ” “ก็กว่าจะรอทุกคนเข้านอน มันก็ช้าน่ะสิ” หล่อนพูดพลางเบี่ยงตัวออกจากการกอดรัดของน้าเชิด เพราะสัมผัสที่ดุนดันบั้นท้ายกำลังทำให้หล่อนลืมความตั้





