บทที่ 3 ความซวยที่ไม่ได้ก่อ

แสงแดดจัดจ้านของยามบ่ายส่องกระทบกระจกหน้าร้านสะดวกซื้อจนเกิดเงาสะท้อนพร่ามัว ไทน์มาถึงร้านก่อนเวลาเข้างานเกือบครึ่งชั่วโมงเหมือนทุกวัน เธอจอดมอเตอร์ไซค์คันเก่าไว้ที่มุมอับสายตาหลังร้าน ก่อนจะก้าวเข้าไปในห้องพักพนักงานที่แคบและอับชื้น

ไทน์หยิบกระเป๋าเครื่องสำอางใบเล็กที่ซับในเริ่มหลุดลุ่ยออกมาวางบนโต๊ะไม้พาร์ทิเคิลที่บวมน้ำ เธอจ้องมองใบหน้าของตัวเองในกระจกเงาบานเล็กที่มีรอยร้าว แววตาของเธอดูเหนื่อยล้าจากการทำรายงานจนเกือบเช้า แต่เธอก็ฝืนปั้นยิ้มให้ตัวเอง

ไทน์แตะแป้งฝุ่นบางๆ บนใบหน้าเพื่อกลบความมัน ค่อยๆ แต้มลิปมันสีระเรื่อให้ริมฝีปากไม่ดูซีดเซียวจนเกินไป และจัดระเบียบปกเสื้อยูนิฟอร์มให้เรียบกริบที่สุด

‘วันนี้ต้องเป็นวันที่ดี’

เธอให้กำลังใจตัวเองในใจ แม้ท้องจะร้องประท้วงเพราะมื้อเช้าคือข้าวผัดครึ่งกล่องที่เหลือมาจากเมื่อคืนก็ตาม

ขณะที่เธอกำลังผูกเชือกรองเท้าผ้าใบสีขาวที่เริ่มกลายเป็นสีเทา พี่ก้อย พนักงานรุ่นพี่ที่ขึ้นชื่อเรื่องการอู้งานก็เดินนวยนาดเข้ามาในห้องพัก มือข้างหนึ่งถือแก้วชานมไข่มุก ส่วนอีกข้างไถหน้าจอโทรศัพท์

“อ้าวไทน์ มาเร็วดีนี่ งั้นวันนี้เข้ากะแล้วไปจัดการโซนของแห้งก่อนเลยนะ พอดีลูกค้าเยอะพี่จัดไม่ทันน่ะ ฝากต่อด้วยละกันนะจ๊ะ”

ก้อยพูดโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามอง ก่อนจะเดินสวนออกไปทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมฉุนกึก

ไทน์พยักหน้ารับคำอย่างเลี่ยงไม่ได้ เธอรีบเดินเข้าไปในโถงร้าน กลิ่นไอเย็นจากแอร์และเสียงต้อนรับอัตโนมัติดังขึ้นตามจังหวะก้าวเท้า เธอเดินตรงไปยังโซนของแห้งที่ตั้งอยู่ด้านหลังร้านสุด สายตาไล่มองตามชั้นวางสินค้าที่ดูเป็นระเบียบเรียบร้อยผิดปกติจนน่าสงสัย

แต่แล้ว หัวใจของเธอก็หล่นวูบ...

บนพื้นกระเบื้องสีขาวสะอาด มีถุงน้ำตาลทรายแดงแตกกระจาย เกล็ดน้ำตาลสีนวลหกเรี่ยราดเป็นวงกว้างเหมือนจงใจ และที่น่าเจ็บใจกว่านั้นคือซากถุงที่ขาดวิ่นนั้นวางอยู่ตรงตำแหน่งที่ไทน์เพิ่งจะเดินเข้าไปถึงพอดี

“อ้าวไทน์! ทำอะไรน่ะ ทำของแตกอีกแล้วเหรอ!”

เสียงของพี่ก้อยดังแทรกขึ้นมาทันที ราวกับรอจังหวะนี้อยู่แล้ว เธอเดินออกมาจากมุมเสาพร้อมกับ ผู้จัดการร้าน ชายวัยกลางคนที่ขมวดคิ้วมุ่นพลางมองดูซากน้ำตาลทรายบนพื้นด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย

“ไทน์เปล่านะคะพี่ก้อย ไทน์เพิ่งเดินมาถึงเมื่อกี้เอง มันแตกอยู่ก่อนแล้วค่ะ”

ไทน์รีบปฏิเสธ มือของเธอสั่นน้อยๆ ด้วยความโกรธที่เริ่มปะทุขึ้นในอก

“จะมาเปล่าได้ไง ก็เห็นอยู่ว่าแกยืนอยู่ตรงนั้นคนเดียว พี่ยังเห็นแกจับถุงมันอยู่เลยนะ” ก้อยใส่ความพลางหันไปหาผู้จัดการ “เนี่ยแหละค่ะหัวหน้า ไทน์เขาชอบซุ่มซ่ามแบบนี้บ่อยๆ สงสารพนักงานคนอื่นที่ต้องมาตามเช็ดตามล้างจังเลยค่ะ”

ไทน์หูร้อนผ่าวด้วยความอัดอั้น เธอหันไปหาผู้จัดการร้านที่ยืนกอดอก

“ผู้จัดการคะ หนูไม่ได้ทำจริงๆ ค่ะ ถ้าไม่เชื่อเปิดกล้องวงจรปิดดูได้เลยค่ะ หนูเพิ่งก้าวเข้ามาในโซนนี้ไม่ถึงสิบวินาทีด้วยซ้ำ”

ผู้จัดการร้านถอนหายใจยาวพลางมองนาฬิกาข้อมือ

“โอ๊ยไทน์ แค่น้ำตาลถุงเดียว ยี่สิบกว่าบาทเอง จะเปิดกล้องให้มันวุ่นวายทำไม เสียเวลาทำงานคนอื่นเขา หักจากเงินเดือนไปเถอะ จบๆ กันไป”

“เฮ้ย! แต่มันไม่ใช่ความผิดของหนูนะคะ!” ไทน์โพล่งออกมา เสียงของเธอเริ่มสั่นด้วยความขุ่นเคือง

“เงินยี่สิบสามสิบบาทสำหรับคนอื่นอาจจะน้อย แต่สำหรับหนูมันซื้อข้าวไข่เจียวได้หนึ่งกล่องเลยนะ หนูทำงานระมัดระวังตลอด ทำไมหนูต้องมารับผิดชอบในสิ่งที่ไม่ได้ทำด้วยคะ!”

บรรยากาศในร้านเริ่มอึดอัด ลูกค้าบางคนหันมามองด้วยความสนใจ ผู้จัดการร้านเริ่มมีสีหน้าไม่พอใจที่พนักงานระดับเด็กพาร์ทไทม์กล้าเถียงต่อหน้าคนอื่น

“ไทน์ ระวังคำพูดหน่อย” ผู้จัดการกดเสียงต่ำ “ฉันเป็นคนคุมสาขานี้ ฉันบอกให้จบก็คือจบ ถ้าเธออยากมีปัญหานัก ก็ไปเขียนใบลาออกซะ เรื่องน้ำตาลถุงเดียวมันไม่คุ้มกับที่เธอจะมาทำตัวมีปัญหาในกะหรอกนะ ไปจัดการความเรียบร้อยซะ ก้อย ไปเฝ้าแคชเชียร์”

พี่ก้อยแสยะยิ้มอย่างผู้ชนะก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้ไทน์ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางเกล็ดน้ำตาลทรายที่กระจายอยู่บนพื้น น้ำตารื้นขึ้นมาคลอเบ้าตาด้วยความคับแค้นใจ มือเรียวกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เธอต้องก้มหน้าลงเพื่อไม่ให้ใครเห็นความอ่อนแอ

ไทน์ค่อยๆ กวาดเกล็ดน้ำตาลเหล่านั้นอย่างเบามือ ทุกเม็ดที่หายเข้าไปในที่ตักขยะเหมือนกับศักดิ์ศรีของเธอที่ถูกกวาดทิ้งไปอย่างไร้ค่า เงินยี่สิบกว่าบาทที่กำลังจะถูกหักออกไปในเดือนหน้า มันอาจจะเป็นเพียงเศษเงินของพี่ก้อยหรือผู้จัดการ แต่มันคือหยาดเหงื่อที่เธอแลกมาด้วยการยืนจนขาบวมนานหลายชั่วโมง

หลังจากจัดการซากความโชคร้ายเสร็จ ไทน์กลับไปทำงานต่อด้วยความเงียบขรึม เธอเข้าเคาน์เตอร์คิดเงิน รับแรงกดดันจากลูกค้าที่รีบร้อน ชงชากาแฟตามออเดอร์ด้วยท่าทางที่แคล่วคล่องแต่หัวใจกลับหนักอึ้ง ทุกครั้งที่ส่งยิ้มให้ลูกค้า เธอรู้สึกเหมือนหน้ากากที่สวมอยู่กำลังจะปริแตกออกมา

จนกระทั่งถึงเวลาพักเบรก ไทน์ก้าวออกมาหลังร้านเหมือนเดิม เธอทรุดตัวลงนั่งบนลังพลาสติกเก่าๆ ลมบ่ายที่ร้อนระอุพัดผ่านใบหน้า แต่ใจของเธอกลับหนาวเหน็บอย่างบอกไม่ถูก ไทน์ล้วงเข้าไปในกระเป๋าสะพายที่วางอยู่ข้างตัว นิ้วของเธอสัมผัสได้ถึงขอบแข็งๆ ของนามบัตรสีทองใบนั้น

เธอหยิบมันขึ้นมา แสงแดดตกกระทบชื่อ ‘วรารักษ์’ จนมันดูสว่างไสวเหมือนทางออกเดียวในชีวิต ไทน์มองเบอร์โทรศัพท์ที่เรียงรายอยู่อย่างเป็นระเบียบ พลางจินตนาการไปว่า

ถ้าเธอโทรไป ปลายสายจะยอมรับฟังเรื่องน้ำตาลหนึ่งถุงของเธอไหม หรือจะหัวเราะเยาะที่เธอมีปัญหาที่ดูเล็กน้อยเหลือเกินในสายตาคนรวย

ไทน์กดเบอร์เหล่านั้นลงบนหน้าจอมือถือที่ร้าว นิ้วของเธอค้างอยู่ที่ปุ่มโทรออกอยู่นาน หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองรบ

‘เค้าบอกว่าถ้ามีปัญหาให้โทรหา...แต่ปัญหาของเรามันคือความซวยกระจอกๆ แบบนี้เนี่ยนะไทน์’ เธอถามตัวเองในใจ ‘เค้าเป็นใคร เราเป็นใคร... เค้าอาจจะแค่ให้ตามมารยาท ถ้าโทรไปแล้วเค้าจำไม่ได้ล่ะ’

ความขลาดกลัวและความทะนงตัวต่อสู้กันอย่างรุนแรงในอก สุดท้าย ไทน์ก็ถอนหายใจยาวและกดลบตัวเลขเหล่านั้นทิ้งไปทีละตัว เธอเก็บนามบัตรทองใบนั้นกลับลงไปในซอกลึกที่สุดของกระเป๋าเหมือนเดิม

‘เรื่องแค่นี้เองไทน์ จะโทรหาเค้าให้ได้อะไรขึ้นมา’

ไทน์ลุกขึ้นยืน ปาดน้ำตาที่เกือบจะไหลออกมาทิ้งไป เธอเดินกลับเข้าไปในร้าน ปั้นสีหน้ายิ้มแย้มต้อนรับลูกค้าคนต่อไป

โดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งจากรถยนต์ที่วนเวียนมาจอดอยู่หน้าร้าน กำลังจ้องมองเธอผ่านกระจกด้วยความกังวลใจไม่ต่างกัน