บทที่ 4 ลูกค้าคนพิเศษ

สามวันหลังจากพายุความซวยเรื่องน้ำตาลทรายแตกผ่านไป ชีวิตของไทน์ยังคงตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก บรรยากาศภายในร้านสะดวกซื้อที่เธอเคยรู้สึกว่าเป็นพื้นที่ปลอดภัยกลับกลายเป็นสมรภูมิเงียบๆ พนักงานรุ่นพี่อย่างก้อยยังคงใช้สายตาจิกกัดและคอยโยนงานจิปาถะมาให้เธอทำไม่หยุดหย่อน แต่ไทน์เลือกที่จะเปลี่ยนความอัดอั้นให้กลายเป็นพลัง เธอขัดชั้นวางสินค้าจนเงาวับ จัดเรียงป้ายโปรโมชั่นให้ตรงเป๊ะ และส่งเสียงทักทายลูกค้าอย่างขยันขันแข็งด้วยหวังว่า งานจะช่วยปกป้องเธอจากความอยุติธรรม

“วันนี้มีพายอบร้อนๆ นะคะ รับเพิ่มไหมคะลูกค้า สองชิ้นสามสิบบาทเองค่ะ”

ไทน์ส่งยิ้มให้ลูกค้าวัยทำงานที่กำลังรีบเร่ง แต่สิ่งได้รับตอบกลับมามีเพียงความเฉยชา ลูกค้าคนนั้นเดินผ่านไปราวกับเธอเป็นเพียงอากาศธาตุ ไทน์ลอบถอนหายใจยาว ไหล่บางล้าลงเล็กน้อย ทว่าในวินาทีนั้นเอง เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นพร้อมกับลมฤดูร้อนที่หอบเอาความรู้สึกบางอย่างเข้ามาในร้าน

สายตาของไทน์ปะทะเข้ากับร่างระหงที่เดินก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างาม คุณรัก ปรากฏตัวในชุดเดรสผ้าลินินสีขาวสะอาดตา ตัดกับผิวขาวจัดของเธออย่างลงตัว เส้นผมสีน้ำตาลเข้มถูกรวบขึ้นอย่างลวก ๆ เผยให้เห็นลำคอระหงและต่างหูมุกเม็ดเล็กที่ส่องประกายรับกับแสงไฟนีออน เธอไม่ได้ใส่แว่นกันแดดเหมือนวันแรก ทำให้เห็นดวงตาคมปลาบที่แฝงไปด้วยความอบอุ่นบางอย่างที่ยากจะคาดเดา

รักเดินวนไปตามชั้นวางสินค้าอย่างเชื่องช้า ปลายนิ้วเรียวสวยลากผ่านขอบชั้นวางเหมือนกำลังตรวจตราความเรียบร้อย แต่แท้จริงแล้วสายตาของเธอกลับจับจ้องไปที่เด็กสาวที่เคาน์เตอร์ไม่วางตา

เธอเห็นความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มสู้ชีวิตนั่น และเห็นประกายของความมุ่งมั่นที่ทำให้เธอนึกเอ็นดูจนต้องเดินเข้าไปหา

รักหยิบลูกอมเพียงแผงเดียววางลงบนเคาน์เตอร์เบาๆ

“สวัสดีค่ะ...เชิญวางสินค้าได้เลยค่ะ”

ไทน์เอ่ยทักทายตามความเคยชิน แต่พอเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงหน้า หัวใจของเธอก็เต้นผิดจังหวะไปเสียดื้อๆ

“คุณ...คุณคนที่ให้นามบัตรวันนั้นนี่คะ”

“จำฉันได้ด้วยเหรอ”

รักถามพลางยกยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อย เป็นยิ้มที่ทำให้ไทน์รู้สึกร้อนผ่าวที่โหนกแก้ม

“จำได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะสำหรับนามบัตร แต่หนูยังไม่ได้โทรไปเลย”

ไทน์ตอบเสียงเบาพลางก้มหน้าสแกนลูกอมด้วยท่าทางเกร็งๆ

“ช่างเถอะเรื่องนั้น ว่าแต่ วันนี้เธอขายอะไรล่ะ ฉันเห็นพยายามเชียร์ขายคนก่อนหน้า แต่เขาไม่ซื้อ”

ไทน์เงยหน้าขึ้น แววตาสั่นระริกเมื่อรู้ว่าถูกมองอยู่ตลอด เธอรีบดึงสัญชาตญาณพนักงานขายออกมาทันทีเพื่อแก้เขิน

“อ๋อ! วันนี้มีพายค่ะลูกค้า อบร้อนๆ เลยนะคะ มีไส้ทูน่า ไส้มะพร้าว แล้วก็ไส้ข้าวโพดค่ะ ตอนนี้จัดโปรโมชั่นพิเศษสองชิ้นสามสิบบาท จากราคาปกติสี่สิบบาทเลยนะคะ คุณลูกค้ารับไปชิมสักกี่ชิ้นดีคะ”

รักขยับเข้าไปใกล้เคาน์เตอร์อีกนิด จนไทน์ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ที่ดูหรูหราและเย็นสบายลอยมาปะทะจมูก รักโน้มตัวลงเล็กน้อยจนใบหน้าอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ

“เอาหมดเลย”

“คะ? อะไรนะคะคุณลูกค้า”

ไทน์อ้าปากค้าง หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอกเมื่อสบตากับดวงตาคู่คมในระยะประชิด

“พายที่เธอว่าน่ะ ในตู้อบมีกี่ชิ้น ฉันเอาหมดเลย คิดเงินมาสิ”

รักย้ำคำเดิม แววตาแฝงความขี้เล่นไว้จางๆ เมื่อเห็นเด็กสาวตรงหน้าทำตัวไม่ถูกจนหน้าแดงลามถึงใบหู

“เอ่อ ในตู้ตอนนี้มียี่สิบชิ้นเลยนะคะคุณ”

“ยี่สิบก็ยี่สิบสิ ฉันฟังภาษาไทยออกนะไทน์”

รักเรียกชื่อเธอเป็นครั้งแรก ทำให้ไทน์รู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านปลายนิ้ว

“ค่ะๆ รับทราบค่ะ!” ไทน์มือไม้สั่นรีบกดหน้าจอแคชเชียร์ระรัว

“แล้ว...รับกาแฟทานคู่กันด้วยมั้ยคะ วันนี้เครื่องดื่มมีโปรซื้อหนึ่งแถมหนึ่งค่ะ ทานคู่กับพายร้อนๆ อร่อยมากเลยนะคะ”

“มีเครื่องดื่มอะไรบ้างล่ะ?” รักถามพลางเท้าแขนกับเคาน์เตอร์อย่างอารมณ์ดี

“มีกาแฟ ชาไทย ชาเขียว แล้วก็โกโก้ค่ะ ลูกค้ารับอะไรดีคะ”

“เอาทุกอย่าง อย่างละห้าแก้ว คิดเงินมาเลยนะ ฉันรอนานไม่ค่อยเก่งด้วยสิ”

รักแกล้งขู่ทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล และคำสั่งนั้นทำให้เกิดความโกลาหลขึ้นทันทีภายในร้านสะดวกซื้อขนาดกลาง

ไทน์รีบกุลีกุจอจัดการคีย์ยอดเงินเข้าสู่ระบบ ใบเสร็จกระดาษยาวเหยียดถูกพิมพ์ออกมาอย่างต่อเนื่อง ผู้จัดการร้านที่กำลังหลบอยู่หลังร้านรีบวิ่งออกมาด้วยสีหน้าตื่นเต้นเมื่อเห็นตัวเลขยอดขายพุ่งพรวด

“ไทน์ เกิดอะไรขึ้นน่ะ อู้ว! สวัสดีครับคุณลูกค้า ยินดีต้อนรับครับ!”

ผู้จัดการร้านก้มหัวแทบจะติดพื้นเมื่อเห็นราศีนางพญาของคุณรัก แน่นอนว่าไม่มีใครรู้ว่าวรารักษ์คือใคร เพราะเธอไม่เคยเปิดเผยตำแหน่งของตัวเอง และนั่นเป็นความตั้งใจของเธอเอง เพื่อให้ง่ายต่อการเข้าตรวจงานในแต่ละสาขา เพื่อเห็นการทำงานที่แท้จริงของลูกน้องและผู้จัดการแต่ละสาขา

 “พนักงานทุกคนวางมือจากงานอื่นเดี๋ยวนี้ มาช่วยไทน์เตรียมออเดอร์คุณลูกค้าเร็วเข้า!”

พี่ก้อยที่กำลังยืนเล่นโทรศัพท์อยู่ถึงกับหน้าตึง เธอจำใจต้องวางมือและเดินเข้ามาที่เคาน์เตอร์เครื่องดื่มอย่างเสียไม่ได้ สายตาของก้อยเต็มไปด้วยความริษยาขณะที่ต้องทำหน้าที่เป็นลูกมือ คอยชงกาแฟตามออเดอร์ที่ไทน์เป็นคนคุมกะ

บรรยากาศภายในร้านอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วใหม่ที่ถูกชงแก้วแล้วแก้วเล่า ผสมกับกลิ่นแป้งพายที่ถูกอบจนเหลืองทองและส่งกลิ่นเนยหอมตลบอบอวล

ไทน์รีบวิ่งไปที่ตู้อบพาย ค่อยๆ ใช้ที่คีบจัดวางพายที่ยังคงมีความร้อนระอุซึมออกมาจากตัวแป้งลงในถุงกระดาษอย่างระมัดระวัง ความร้อนของพายสัมผัสผ่านถุงทำให้ปลายนิ้วของเธออุ่นวาบ เช่นเดียวกับความรู้สึกในใจ

“พี่ก้อยคะ รบกวนช่วยติดสติกเกอร์แยกไส้ให้หน่อยค่ะเดี๋ยวลูกค้าจะงง”

ไทน์เอ่ยปากสั่งด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่หนักแน่นตามระบบงาน

ก้อยเม้มปากแน่น กระแทกแก้วกาแฟลงบนถาดด้วยความไม่พอใจแต่ก็ขัดไม่ได้เพราะผู้จัดการยืนคุมอยู่ข้างๆ

“เออ! รู้แล้วน่า ไม่ต้องสั่งบ่อยนักหรอก!”

ไทน์ไม่สนใจท่าทีนั้น เธอรีบจัดการบรรจุพายและเครื่องดื่มลงในกล่องขนาดใหญ่จนเต็มเคาน์เตอร์ เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นตามไรผมจากความเร่งรีบ แต่ใบหน้าของเธอกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่มีชีวิตชีวา

รักยืนกอดอกมองภาพความโกลาหลที่แสนน่ารักนั้นอยู่เงียบๆ เธอเห็นไทน์คอยช่วยพนักงานคนอื่นทำเครื่องดื่มอย่างคล่องแคล่ว เห็นความตั้งใจที่เด็กคนนี้มีให้แก่งานพาร์ทไทม์เล็กๆ นี้อย่างเต็มเปี่ยม

“เสร็จแล้วค่ะคุณลูกค้า ทั้งหมดนี้ ให้หนูช่วยยกไปส่งที่รถมั้ยคะ”

ไทน์ถามพลางปาดเหงื่อบนหน้าผาก ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อจากไอร้อนของเครื่องชงกาแฟและแรงสูบฉีดของหัวใจ

รักมองกองขนมและเครื่องดื่มสี่สิบแก้วที่วางเรียงรายอยู่ ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างสง่างาม

“ไม่ต้องหรอก ทั้งหมดนี้ ฉันยกให้พนักงานในร้านทุกคน แบ่งกันทานเถอะนะ ถือว่าฉันเลี้ยงกะบ่ายวันนี้”

ไทน์นิ่งอึ้งไป “แต่มันเยอะมากเลยนะคะคุณ”

“พนักงานกล้าขัดคำสั่งลูกค้าเหรอ” รักพูดเสียงเรียบแต่ปนอารมณ์ดี

“ส่วนที่เหลือจากพนักงานกินกันแล้ว ให้เธอเอาไปวางไว้ที่ม้านั่งหน้าร้านนะ แจกให้คนเร่ร่อนหรือใครก็ได้ที่เขาดูหิวๆ บอกเขาว่าร้านนี้แจกฟรี...อ้อ และที่สำคัญที่สุด”

รักขยับเข้าไปใกล้จนไทน์สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวเธอ “ที่ฉันสั่งเยอะขนาดนี้ เพราะวันนี้เธอขายของเก่งมาก ฉันชอบเวลาที่เธอมีความสุขกับงานแบบนี้นะไทน์”

รักทิ้งสายตาที่มีความหมายลึกซึ้งไว้ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินออกจากร้านไป ทิ้งให้ไทน์ยืนนิ่งค้างอยู่หลังเคาน์เตอร์ท่ามกลางสายตาอิจฉาของก้อยและความตื่นตะลึงของผู้จัดการร้าน

ไทน์รีบทำตามคำสั่งของคุณรัก เธอจัดการแจกจ่ายเครื่องดื่มและพายให้เพื่อนร่วมงาน แม้แต่พี่ก้อยที่ทำหน้าบูดบึ้งก็ยังยอมรับชานมเย็นๆ ไปดื่มดับอารมณ์ร้อน

หลังจากนั้น ไทน์รวบรวมพายที่เหลือและเครื่องดื่มอีกสิบกว่าแก้วเดินออกไปหน้าร้าน เธอเห็นคุณลุงเก็บขยะและคนเร่ร่อนที่มักจะมาอาศัยร่มไม้แถวนี้พักพิง

“ลุงคะ วันนี้มีผู้ใจดีเหมาพายกับน้ำมาแจกค่ะ ทานนะคะ อุ่นๆ เลย”

ไทน์ยื่นถุงพายและแก้วโกโก้ให้ลุงเก็บขยะที่มีสีหน้าอิดโรย ทันทีที่เขารับไปและกล่าวขอบคุณด้วยรอยยิ้มที่เหลือฟันเพียงไม่กี่ซี่ ไทน์รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างในใจ มันเป็นความสุขที่ยิ่งใหญ่กว่าการได้ยอดขายทะลุเป้า เธอเห็นภาพรอยยิ้มของผู้คนเหล่านั้นสะท้อนกลับมาเป็นกำลังใจให้เธอสู้ต่อ

ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดทั้งวัน ความเครียดจากรายงาน และความเจ็บใจที่โดนแกล้ง ดูเหมือนจะมลายหายไปเพียงเพราะการกระทำที่ดู เอาแต่ใจ แต่แฝงไปด้วยความเมตตาของผู้หญิงที่ชื่อวรารักษ์

ไทน์เดินกลับเข้ามาในร้านด้วยหัวใจที่พองโต เธอหยิบนามบัตรสีทองในกระเป๋าออกมาลูบเบาๆ อีกครั้ง ความรู้สึกสับสนในตอนแรกเริ่มเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นอย่างประหลาด

‘ใจดีจังเลยนะคุณรัก ถึงหน้าตาจะดูดุไปหน่อย’

‘คุณเป็นคนแบบไหนกันแน่คะ’

ไทน์คิดในใจพร้อมกับรอยยิ้มที่ไม่จางไปจากใบหน้าตลอดทั้งบ่ายวันนั้น