บทที่ 2 จิรเดชารัตน์

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาในคฤหาสน์หลังโต กลิ่นกาแฟหอมฟุ้งอบอวลไปทั่วห้องอาหารที่ดูโอ่อ่าแต่กลับเงียบเชียบเกินกว่าที่ควรจะเป็น เนื่องจากเจ้าของบ้านที่แท้จริงอยู่ต่างประเทศเป็นหลัก ทิ้งอาณาจักรธุรกิจในเมืองไทยไว้ในมือของลูกสาวทั้งสามคน

บนโต๊ะอาหารยาวเหยียดมีเพียงร่างของหญิงสาวสามพี่น้องที่นั่งประจำที่เหมือนทุกวัน

วรารักษ์ หรือ รัก พี่คนโตในชุดสูทสีเข้มเตรียมพร้อมสำหรับเข้าบริษัท เธอกำลังกวาดสายตาอ่านรายงานยอดขายจากไอแพดสลับกับจิบกาแฟดำ ใบหน้าสวยสงบนิ่งนั้นดูเหมือนกำลังคำนวณตัวเลขอยู่ในหัวตลอดเวลา

“พี่รัก กินข้าวก่อนเถอะ อาหารเย็นหมดแล้ว”

รัญ น้องคนเล็กวัย 35 ปี เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงสดใสพลางเคี้ยวขนมปังตุ้ยๆ รัญอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตลายเก๋ที่ปลดกระดุมบนออกสองเม็ด ดูขี้เล่นและมีเสน่ห์ร้ายลึกแบบที่ใครเห็นก็มักจะมองว่าผู้หญิงคนนี้แพรวพราว

“วันนี้พี่ไม่ค่อยหิว แค่กาแฟก็พอแล้ว” รักเงยหน้าขึ้นมามองขนมปังในมือน้องชั่วครู่ “แล้วขนมปังนั่น ใช่ที่บอกว่าธุรกิจใหม่มั้ย”

รัญยืดอกขึ้นอย่างภูมิใจ “ถูกต้องค่ะ เลิฟโปรเจกต์ของรัญเลย 72-Hour Bloom ขนมปังที่ต้องใช้เวลาหมักแป้งถึงเจ็ดสิบสองชั่วโมง เพื่อให้ได้รสสัมผัสที่ลึกซึ้งที่สุด พี่รักเชื่อเถอะ ธุรกิจนี้ต้องปังแน่นอน”

รักถอนหายใจเบา ๆ พร้อมกับขมวดคิ้ว

“ขนมปังอะไรหมักตั้งเจ็ดสิบสองชั่วโมง นานขนาดนั้นลูกค้าหนีไปซื้อร้านอื่นก่อนสิไม่ว่า สามวันที่เธอหมักแป้ง พี่ขายขนมในร้านได้เป็นพันชิ้นแล้วนะ ทำธุรกิจน่ะเวลาเป็นเงินเป็นทอง พี่ก็บอกอยู่ตลอดนะรัญ”

เมื่อโดนบ่น น้องเล็กอย่างรัญก็ลอบถอนหายใจเบา ๆ

“โธ่พี่รัก ของดีมันก็ต้องรอสิ รับรองว่าถ้าใครได้ชิม จะลืมขนมปังในร้านสะดวกซื้อของพี่ไปเลย!”

รัญตอบพร้อมขยิบตาให้อย่างทะเล้น ก่อนจะหันไปหาพี่สาวคนกลางที่นั่งนิ่งมาตลอด “จริงมั้ยคะพี่ริณ”

ริณ พี่คนรองวัย 37 ปี ผู้มีท่าทางสงบนิ่งราวกับผิวน้ำในถ้วยชาตรงหน้า เธอสวมชุดสูทสีกรม และกางเกงสแล็กสีดำที่เป็นเหมือนชุดประจำตัวไปแล้ว

ริณละสายตาจากนกที่เกาะอยู่ตรงขอบหน้าต่าง แล้วหันมามองน้องสาวด้วยแววตาที่เหมือนจะอ่านทุกอย่างทะลุปรุโปร่ง

“ตั้งใจน่ะมันก็ดี แต่ถ้ามากไปก็จะไม่ทันกิน” ริณพูดสั้นๆ เสียงเรียบขรึมแต่หนักแน่น

“เจ็ดสิบสองชั่วโมงของรัญไม่ใช่ว่าไม่ดี แต่มันอาจจะไม่เหมาะกับคนเมืองนะ ถ้าเป็นธุรกิจโฮมสเตย์ที่เปิดแค่สี่สิบแปดชั่วโมงแบบของพี่ก็ว่าไปอย่าง แต่เอาเถอะจะทำอะไรก็ทำ...เป็นคนดีก็พอ”

ประโยคสุดท้ายของริณที่เอ่ยด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ทำเอารักหลุดขำเบา ๆ

“ริณน่ะชอบให้ท้ายน้อง เลยกลายเป็นว่าจนตอนนี้แล้วยังไม่ได้หยิบจับอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย”

รักส่ายหัวเบาๆ แม้ปากจะบ่นแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความห่วงใยที่มีต่อน้องสาวทั้งสอง

“คนหนึ่งก็รักอิสระจนเปิดที่พักแค่เสาร์อาทิตย์ อีกคนก็ไฟแรงเปลี่ยนธุรกิจเป็นว่าเล่น...ฉันละเหนื่อยใจแทนคุณพ่อคุณแม่จริงๆ”

“พี่รักก็บ่นเป็นคนแก่ไปได้” รัญหัวเราะร่วนพลางเอื้อมมือไปคว้าขนมปังแผ่นใหม่ “คอยดูนะ ถ้ารัญทำสำเร็จ รัญจะเอาขนมปังนี่ไปวางขายในร้านพี่รักทุกสาขาให้ราคาพุ่งกระฉูดเลย!”

ริณนั่งฟังบทสนทนาของพี่สาวคนโตที่ยึดถือเวลา 24 ชั่วโมงเป็นบรรทัดฐาน กับน้องสาวคนเล็กที่กำลังเดิมพันกับเวลา 72 ชั่วโมงด้วยรอยยิ้มจางๆ

สำหรับริณ...เธอชอบสังเกตความต่างเหล่านี้ มันเหมือนจังหวะดนตรีของบ้านจิรเดชารัตน์ แม้สามพี่น้องจะต่างกันสุดขั้ว แต่เธอก็รู้ดีว่าภายใต้หน้ากากนักธุรกิจที่แข็งกร้าวของพี่รัก และความขี้เล่นของรัญ ทั้งคู่ต่างก็กำลังมองหาใครบางคนที่จะเข้ามาทำให้เวลาของพวกเธอมีความหมายมากกว่าแค่ตัวเลขหรือความสนุกชั่วคราว เหมือนกับที่เธอกำลังมองหาความสงบที่แท้จริงในโฮมสเตย์ของเธอเช่นกัน

หลังจากมื้ออาหารเช้าเสร็จสิ้น สามพี่น้องก็เตรียมตัวแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง ซึ่งปกติแล้วคฤหาสน์หลังนี้ไม่ได้มีภาพของการกินข้าวด้วยกันบ่อยนัก เพราะมีเพียงรักที่อาศัยอยู่ที่นี่ถาวร ส่วนริณนั้นชอบที่จะไปอยู่โฮมสเตย์ซึ่งเป็นธุรกิจของเธอที่ต่างจังหวัดมากกว่า รัญก็มีคอนโดอยู่แถวชานเมือง ซึ่งเป็นทำเลที่เธอตั้งใจจะเปิดร้านขนมปังใกล้ ๆ ที่นั่นด้วย

“มา ๆ ก่อนแยกย้ายกัน ถ่ายรูปเข้าไลน์กลุ่มส่งให้คุณพ่อคุณแม่หน่อยค่ะ”

รัญเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกมือเซตผมเผ้าตัวเองให้เข้าทรง

“จะถ่ายก็รีบถ่าย พี่จะไปบริษัทแล้ว”

รักบ่นเล็กน้อยแต่ก็เตรียมยิ้มเต็มใบหน้า ส่วนริณไม่ได้เอ่ยอะไร เดินมาสมทบด้านหลังของรัก ยกยิ้มมุมปากเบา ๆ พร้อมกับสองมือที่ล้วงกระเป๋ากางเกงตามสไตล์

“พร้อมนะคะ หนึ่ง สอง สาม”

รัญกดถ่ายรัว ๆ ได้ภาพไปสองสามภาพ หลังจากนั้นก็กดส่งเข้าไลน์กลุ่มครอบครัวที่มีสมาชิกห้าคน

ไม่นานก็มีเสียงข้อความในกรุ๊ปดังขึ้นถี่ยิบ

Dad : ส่งสติกเกอร์ Very Good

Mom : ส่งสติกเกอร์ Beautiful

Mom : ส่งสติกเกอร์ เริดมาก

Rak : คิดถึงพ่อกับแม่นะคะ

Rin : หนาวมั้ยคะ ดูแลตัวเองด้วย

Ran : I miss you so much jub jub

บทสนทนาในกลุ่มจบลงแค่นี้ และในแต่ละวันก็ไม่มีข้อความอะไรมาก นอกจากการอัปเดตของลูกสาวแต่ละคนว่าวันนี้ทำอะไรที่ไหนบ้าง ทางด้านของรักก็มักจะส่งผลประกอบการที่เต็มไปด้วยตัวเลขมากมาย ส่วนริณมักจะมีรูปบรรยากาศสวย ๆ ของโฮมสเตย์ของเธอมาอวดเสมอ ทางด้านของรัญ ช่วงนี้ก็มีแค่ภาพของแป้งขนมปังสูตรแล้วสูตรเล่าที่เธอทดลองมันอยู่ทุกวัน

จิรเดชารัตน์ก็ประมาณนี้ มีพร้อมทุกอย่าง อบอุ่น ทุกคนได้เป็นตัวเองเท่าที่อยากเป็น

แต่มันคงจะดีกว่านี้มาก หากลูกสาวทั้งสามคน ได้สัมผัสกับสิ่งที่เรียกว่าความรัก

ความรักในอีกรูปแบบที่ไม่ใช่ความรักในแบบของพ่อแม่ แต่เป็นความรักที่จะทำให้หัวใจของพวกเธอเต้นในจังหวะที่เปลี่ยนไป