บทที่ 5 สงครามกะดึก

เสียงเข็มนาฬิกาพลาสติกที่ติดอยู่เหนือประตูห้องพักพนักงานเดินดัง กึก... กึก... ทุกวินาทีที่ผ่านไปดูเหมือนจะถูกยืดออกด้วยแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้โลกหมุนช้าลง

ไทน์นั่งเหม่อมองตารางงานในแผ่นกระดาษที่ผู้จัดการเพิ่งแปะไว้บนบอร์ด ตัวอักษรชื่อของเธอถูกย้ายไปอยู่ในช่อง กะดึก ตั้งแต่ห้าทุ่มถึงเจ็ดโมงเช้า ติดกันเป็นเวลาสองสัปดาห์

“ไทน์ พี่จอยเขาปวดหลังเรื้อรัง หมอบอกว่าต้องนอนพักผ่อนให้เป็นเวลา ห้ามอดนอนเด็ดขาด” ผู้จัดการร้านเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ดูเห็นใจ แต่แววตากลับหลบวูบ

“เธออายุยังน้อย ร่างกายยังไหว ช่วยพี่เขาหน่อยละกันนะ”

ไทน์อ้าปากจะทักท้วงเรื่องตารางเรียนวิชาสัมมนาตอนสิบโมงเช้าที่เธอเคยแจ้งไว้แล้ว แต่สายตาของเธอเหลือบไปเห็น พี่ก้อยที่ยืนพิงประตูห้องน้ำ พลางส่งยิ้มเยาะเย้ยมาให้

รอยยิ้มนั้นบอกชัดเจนว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือการเอาคืนที่ไทน์เด่นเกินหน้าเกินตาในวันก่อน ไทน์ลอบกำหมัดแน่นก่อนจะคลายออกช้าๆ

“ถ้ามันเป็นจริงตามนั้น ก็แล้วแต่ผู้จัดการค่ะ” เธอตอบสั้นๆ ความคับแค้นใจวิ่งผ่านลำคอลงไปถึงหัวใจ

ตีสามสิบห้านาที...

ภายในร้านสะดวกซื้อเงียบสงัดจนน่าใจหาย แสงไฟนีออนที่เคยดูสว่างไสวในตอนกลางวัน ตอนนี้กลับดูซีดเซียวและเย็นชืด ไทน์กำลังถือกระบอกฉีดน้ำยาเช็ดกระจกและผ้าขนหนูสีตุ่นๆ เดินไปมาอยู่หน้าร้าน ร่างกายของเธอหนักอึ้งเหมือนมีใครเอาตะกั่วมาถ่วงไว้ที่เปลือกตา ทุกครั้งที่เธอกะพริบตา ภาพตรงหน้าจะพร่าเบลอเป็นจุดขาวๆ ความง่วงจู่โจมเธอเป็นระยะจนศีรษะสัปหงกเกือบกระแทกกับกระจกบานใหญ่

ไทน์พยายามมองเข็มนาฬิกาในร้าน มันเดินอย่างเชื่องช้าจนเธออยากจะเอื้อมมือไปหมุนมันให้ถึงเช้าเสียเดี๋ยวนี้ ลมหายใจที่พ่นออกมาเริ่มร้อนผ่าวเพราะอาการอดนอนสะสม สมองของเธอตื้อจนแทบจะจำสูตรวิเคราะห์ต้นทุนที่เพิ่งเรียนมาไม่ได้

ฉีด...เช็ด...วนเป็นวงกลม

ไทน์ทำซ้ำๆ ราวกับเครื่องจักร รอยนิ้วมือบนกระจกหายไปแต่ความเหงาจับใจกลับเข้ามาแทนที่ ในใจพยายามนึกถึงหน้าของน้าสาวที่ป่านนี้คงหลับสนิทอยู่บนบ้านไม้หลังเก่า เพื่อให้มีแรงขยับมือต่อ

ทว่าท่ามกลางความมืดมิดของถนนเบื้องหน้า แสงไฟหน้ารถยนต์คู่หนึ่งก็สาดส่องเข้ามาปะทะดวงตาที่เหนื่อยล้า รถยุโรปสีดำสนิทแล่นมาจอดนิ่งที่หน้าร้าน เครื่องยนต์คำรามแผ่วเบาก่อนจะดับลง ไทน์หยุดมือที่กำลังเช็ดกระจก หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะเมื่อเห็นประตูรถเปิดออก และร่างระหงที่แสนคุ้นตาก้าวลงมา

คุณรักอยู่ในชุดสูทสีดำที่ดูเป็นทางการกว่าทุกวัน ใบหน้าสวยสง่าดูอ่อนล้าเล็กน้อยคล้ายคนเพิ่งเลิกงานหนัก แต่พอเธอเห็นว่าพนักงานที่กำลังยืนเช็ดกระจกอยู่คือใคร ดวงตาคู่คมนั้นก็ฉายแววประหลาดใจแกมไม่พอใจทันที

“ทำไมยังทำงานอยู่อีก” รักถามเสียงเข้ม เดินตรงเข้ามาหาไทน์ที่ยังคงยืนถือกระบอกน้ำยาค้างอยู่

“คุณรัก สวัสดีค่ะ” ไทน์รีบวางอุปกรณ์ลง “คือ เอ่อ หนูโดนย้ายกะค่ะ พนักงานอีกคนเขาป่วย”

รักขมวดคิ้วแน่น เธอเดินเข้ามาใกล้จนเห็นรอยคล้ำใต้ตาของเด็กสาวชัดเจน

“โดนย้ายมาอยู่กะดึกงั้นเหรอ ถึงว่าล่ะ กลางวันฉันมาหา ไม่เจอเธอเลย”

“คุณรักมาหาหนูเหรอคะ”

“ใช่ แล้วย้ายมาหลายวันแล้วเหรอ”

“ค่ะ หนูย้ายมาอยู่กะดึกหลายวันแล้ว แล้วช่วงนี้กลางวันหนูก็มีเรียน” ไทน์ก้มหน้าลงเล็กน้อย พยายามหลบสายตาเพื่อปกปิดความเหนื่อยล้า

“อ้าว แล้วแบบนี้เธอจะไปเรียนไหวเหรอ”

“ก็...ไหวค่ะ หนูชดเชยเวลาเอาได้”

“ไหวที่ไหน ตาเธอกำลังจะปิดอยู่แล้วนะ”

รักถอนหายใจยาว ความโกรธที่พนักงานในองค์กรถูกปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรมเริ่มคุกรุ่นขึ้นมา แต่ความห่วงใยที่มีต่อคนตรงหน้ากลับรุนแรงกว่า

“ออกไปข้างนอกหน่อยไป ฉันอยากคุยด้วย”

รักเดินนำออกไปที่ม้านั่งพลาสติกตัวยาวหน้าร้าน ลมกลางคืนพัดมาเย็นเยียบแต่มันกลับช่วยให้สติของไทน์ฟื้นคืนมาได้บ้าง ไทน์นั่งลงข้างคุณรักอย่างเกร็งๆ ระหว่างทั้งคู่มีความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอยู่เบื้องหลัง

“เล่าเรื่องของเธอให้ฉันฟังหน่อยสิ” รักเอ่ยทำลายความเงียบ “ที่เธออดทนอยู่แบบนี้ เพื่ออะไรกัน เธอเรียนอยู่ที่ไหน ปีไหน เรียนอะไร แล้วทำไมต้องทำงานไปด้วย”

ไทน์นิ่งไปครู่หนึ่งกับคำถามมากมายที่ส่งมา ก่อนจะตอบเบาๆ

“หนูเรียนมหาลัยรัฐแถวนี้แหละค่ะ อยู่ปีสาม เรียนบริหารการตลาดค่ะ จบไปอยากเป็นนักวางแผน อยากเข้าใจการซื้อของของผู้บริโภค ทำไมบางคนถึงซื้อของแพง ทั้งที่ของถูกก็ใช้ได้เหมือนกัน และที่หนูทำงานไปด้วย เพราะอยากแบ่งเบาภาระน้าสาวที่เลี้ยงหนูมา พ่อกับแม่แยกทางกัน แล้วก็ทิ้งหนูไว้กับน้าน่ะค่ะ”

ไทน์เงยหน้ามองท้องฟ้ามืดมิด แววตาที่เคยหม่นแสงเพราะความง่วงกลับมีประกายความฝันจุดประกายขึ้นมา

“น้าของหนูมีอาชีพขายน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋ ถึงน้าจะไม่มีสามี ไม่มีลูก แต่การเลี้ยงเด็กสักคนตั้งแต่เกิดจนโตก็ลำบากค่ะ หนูอยากตอบแทนน้า อยากให้น้าได้อยู่สบาย ๆ มีแอร์เย็น ๆ นอน ไม่ต้องอยู่บ้านเก่า ๆ และหนูก็อยากเก่งพอจะยืนด้วยขาของตัวเองค่ะ”

รักนิ่งฟังอย่างตั้งใจ เธอไม่ได้ได้ยินแค่เสียงความลำบาก แต่เธอได้ยิน คุณค่าของมนุษย์คนหนึ่งที่ทะนงตัวและมีความฝันที่งดงามเกินกว่าตำแหน่งพนักงานพาร์ทไทม์ รักเริ่มตระหนักว่าไทน์ไม่ได้ต้องการความสงสาร แต่ต้องการ โอกาสที่จะเติบโต

ในจังหวะนั้นเอง ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินโซซัดโซเซมาที่หน้าร้าน กลิ่นเหล้าฉุนกึกโชยมาตามลม เขาจ้องมองไทน์ด้วยสายตาหยาบคายพลางพยายามจะเดินเข้ามาใกล้

“เฮ้ยน้อง...ซื้อเบียร์หน่อยดิ เปิดร้านยังไงวะไม่มีคนเฝ้าเคาน์เตอร์”

ไทน์สะดุ้งตัวโยน แววตาฉายความหวาดกลัวออกมาทันที เธอรีบลุกขึ้นจะกลับเข้าไปทำงาน แต่รักกลับคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ แล้วกดโทรศัพท์โทรหาใครบางคน

“มาที่หน้าร้านหน่อย... มีแขกไม่ได้รับเชิญ”

ไม่ถึงสิบวินาที ชายในชุดบอดี้การ์ดสีดำรูปร่างกำยำสองคนก็ก้าวลงมาจากรถที่จอดถัดไปไม่ไกล พวกเขาเดินมาทำทีเป็นซื้อของและยืนกันระหว่างคนเมากับไทน์ ลูกค้าคนเมาเห็นท่าไม่ดีจึงรีบหยิบเบียร์แล้วจ่ายเงินออกไปอย่างรวดเร็ว

ไทน์ยืนมองเหตุการณ์นั้นด้วยความอึ้ง

“นั่น... คนของคุณเหรอคะ?”

“อืม... คนขับรถกับพนักงานรักษาความปลอดภัยของฉันเอง” รักตอบเรียบๆ พลางมองปฏิกิริยาของไทน์ที่เริ่มมองเธอด้วยความสงสัย

“คุณคงไม่ใช่แค่ลูกค้าธรรมดาใช่ไหมคะ”

ไทน์พึมพำ สายตาเธอมองเห็นความต่างชั้นที่ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ผู้หญิงที่อยู่ข้างเธอตอนนี้มีทั้งอำนาจและบริวารที่เธอไม่อาจจินตนาการได้

รักไม่ได้ตอบคำถามนั้นตรงๆ เธอเพียงแต่หันมาสบตาไทน์

“คืนนี้เธอต้องเชียร์ขายสินค้าอะไรมั้ย”

ไทน์ส่ายหน้าเบาๆ “อยู่กะกลางคืนก็สบายไปอย่างค่ะ ไม่ต้องเน้นเรื่องการขาย แค่ต้องทำความสะอาดร้าน ดูสินค้าที่จะเตรียมจำหน่ายวันรุ่งขึ้นอะไรทำนองนี้มากกว่า”

คำตอบของไทน์ทำให้รักพอใจเป็นอย่างมาก แน่นอนเธอรู้เรื่องการขายสินค้าในร้านดีอยู่แล้ว แค่อยากรู้ว่าอีกฝ่ายจะใช้โอกาสนี้ในการทำยอดขายรึเปล่า ซึ่งไทน์ไม่ใช่คนแบบนั้น

“อืม งั้นฉันไปก่อนนะ เลิกงานแล้วรีบกลับไปพักผ่อน”

รักพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินจากไปทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมจางๆ

ไทน์มองตามรถราคาแพงที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป เธอรู้สึกว่าโลกของคุณรักมันใหญ่โตและลึกลับเหลือเกิน ขณะเดียวกัน ภายในรถที่กำลังเคลื่อนตัวออกไป รักสั่งการด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบใส่เลขาของเธอผ่านโทรศัพท์

“ส่งข้อมูลสาขาสองศูนย์เก้ามาให้ฉันเดี๋ยวนี้  และเตรียมเบอร์โทรศัพท์ของผู้จัดการร้านสาขานี้ไว้ด้วย ฉันมีเรื่องต้องเคลียร์กับเขาพรุ่งนี้เช้า”