หนี้พันธนาการ-Magmalava

“ผมดื่มไม่ไหวแล้ว”

ภากรเบือนหน้าหลบจากแก้วที่ยื่นเข้ามาจ่อถึงปากแต่มือนุ่ม ๆ ก็ยังไม่ยอมปล่อยจากต้นคอทางด้านหลังของเขา พยายามจะรั้งให้เขาหันหน้ากลับมาพร้อมกับเสียงปะเหลาะ ๆ

“น่าอีกนิด คนเก่งนะ.”

ไม่เพียงแต่พูดเฉย ๆ คนพูดยังยื่นจมูกมาแตะแก้มของเขาอีกด้วย กลิ่นหอมจากเรือนกายของหล่อนเหมือนเดินหลงเข้าไปในดงดอกไม้ จนเขาเคลิบเคลิ้มและเขาก็ไม่อยากให้ดวงตาคู่นั้นหม่นแสงลงเลยแข็งใจดื่มเข้าไปอีกอึกหนึ่ง

“นั่นซิจ๊ะเป็นผู้ชายก็ต้องดื่มเหล้า จะดื่มแต่น้ำหวานได้ยังไง้ เสียหายหมด”

ภคินีวางแก้วลง ตบมือให้กับเขาสองสามแปะ ดวงตาฉายประกายซุกซนสนุกสนาน หล่อนไม่ใช่หญิงสวยเรียกได้ว่าหล่อนเป็นผู้หญิงเท่คนหนึ่ง ดวงหน้าเรียวเห็นเส้นจมูกเด่นที่สุดบนใบหน้า จมูกที่โดดเด่นจนเหมือนว่าหล่อนไปทำศัลยกรรมมาใหม่ และหลายหนที่หล่อนท้าทายให้มีการจับกระดูกที่ขึ้นสันนั่นเป็นของแท้ ๆ ที่หล่อนอ้างว่าเป็นกันทั้งครอบครัว

“ไปเต้นรำกันดีกว่า”

หล่อนลากเขาออกไปสู่เวทีเต้นรำเล็ก ๆ ของสนามหน้าบ้านหลังนี้เป็นงานเลี้ยงฉลองหลังพิธีรับปริญญาเพื่อนฝูงที่รับปริญญารุ่นเดียวกันล้วนแล้วแต่เบิกบาน และคู่ของเขากับหล่อนก็เป็นคู่ที่ถูกจับตามองมากที่สุด เป็นคู่ที่ถูกนินทามากที่สุดว่าจะลงเอยกันหรือไม่

“ภากรกับภคินีนี่จะแต่งงานกันไหม”

เสียงเปรย ๆ ถาม แต่ดวงตายังไม่ยอมมองคลาดไปจากสองร่างที่ออกไปซบกันนิ่งอยู่กลางเวที กับเพลงที่จังหวะไม่ได้ชวนให้ซบกัน

“ดูซิ ทำยังกะว่าอยู่กันสองคนเท่านั้นเอง”

“ก็สองคนมาแต่ไหน ๆ แล้ว นายกรมันเอาใจยายนีเหมือนเอาใจแม่”

กับความอ่อนโยนของภากร มีหลายคนมองไปว่าเขาอ่อนแอเกินไปแต่เขาไม่ใช่ผู้ชายอ่อนแอ เพียงแต่ได้รับการอบรมมาแบบนั้น ให้ปรารถนาพและอ่อนโยนกับเพศหญิงที่อ่อนโยนกว่า สำหรับคนที่ไม่เคยมองอย่างลึกซึ้งก็จะมองเป็นว่าเขาอ่อนแอเกินไปจนยอมให้ภคินีครอบงำเขาได้

แต่ภากรรู้ว่าเพราะเขารักภคินี เขาเชื่อมั่นเช่นนั้น เชื่อมั่นว่ามันเป็นความรัก

แต่ภคินีซิยังสงวนท่าทีนัก เขาไม่เคยเข้าใจภคินีเลย แม้ในยามที่เขาได้กอดรัดหล่อนเอาไว้ในอ้อมแขนตัวเอง เคลื่อนตัวไปมาบนเวทีชั่วคราวนี้ เขาก็เหมือนได้กอดหญิงแปลกหน้าหล่อนซบอยู่ตรงหัวไหล่เขา

“กรไปนอกคราวนี้ กะไว้ว่าจะไปกี่ปี”

หล่อนมีคำถามที่ทำให้เขาดึงความคิดกลับมา

“ผมว่าจะไม่เกินสองปีนะ จะรีบไปรีบมา”

“นีจะตามไปบ้าง เบื่อจะต้องทำงาน”

แต่ภาษาอังกฤษของหล่อนไม่สู้ดีนัก ภคินีเรียนจบมาอย่างหวุดหวิด หล่อนเบื่อหน่ายการเรียนและเมื่อเข้าทำงานได้ตามการฝากของครอบครัว หล่อนก็บ่นอยู่เสมอว่าไม่อยากทำงาน เข้าไม่เคยเข้าใจว่าภคินีชอบสิ่งใดบ้าง

ดูเหมือนเจ้าตัวความเบื่อนั่น จะไม่เคยไปไกลห่างจากหล่อนเอาเสียเลย

“ขอเรียนภาษาก่อน”

“ตามไปเร็ว ๆ ก็ดีนะ”

เขากระซิบเบา ๆ ข้างหูหล่อน ใบหูขาวสะอาดที่หล่อนไม่เคยใส่ตุ้มหู ไม่มีรอยเจาะเปล่าเปลือยและเล็กกะทัดรัด เป็นจุดที่เขาชอบที่จะเคล้าเคลียเล่นเสมอ

“บางทีเราจะได้อยู่ด้วยกัน”

หล่อนเงยหน้าขึ้นยิ้ม ดวงตาแพรวพราว

“คุณแม่กรรู้เข้า คงจะขึ้นเครื่องไปฉีกอกเอาน่ะซิ”

ชื่อเสียงของคุณนายแสงเดือนนั้น ภคินีรู้มาเป็นอย่างดี

“ไม่อยากจะเจอ ธันกลัว”

“นี่ผมก็รับปากไว้กับแม่ว่าจะรีบกลับบ้าน กี่ทุ่มแล้วนี่”

เขามองดูเวลา แล้วก็บอกภคินี

“กลับบ้านก่อนดีกว่า” ฟ้าข้างบนดูขาวอย่างประหลาด “เหมือนฝนจะตก ลมแรงด้วย”

พูดยังไม่ทันขาดคำดีนัก ฝนเม็ดเล็ก ๆ หยาดเย็นก็หล่นมากระทบแขนที่พ้นจากเสื้อปกปิด

“ผมไม่ชอบขับรถตอนฝนตก”

“นีขับให้ก็ได้”

หล่อนบอก ยอมเดินตามเขากลับมาที่โต๊ะ และเมื่อภคินีคว้าแก้วเหล้าขึ้นดื่มต่อ เขาอยากจะห้ามแต่เขาช้าไปอีกตามเคย ภคินีดื่มจนหมดแก้ว แล้วถือแก้วเดินไปยังบาร์เล็ก ๆ มุมสนาม หล่อนดื่มจัดเหลือเกิน หลายหนที่ภากรอยากจะเชื่อว่าภคินีติดเหล้าแต่ก็ไม่ปักใจมากนัก เพราะยามดี ๆ ที่หล่อนไม่ดื่มก็มีให้เห็นบ่อยครั้ง เขาเดินตามไปแตะบ่าหล่อนเบา ๆ

“อีกแก้วแล้วกลับนะ”

บ้านของภคินีอยู่ชานเมืองในสวนแถวฝั่งธน เขาจะต้องไปส่งหล่อนก่อนตามประสาสุภาพบุรุษแล้วค่อยตีรถกลับมาย่านลาดพร้าว ที่พำนักของเขาเอง เขาไม่ชอบถนนสายเปลี่ยวแถวนั้นสักเท่าใด แต่เขาก็ไม่อาจจะปล่อยให้ภคินีได้นั่งแท็กซี่กลับเอง เพราะยิ่งจะทำให้ความห่วงใยของเขาเพิ่มขึ้นอีกเป็นล้นพ้นอย่างแน่นอน

จะฝากหล่อนไปกับเพื่อนคนอื่น เขาก็รู้สึกว่าเขาทำหน้าที่ของตัวเองไม่ครบถ้วน

ฝนหนาเม็ดมากขึ้นเมื่อเขาลากภคินีจากบาร์นั่นได้สำเร็จ หล่อนใกล้จะเมากับน้ำเสียงที่เพี้ยน ๆ และเสียงหัวเราะที่ร่วนเกินไป เขาบอกลาเพื่อน ๆ รีบพาหล่อนมาขึ้นรถ

“ให้นีขับ” หล่อนบอก ผลักเขาออกไปห่างหลังจากไขกุญแจแล้ว “อยากขับรถ”

“ผมขับเองดีกว่า”

“น่าขอขับหน่อย หรือว่าหวงรถใหม่”

หล่อนทำเสียงกระแนะกระแหนเขาเสียอีก

“แม่เพิ่งเปลี่ยนรถให้นี่ หวงนักซิ ถ้าหวงก็ไม่นั่งดีกว่า”

หล่อนสะบัดเสียงเข้าใส่เขา และนั่นทำให้ภากรต้องยินยอมแม้จะหวาด ๆ อยู่กับฝีมือการขับรถของภคินี หล่อนขับรถเร็ว และชอบการ ‘ซิ่ง’ เป็นชีวิตจิตใจ ทุกครั้งที่หล่อนอยู่หลังพวงมาลัยดูเหมือนภคินีจะไม่นึกถึงอนาคตที่ยังหลงเหลืออยู่นอกจากความั่นในอารมณ์เพียงประการเดียวเท่านั้น

“ก็ได้”

พอเขาตกปากอนุญาต หล่อนก็ยิ้มได้หวานแฉล้มดุจดังเดิม และจูบแก้มเขาอย่างเอาใจอีกทีหนึ่ง ก่อนจะกระวีกระวาดไปนั่งหลังพวงมาลัย ปล่อยให้ภากรขึ้นนั่งอีกด้านด้วยท่าทีเซ็ง ๆ