หนี้พันธนาการ-Magmalava

หนี้พันธนาการ-Magmalava

last updateLast Updated : 2025-06-25
By:  นาวิกาOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
20Chapters
934views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

หนี้ชีวิตที่มีชีวิตแม่เป็นเดิมพัน พันธนาการน้องเทียนเอาไว้กับความแค้นชีวิตด้วยชีวิต... บุญคุณ ความแค้น ความรัก ในเส้นทางสายรักที่รสรักล้ำเลอค่า สองชีวิต แม่ลูก ปรารถนา กับ เทียน รัฐยา จบสิ้นกันในคืนที่ฝนตกหนัก มีคนทำให้แม่ตาย ชีวิตหนุ่มน้อยพลิกผัน ต้องไปอยู่ในบ้านของคนอื่น มีพี่ชายคนใหม่ที่แสนดีอย่างภากร แม้คุณนายแสงเดือน แม่ของพี่ชายจะร้ายกาจนัก วันเวลาผ่านไป ความสัมพันธ์ที่เร้นรอยก่อตัวขึ้นเงียบๆ ของเทียนกับภากร ทว่าความลับในคืนฝนพรำเบื้องอดีตย้อนกลับมา ภากรคือฆาตกรฆ่าแม่...อย่างนั้นหรือ เขาขับรถชนแม่ ชนเธอ เหล็กที่ดามในขายังคงปวดแปลบทุกคราหน้าหนาวเยือน มีม่านมาบดบัง...เทียนเริ่มไล่ต้อนให้ภากรทั้งรักและหลง...ก่อนเทียนจะหนี! เทียนหนีจากเขา รสสวาท ความสัมพันธ์ที่ลงลึกทำให้ภากรเจียนคลั่ง การตามหาเทียนเพื่อพบว่าเธอเกลียดเขา เธอแค้นเขาและเธอจะเอาคืน เทียนจะฆ่าภากร ล้างแค้น ปิดบัญชีหนี้ได้หรือไร ใครคือฆาตกรตัวจริง พันธนาการทั้งกายและใจจะทำให้เทียนเอาชีวิตภากรเซ่นสังเวยให้ดวงวิญญาณแม่ได้หรือไม่ ติดตามชีวิตของเทียนใน “หนี้พันธนาการ”

View More

Chapter 1

1 ภากรคนเก่ง

فتحت فمي لأقول شيئًا، لأستفسر منهما. لكن جايسون وبيكا كانا قد أوضحا بالفعل أنهما لا يكترثان لوجودي.

لذلك، اكتفيت بالمشاهدة بينما كان جايسون يطبع قبلات دافئة على بيكا، وكيف كانت تذوب بين ذراعيه ووجنتاها تتوردان.

كان من المفترض أن أكون أنا مكانها!

تبًا! لقد كنت أنا مكانها بالأمس.

تماسكت حتى لا أبكي، لكن ما إن وقعت عيناي على خاتم الخطوبة حتى انتهى كل شيء. تحطم الدرع الذي كنت أختبئ خلفه.

«لماذا...» هزّت جسدي شهقات البكاء.

كنت أنا وجايسون معًا لأكثر من خمس سنوات، ومخطوبين منذ عامين. أما بيكا، فكانت صديقتي المقربة منذ أن كنا في السابعة من العمر. كيف استطاع الشخصان اللذان وثقت بهما أكثر من أي أحد آخر في حياتي أن يخوناني بهذه الطريقة؟

لقد اكتشفت للتو أنهما كانا يخونانني، والآن، عندما حاولت مواجهتهما، أغلَقَا الباب في وجهي.

كيف تجرآ؟ كان الألم الذي يعتصر صدري يزداد اشتعالًا، حتى لم يعد ألمًا... بل تحول إلى غضب.

في تلك اللحظة، انزلق الباب الزجاجي للجناح الخاص وانفتح. خرج جايسون وسار نحوي.

«ألم تُحرجي نفسك بما فيه الكفاية؟ أم يجب أن أستدعي رجال الأمن أولًا؟» قال بابتسامة ماكرة.

ابتلعت المرارة التي كانت تخنق حلقي.

«جايسون...» همست، بينما انهمرت الدموع على وجنتي.

«ألينا، عزيزتي، أرجوكِ ارحلي.» جاءت ما تُسمى بصديقتي المفضلة، بيكا، وهي ترتسم على وجهها الابتسامة القذرة نفسها. «ومن أجل صداقتنا، سأدعكِ تغادرين من دون أن تفتعلي مشهدًا... أو تُحرجي نفسك.»

اشتعل الغضب في داخلي. هما من خانا، وكان من المفترض أن يشعرَا بالخزي والإهانة، لا أنا.

نظرت حولي وأنا أعلم أن أحدًا لن ينقذني. فوالد بيكا يملك هذا المنتجع، وأي شجار لن يجلب لي سوى المزيد من المذلة. لذلك، بقلب مثقل، أجبرت قدميّ على مغادرة المبنى.

وصلت إلى منزل والديّ حوالي السابعة صباحًا. مسحت دموعي وحاولت أن أبدو بأفضل هيئة ممكنة.

كان اليوم يوم زفاف أختي، وآخر ما أردته هو أن أجلب أي طاقة سلبية.

لكن في اللحظة التي فتحت فيها الباب ورأيت عيني أمي الغارقتين بالدموع، أدركت أن شيئًا سيئًا قد حدث بالفعل.

«ماذا حدث؟» شهقت. «لماذا لستم مستعدين بعد؟» كانوا لا يزالون يرتدون ملابس النوم، بينما كان موعد الزفاف في الثامنة.

«لقد اختفت!» صرخت أمي باكية، بينما كان أبي يرمقني بنظرة صارمة مليئة بالاشمئزاز.

«بحثت عنها في كل مكان! لقد اختفت!» كررت وهي تنتحب بشدة أكبر.

ألقيت نظرة حولي. وبخلاف أمي وأبي، لم يكن في المنزل سوى شقيقات أمي.

«أين آريا؟» سرت قشعريرة في جسدي وأنا أطرح السؤال. لماذا تكون العروس هي المفقودة؟

«ألم تسمعي أمك؟ إنها ليست هنا!» دوّى صوت أبي عاليًا حتى بدا وكأن الجدران ستنهار.

«أين هي؟ لا بد أنكِ تعرفين!» أضاف.

انعقد حاجباي على الفور. كنت أعرف إلى أين يتجه الأمر. سيجدون طريقة لتحميلي مسؤولية اختفائها، كما يفعلون دائمًا.

«أنا؟» شهقت، لكنني التزمت الصمت، مدركة أن الجدال لن يجدي نفعًا.

أخرجت هاتفي واتصلت برقمها.

الهاتف مغلق.

أطلقت زفرة طويلة، وبدأ العرق يتجمع على جبيني. ولم أدرك حتى أن يديّ كانتا ترتجفان إلا عندما انزلق الهاتف من بين أصابعي وارتطم بالأرض.

«سأذهب لأبحث عنها.» تمتمت، بين القلق والغضب من آريا. لم تكن هذه المرة الأولى التي تختفي فيها، وغالبًا ما كانت تتسلل لحضور إحدى حفلات عطلة نهاية الأسبوع المجنونة.

لكن اليوم لم يكن مجرد عطلة نهاية أسبوع عادية. كان يوم زفافها، بحق السماء!

قالت أمي بصوت واهن: «لقد بحثنا في كل مكان، واتصلنا بكل أصدقائها ومعارفها. ونحن نبحث عنها طوال الليل.»

كانت تبدو وكأنها على وشك الانهيار.

«ليس لدي وقت لهذا!» صاح أبي، رافعًا هاتفه في الهواء. كانت هناك مكالمة واردة من السيد فيل، والد إدريك ووالد آريا المستقبلي.

«إنهم موجودون بالفعل في قاعة الزفاف!» زمجر، وكأن كل هذا خطؤنا.

قلت بهدوء: «يجب أن تخبره بما حدث. نحن بحاجة إلى ساعة إضافية، وربما نعثر على آريا قبل ذلك.»

«هل فقدتِ عقلك؟» صرخ أبي وهو يندفع نحوي. أمسك بمعصمي وسحبني إلى الممر.

«أبي...» حاولت أن أحرر نفسي.

«سوف يلغون هذا الزواج! إنها الفرصة الوحيدة المتبقية لي لإصلاح إفلاسي!» صرخ مجددًا، وكأنني أنا المسؤولة عن ذلك.

سحبني إلى غرفة معزولة، ولحقت بنا أمي وأغلقت الباب خلفنا.

«لكن ماذا يمكننا أن نفعل غير أن نقول الحقيقة يا أبي؟»

«أنتِ، يا عزيزتي، ستصلحين الأمر. ستصلحين الفوضى التي تسببت بها آريا.» ارتسمت على وجهه ابتسامة صغيرة، من ذلك النوع الذي يخبرك أنه يدبر شيئًا سيئًا.

ثم قال الجملة التالية التي كادت تحطم ما تبقى مني.

«أنتِ تشبهينها تمامًا. الزفاف بعد ثلاثين دقيقة، ويمكنكِ اللحاق به، ولن يعرف أحد.»

ترنحت، وأسندت نفسي إلى الحائط حتى لا أسقط.

«ماذا؟» نظرت إلى أمي، لكنها كانت تحمل تلك النظرة المتوسلة نفسها التي طالما ظهرت على وجهها كلما أرادت مني أن أغطي على أخطاء آريا.

«لا!» هززت رأسي. هكذا كانوا يرونني دائمًا، التوأم التي وُجدت فقط لإصلاح أخطاء ابنتهم المفضلة.

هكذا كانت حياتنا دائمًا. كلما وقعت آريا في مشكلة، كنت أنا من يتحمل اللوم. حتى إنني قضيت عنها ساعات العقاب في المدرسة.

وكان عذرهم؟

«آريا كانت دائمًا طفلة مريضة.»

أجل، صحيح... لقد أصيبت بزكام خفيف عندما كنا رضيعتين، وهذا كل شيء!

وما زلت حتى اليوم لا أفهم السبب.

نحن متطابقتان في الشكل والصوت، أليس من المفترض أن يحبونا بالقدر نفسه؟

«لن أفعل هذا. ليس اليوم.» قلت بحزم.

«عليكِ أن تفعلي! كل ما عليكِ هو التمثيل خلال مراسم الزفاف، وما إن تعود آريا حتى تتبادلا الأماكن من جديد.» قال أبي.

«وماذا لو رفضت؟ ماذا لو تركتني عالقة في الورطة التي صنعتها؟»

«أوه، عزيزتي، لن تتخلى عن رجل ثري كهذا من أجلك. أنا متأكدة أن لديها سببًا لغيابها.» قالت أمي، وقد جفت دموعها البائسة الآن.

«حسنًا، وماذا لو كانت في خطر فعلًا؟ بينما أقف أنا هناك وأحل محلها عند المذبح؟ أليس هذا قاسيًا؟» كنت أنا من يصرخ هذه المرة.

«اسمعي، إن لم تفعلي هذا، فسوف ينتهي عملي تمامًا. ولن أساعدك في مشروع علامتك التجارية للأزياء. سأسترد كل ما سبق أن منحته لكِ! سيارتك، وكل شيء! وسأتبرأ منكِ!» قذف أبي كلماته بلا أدنى اكتراث.

لامست ذراع أمي الدافئة كتفي برفق، ثم أمسكت بوجهي بين كفيها.

«عزيزتي، أنتِ لا تفعلين هذا من أجلنا، بل من أجل آريا. أرجوكِ، أنقذي زواجها.» لان صوتها. «السيد فيل سيلغي كل شيء بالتأكيد ويقطع علاقته بنا. أرجوكِ، أنا متأكدة أنكِ لا تستطيعين أن تري أختك تعيش بقية حياتها بقلب محطم. إنها تحب إدريك.»

أخذت نفسًا عميقًا مرتجفًا، ونظرت إلى والديّ.

عندها أدركت أن انكسار قلبي لم يبدأ مع جايسون ولن ينتهي عنده.

بل كان يعيش هنا أيضًا، في هذا المنزل، متنكرًا في هيئة عائلة.

أنا أكرههما بسبب هذا.

لكن أكثر من ذلك...

أكره نفسي لأنني وافقت.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
20 Chapters
1 ภากรคนเก่ง
“ผมดื่มไม่ไหวแล้ว”ภากรเบือนหน้าหลบจากแก้วที่ยื่นเข้ามาจ่อถึงปากแต่มือนุ่ม ๆ ก็ยังไม่ยอมปล่อยจากต้นคอทางด้านหลังของเขา พยายามจะรั้งให้เขาหันหน้ากลับมาพร้อมกับเสียงปะเหลาะ ๆ“น่าอีกนิด คนเก่งนะ.”ไม่เพียงแต่พูดเฉย ๆ คนพูดยังยื่นจมูกมาแตะแก้มของเขาอีกด้วย กลิ่นหอมจากเรือนกายของหล่อนเหมือนเดินหลงเข้าไปในดงดอกไม้ จนเขาเคลิบเคลิ้มและเขาก็ไม่อยากให้ดวงตาคู่นั้นหม่นแสงลงเลยแข็งใจดื่มเข้าไปอีกอึกหนึ่ง“นั่นซิจ๊ะเป็นผู้ชายก็ต้องดื่มเหล้า จะดื่มแต่น้ำหวานได้ยังไง้ เสียหายหมด”ภคินีวางแก้วลง ตบมือให้กับเขาสองสามแปะ ดวงตาฉายประกายซุกซนสนุกสนาน หล่อนไม่ใช่หญิงสวยเรียกได้ว่าหล่อนเป็นผู้หญิงเท่คนหนึ่ง ดวงหน้าเรียวเห็นเส้นจมูกเด่นที่สุดบนใบหน้า จมูกที่โดดเด่นจนเหมือนว่าหล่อนไปทำศัลยกรรมมาใหม่ และหลายหนที่หล่อนท้าทายให้มีการจับกระดูกที่ขึ้นสันนั่นเป็นของแท้ ๆ ที่หล่อนอ้างว่าเป็นกันทั้งครอบครัว“ไปเต้นรำกันดีกว่า”หล่อนลากเขาออกไปสู่เวทีเต้นรำเล็ก ๆ ของสนามหน้าบ้านหลังนี้เป็นงานเลี้ยงฉลองหลังพิธีรับปริญญาเพื่อนฝูงที่รับปริญญารุ่นเดียวกันล้วนแล้วแต่เบิกบาน และคู่ของเขากับหล่อนก็เป็นคู่ที่ถูกจับตามองมากท
Read more
2 เทียน--รัฐยาของแม่
“ฝนตกทุกวันเลย เบื๊อเบื่อ”น้ำเสียงใส ๆ อ่อน ๆ บ่นออกมาเมื่อออกจากร้านหมอ เปิดประตูกระจกก้าวออกสู่ทางเท้าด้านนอก ก็เห็นเม็ดฝนกำลังเปาะแปะอยู่ หนุ่มน้อยยื่นมือออกไปก่อนจะหดกลับมา“ไม่ได้เอาร่มมาด้วยซิฮะ”หันมาทางมารดาที่ยังดูสาวพริ้งสำหรับการจะมีลูกชายอายุสิบหก แม้วัยของปรารถนาจะเข้าไปสามสิบแปดแล้ว หล่อนก็ยังดูสาวอยู่มาก จนลูกชายวัยสิบหกเหมือนน้องชายมากกว่าจะเป็นลูก“เอาหนังสือบังไปก่อนจะได้ไหม”“ได้ฮะ แม่ซิฮะจะไม่สบาย ขายิ่งไม่ค่อยจะดีอยู่ด้วย”เด็กหนุ่มมองมารดาอย่างห่วงใยที่สุด ปรารถนาเป็นโรคกระดูกเสื่อม มันมาไวเกินไปสำหรับอายุขนาดนี้ แต่หล่อนก็ต้องอยู่ในความดูแลของหมอ หล่อนต้องระมัดระวังค่อนข้างมากเกี่ยวกับเรื่องนี้“กลับแท็กซี่ดีไหมฮะ”เสียงใส ๆ ถามต่อ แต่ปรารถนาส่ายหน้าโดยเร็ว หล่อนต้องประหยัด แม่ม่ายอย่างหล่อนไม่มีเงินมากนักนอกจากเงินเดือนประจำจากหน้าที่การงานที่ต้องใช้จ่ายอย่างประหยัดเพื่อตัวและลูกชายสองชีวิตกับเงินเดือนสองหมื่น ปรารถนารู้ว่าเป็นภาระแสนสาหัสและเมื่อหันมองรอบตัวหล่อนพบว่ามีกันแค่สองชีวิตที่จะเกื้อกูลกันได้รัฐยาก็ยังเด็กเหลือเกินเพิ่งเรียนมอปลาย กำลังจะสอบเข้ามห
Read more
3 สร้อยปริศนา
“เทียน…”เสียงของหล่อนกรีดแหลม…แล้วหล่อนก็ไม่รู้สึกอะไรอีกเลย ดวงตาของหล่อนยังลืมกว้าง และมือก็ไขว่คว้ายืนออกไปหล่อนไม่เห็นว่าห่างจากหล่อนไปไม่มากนัก รัฐยากระเด็นไปตกลงตรงนั้น…รัฐยายังรับรู้สิ่งต่าง ๆ ได้…แต่เขาขยับตัวอีกไม่ได้ รู้สึกมึนงง ได้ยินเสียงเรียกชื่อตัวเองก็เหมือนจะมาจากที่อันไกลแสนไกล เขาจำได้ว่าเป็นเสียงแม่… แต่เขาขานรับไม่ได้… เหมือนมีอะไรจุกอยู่ในลำคอของเขานี่เองและเขาก็เห็นใครคนหนึ่ง…ผู้หญิง…เห็นเป็นเงาพร่า ๆ เลือน ๆ จนมองหน้าไม่ถนัด เห็นผู้หญิงคนนั้นย่อตัวลงมามองเขาใกล้ ๆ และทำให้ได้เห็นอะไรบางอย่างวูบวาบเข้านัยน์ตาของเขารัฐยายกมือขึ้น แล้วก็คว้าจับเอาไว้ได้สร้อยข้อมือนั่นเอง ที่เป็นแวววับนั่น ในสำนึกที่ขาดวิ่นไป เขาพยายามจะจดจำมันให้ได้ เพราะมันเป็นสร้อยเส้นที่เขาพยายามจะจดจำมันให้ได้ เพราะมันเป็นสร้อยเส้นที่แปลกตา เป็นแบบที่เขาไม่ค่อยจะคุ้นเคยนัก มันมีลูกกระพรวนเล็ก ๆ เกือบจะรอบวงแล้วเขาก็กระตุกมืออย่างแรง เม็ดเล็ก ๆ ของกระพรวนนั่นเม็ดหนึ่งอยู่ในมือของเขาแล้วรัฐยาก็แน่นิ่งไปภคินีผวาลุกขึ้น สร้อยไม่ทันขาดแต่ก็ทำให้หล่อนตกใจสุดขีด… พอดีกับภากรตามเข้ามา เขาเห็นหล
Read more
4 ปิดปากภคินี
“ลูกจ๋า…กลับแล้วหรือ”คุณนายก้าวเข้ามา ร่างที่ยังระหงอยู่ในชุดผ้าไหมสีน้ำทะเล…ทำให้ห้องทั้งห้องสดสว่างขึ้น ดวงหน้าที่พอกเครื่องสำอางหนา มองดูภคินีเขม็ง…ไม่เคยชอบภคินี เพราะมองเท่าไหร่ก็ไม่เคยเห็นความคู่ควรกับลูกชายคนเดียวของเธอเลย“ยังไม่กลับบ้านอีกหรือ นี่กี่ทุ่มเข้าไปแล้ว” เธอยกข้อมือดูเวลา… “เที่ยงคืนกว่าแล้วนะ…เธอจ๋า…หรือว่าจะนอนค้างเสียที่นี่ พ่อแม่เธอรู้หรือเปล่า อย่าให้เป็นว่าเช้าก็มาแย้ว ๆ กันหน้าบ้านล่ะ”ภคินีสะอึก หล่อนไม่เคยพูดเถียงทันคุณนายเลยสักหน“มีอุบัติเหตุครับแม่”ภากรรายงานเบา ๆ ทำให้คุณนายเบิกตากว้าง ยกมือทาบอก“อย่าบอกนะว่ารถใหม่นั่น…”เขาไม่ประหลาดใจเลยหากแม่เขาจะห่วงรถมากกว่าห่วงคน…คุณนายแสงเดือนเป็นผู้หญิงมั่งคั่ง แต่เธอก็เค็มอย่างหาตัวจับยากทีเดียว“รถไม่เป็นไรหรอกฮะ”“โล่งอกไปที… แต่อุบัติเหตุก็ไม่ได้หมายความว่าจะเอาแม่ภคินีมาค้างที่บ้านเราน่ะ”“มันมากกว่านั้น”เสียงของชายหนุ่มยิ่งเบาลงไปอีก แล้วเมื่อเขาบอกต่อ คุณนายก็ทำท่าเหมือนจะเป็นลม ถอยไปนั่งที่เก้าอี้ ดวงตาเบิกกว้างตะลึงงัน“กรน่ะหรือขับรถชนคนตาย…แล้วก็ยังเจ็บสาหัสอีกหนึ่ง ไม่หรอก…ไม่จริง”เธอปฏิเสธ นึก
Read more
5 ลูกผู้ชาย
ตีสาม…ภากรผวาขึ้นจากเก้าอี้ยาวตรงนี้ ลุกขึ้นเหมือนมีสปริงติดกับตัวเมื่อได้ยินเสียงรถแล่นเข้ามา…เขาออกมาถึงเทอเรซหินอ่อนด้านหน้า พ่อเป็นคนแรกที่เขามองเห็น พ่อเดินเข้ามาใกล้เขา เสียงของแม่ตามมา เสียงเอะอะตามเคย…แม่มักจะเป็นคนที่พูดมากเสมอ“ฉันไม่เห็นด้วยเลยนะคุณ… ทำไมต้องไปเป็นผู้อุปการะเด็กนั่นด้วย ก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฝ่ายสังคมสงเคราะห์ของบ้านเมืองซิ คนไข้อนาถาน่ะรัฐบาลดูแลได้… แล้วญาติโยมเด็กนั่นก็คงจะมี… เราจะเสนอตัวเข้าไปทำไม ดีไม่ดีมันก็จะคิดเอาได้ว่าลูกเราส่วนเข้าไปพัวพัน”พ่อแตะบ่าเขาเบา ๆ มองเข้าไปในดวงตาของเขา แล้วพูดเสียงทุ้มเสมอกัน เป็นน้ำเสียงที่เขาเคยชินเสมอมา“พ่อยากคุยด้วย ในห้องสมุดนะ เดี๋ยวนี้”แล้วพ่อก็เดินเร็ว ๆ เข้าไปในตัวบ้าน เขากำลังจะตามเข้าไปแต่คุณนายคว้ามือของเขาเอาไว้ได้ กระตุกหมับทำให้เขาต้องหยุดเดิน หันกลับมามอง“ไม่น่าเลยนะ…เพราะดื่มเหล้าใช่ไหม ลูกถึงคะนองจนเกิดเรื่องขึ้น คนตายคนหนึ่ง บาดเจ็บอีกคนหนึ่ง…เด็กเพิ่งอายุสิบหก…ยังแต่งเครื่องแบบนักเรียนอยู่เลยนะ”“อาการหนักมากไหมฮะ”เขาถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่เหมือนไม่ใช่ตัวของเขาเองอีกสืบไป…เด็กคนนั้น…ใช่…แม่ข
Read more
6 นับจากนี้พี่จะดูแลเทียนเอง
เด็กคนนั้น…ยังเด็กมากทีเดียว เมื่อเขาเข้าไปใกล้เตียงแล้วมองเห็นถนัดเต็มสองตาของตัวเอง ดวงหน้าเรียว…ผมสีดำขลับหวีเปิดเห็นหน้าผากลาดมนสวย คิ้วดำเรียวไปจดหางตา…แล้วเมื่อมองต่ำลงมาอีกนิดเห็นดวงตานั้นแล้ว ภากรก็กัดริมฝีปากตัวเองเอาไว้เขาเห็นดวงตาแดงช้ำ เหมือนผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักน้ำตายังเต็มดวงตาด้วยคงจะร้องไห้มาตลอดเวลา เพราะแม่ของเด็กหนุ่มตายแล้ว…ไม่มีกิริยาอื่นใดเมื่อเห็นเขา เพราะรัฐยาได้พบปะเจอะเจอคนหลายคน ที่ไม่เคยรู้จักมาก่อนเลย ทุกคนเข้ามาในห้องนี้ พูดโน่นพูดนี่กันมากมายจนถึงผู้ชายคนนี้ เขาคงจะแก่กว่าไม่กี่ปี หน้าตายังดูอ่อนกว่าทุกคนที่เดินเข้ามาแล้วเดินออกไป“จะมาบอกอะไรเทียนอีกฮะ”น้ำเสียงของเขาสั่นสะท้าน ริมฝีปากเริ่มเบะออกนิด ๆภากรสงสารจับใจ…เขาไม่เคยมีความสงสารหนใดจะเท่าหนนี้ แล้วภาพหนึ่งก็ผ่านเข้ามาในความคิดของเขา ภาพของหญิงที่นอนเหยียดยาวอยู่บนพื้นถนนฉ่ำนองด้วยน้ำฝน มือยื่นไปจนสุดเหมือนจะไขว่คว้า เขายังจำภาพการตายของผู้หญิงคนนั้นได้เขาโทษตัวเอง…ภากรนึกถึงว่าหากเขาแข็งต่อภคินีสักหน่อยไม่ปล่อยให้หล่อนเป็นคนขับรถ อุบัติเหตุที่พรากแม่ลูกจากกันชั่วชีวิตก็คงจะไม่เกิดขึ้น“
Read more
7 กำราบให้เชื่องไว้ก่อน
“พี่กรจะดูแลน้องอย่างดี หักใจเสียเถิดเรื่องแม่น่ะ มันเป็นเคราะห์ เทียนรักษาตัวให้หายเร็ว ๆ ดีกว่านะ”ไม่ทันที่จะให้คำตอบเขา ประตูห้องก็เปิดเข้ามา คุณนายแสงเดือนยืนอยู่ตรงหน้าประตูนั่นเอง ดวงตาในกรอบของเส้นดินสอที่เขียนเอาไว้จนเข้มเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้าแล้วเธอก็ถลันพรวดเข้ามาอีก เกือบจะติดเตียงทีเดียว เธอหวงลูกชายนัก เธอตีความเลยเถิดไปในทางไม่ดีเดี๋ยวนี้ผู้ชายกับผู้ชายก็นะ“กร…อะไรกันจ๊ะ”แม้จะทอดหางเสียงได้ แต่น้ำเสียงของเธอก็กรุ่น ๆ อยู่ภากรคลายมือออกหน่อยหนึ่ง แต่เธอก็จับตามองอย่างระแวงเต็มทีก็เด็กที่นอนเจ็บอยู่นั่นน่ะมีเค้าว่าจะเป็นหนุ่มหล่อมาก นี่ก็น่าเอ็นดู ผิวพรรณหน้าตา แม้จะเป็นในยามบาดเจ็บ สะอาดหมดจด…จนไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นเด็กหนุ่มจากครอบครัวคนชั้นล่างยากจน…ผิวพรรณก็ดูสะอาดเกลี้ยงเกลา รูปร่างบอบบางน่าทะนุถนอมเธอกลัวนักกลัวว่าจะเป็นเรื่องผูกพันยืดเยื้อ และท่าทางภากรก็สำนึกผิดชัดแจ้งอยู่ภากรอยากมีน้องยิ่งเป็นน้องชายเขายิ่งอยากมี“น้องกำลังตกใจ”“เฮ้อ…มันน่าอยู่หรอกนะ…” เธอทำเสียงเนิบ ๆ “เรื่องนี้มันนับได้ว่าร้ายแรงสักหน่อย แต่ก็ยังโชคดีนะที่คนผ่านไปเจอเหตุการ
Read more
8 เทียนยังไม่ได้กลับบ้าน
รัฐยาไม่ใส่ใจกับเรื่องนั้น เขายังไม่อยากจะคิดอะไรอีก เขาอยากจะไปพบแม่อีกสักหนหนึ่ง“เทียนอยากเจอแม่ฮะ…อยากไปงานของแม่…”คุณนายแสงเดือนทำท่าเบื่อหน่ายอย่างยิ่ง เมื่อได้ยินรัฐยาสวนออกมาแบบนั้น“แหม…เธอนี่” เธอทำเสียงรำคาญอย่างเปิดเผย “ก็เดินไม่ได้ ขาเป็นอย่างนี้แล้ว ยังมีแก่ใจจะเดินไปงานแม่ตัวอีกหรือ…ฉันน่ะไม่บริการเธอถึงกับไปหารถเข็นมาพาเธอไปหรอกจ้ะ…นอนรักษาตัวก่อนเถิด นอนคิดสำนึกว่ามีคนใจดีขนาดนี้ ก็เป็นบุญคุณท่วมหัวแล้ว เรื่องแม่เธอก็ไม่ถึงกับเป็นศพไม่มีญาติ…ฉันถึงว่าบุญของเธอมันยังดี แถวนั้นออกจะเป็นบ้านนอก ยังมีคนไปพบเจอที่ใจบุญ”คุณนายไปแล้ว ทิ้งรัฐยาโศกเศร้าอย่างรุนแรง แล้วเธอก็ลากภากรกลับไปด้วยของอย่างนี้เธอคิดว่าต้องแยกลูกชายออกไปให้รวดเร็ว เธอไม่แน่ใจเพราะภากรของเธอเป็นคนใจอ่อนและแสนดีเกินไป“กลับบ้านกับแม่จ้ะ”////////////////////////////////////////////////////////ภากรไปหาภคินีที่บ้าน เมื่อหล่อนหายหน้าไปเลย พอเห็นเขา ภคินีก็ทำท่าเหมือนสะดุ้ง ก่อนจะยอมเข้ามาหา…ท่าทางของหล่อนยังขวัญเสียเมื่อดึงมือของเขาหลบออกไปจากสายตาของแม่ที่มองอย่างสนใจ“เป็นไงบ้าง…”เรื่องนั้นยังรบกวนหล
Read more
9 เทียนขอเจอมันสักครั้ง...คนที่ฆ่าแม่
“หมอบอกว่าเธอจะออกไปได้วันจันทร์นี้”นายดำรงออกมาจากที่นั่งของเขา ไกลออกไปตรงเก้าอี้ยาวชิดผนัง ท่านั่งของเขาดูสบาย ๆ แต่เหมือนมีบารมีบางอย่างแผ่กระจายรอบตัวเขา เป็นชายที่ไปไหนมาไหนโดยไม่มีคนล้อมหน้าล้อมหลัง แต่เขาก็มีสิ่งหนึ่งที่บอกว่าเขาเป็นคนมีอำนาจชวนให้ยำเกรง รัฐยารู้สึกได้เหมือนเห็นเขา แล้วยำเกรงต่อเขารัฐยาเรียนรู้อีกด้วยว่าเขาจะเป็นที่พึ่งที่ใหม่ของเขาต่อจากแม่….แววตาของเขาที่แสดงออกจึงเปล่งแสงวิงวอนโดยที่เขาไม่รู้ตัวเหมือนกัน“เธอจะต้องไปเรียนหนังสือ….ต้องใช้ไม้ค้ำรักแร้ไปก่อน…เธอหัดเดินไปบ้างหรือยัง”“ยังเลยฮะ”“หมอคงจะหัดให้เธอเร็ว ๆ นี้ ฉันไปโรงเรียนของเธอ ทางโน้นบอกว่าเธอจะขาดเรียนได้แต่ไม่มากจนเกินไป เดี๋ยวจะเรียนไม่ทัน”“เทียนก็ไม่อยากขาดเรียน”รัฐยาบอก แม่เคยสอนเสมอว่าแม่ยากจน แม่ให้ได้แค่ส่งเสียให้เขาเรียนมาก ๆ ให้มีความรู้เป็นสิ่งพาตัวเองให้ทระนงองอาจ และหาเลี้ยงตัวเองสืบไปในวันข้างหน้า รัฐยาตั้งใจเรียนเสมอ ผลการเรียนของเขาอยู่ในระดับดีมาก แม้จะเป็นโรงเรียนย่านชานเมืองไม่ใช่โรงเรียนที่โด่งดังมากนักก็เถิดนายดำรงไปสอบถามเรื่องเกี่ยวกับเขามาแล้ว หากเขาจะต้องอุปการะเด็กส
Read more
10 เทียน...อย่าอายพี่ส้ม
ภากรอึ้งไป และก่อนที่จะได้ขยับตัว เสียงฝีเท้าก็ซอยออกมาจากข้างในกระทบถูกพื้นหินอ่อน…กลิ่นหอมฉุยโชยผ่านมา เขารู้ได้ทันทีว่าเป็นแม่ของเขา การปรากฏตัวของคุณนายแสงเดือนด้วยกลิ่นหอมกระจายกรุ่น และเธอก็สวยสดออกมาในชุดที่เตรียมพร้อมจะออกไปนอกบ้านได้ ดวงหน้าเนียนผ่องเต่งตึง….ไม่มีรอยเหี่ยวย่นตีนกาไม่เคยขึ้นตรงปลายตาของเธอ“นั่นอะไรกัน” เสียงเธอแหลมเมื่อมองไปเห็นลูกชายคุกเข่าอยู่กับพื้นหินอ่อน และบนเก้าอี้คือร่างบอบบางของรัฐยาที่นั่งอยู่…ขาอยู่ในเฝือกทั้งสองข้าง“กร...”เธอเรียกเขาด้วยเสียงหนัก ๆ คิดปราดไปไกล…กลัวนักว่าลูกชายจะมาหลงใหลได้ปลื้มกับเด็กคนนี้มิใช่ญาติ จะสนิทสนมทำไม“ลงไปนั่งแบบนั้นทำไม”เธอมองดูรัฐยา ดวงตาคมที่ระบายสีเอาไว้สดและเขียนรอบขอบตาด้วยสีดำเข้มจัดไปทั้งหมด เมื่อแสงจากกึ่งกลางดวงตาของเธอจ้าออกปานนั้นรัฐยาเมินหลบ ใจเต้นแรง เขากลัวผู้หญิงคนนี้….กลัวจนใจมันเต้นไม่เป็นจังหวะ และมื่อก็สั่นไปหมดแล้วภากรลุกขึ้นยืนช้า ๆ แล้วถอยไปนั่งบนเก้าอี้อีกตัวหนึ่ง“มาแล้วหรือ…จะมาอยู่ในบ้านนี้ใช่ไหม…” เธอถามรัฐยาโดยตรง “ขาเธอนั่นน่ะอีกนานไหมกว่าจะหาย”“หมอว่าอีกสองเดือนก็ถอดเฝือกได้ฮะ”เข
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status