บทที่ 8 อุตส่าห์ช่วย

เช้าวันต่อมา

เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันไลน์ดังระรัวตั้งแต่เช้ามืดสลับกับแรงสั่นสะเทือนบนฟูกเก่าๆ จน ไทน์ต้องงัวเงียตื่นขึ้นมา

แสงสว่างจากหน้าจอมือถือที่ร้าวตรงมุมบ่งบอกว่าเป็นข้อความด่วนจากกลุ่มพนักงานร้านสะดวกซื้อ เธอขยี้ตาเพ่งมองตัวอักษรที่ผู้จัดการร้านพิมพ์ทิ้งไว้ด้วยความตื่นตระหนก

“ประกาศด่วนที่สุด! นโยบายจากเบื้องบน สาขาเราจะปิดปรับปรุงระบบและรีโนเวทครั้งใหญ่เป็นเวลา 3 เดือน เริ่มตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป โดยบริษัทจะจ่ายเงินชดเชยให้พนักงานทุกคนเต็มจำนวนตามค่าเฉลี่ยชั่วโมงงานเดิม ยินดีด้วยทุกคน ได้พักยาวแบบเงินเดือนไม่ขาด!”

ไทน์ลุกขึ้นนั่งพรวด หัวใจเต้นรัวด้วยความสับสน ความรู้สึกแรกคือความใจหายใจคว่ำที่งานประจำซึ่งเป็นเส้นเลือดใหญ่ของครอบครัวถูกตัดขาดกะทันหัน แต่พออ่านทวนคำว่า จ่ายเงินเดือนเต็มจำนวน เธอก็ลอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก อย่างน้อยสามเดือนนี้เธอก็จะมีเวลาอ่านหนังสือสอบจบปีสามโดยไม่ต้องกังวลเรื่องค่าน้ำค่าไฟที่ช่วยแบ่งเบาน้า

“มีอะไรเหรอไทน์ เสียงดังเชียว” น้าชะโงกหน้าออกมาจากครัว กลิ่นข้าวต้มใบเตยลอยมาจางๆ

“ร้านที่ไทน์ทำงานอยู่เขาจะปิดซ่อมใหญ่สามเดือนค่ะน้าเยาว์ แต่เขาบอกว่าจะยังจ่ายเงินค่าจ้างให้เหมือนเดิมนะ” ไทน์รีบเดินไปบอกข่าวดี

คำบอกกล่าวของไทน์ไม่ได้ทำให้น้าของเธอดีใจเท่าไหร่นัก กลับกันอีกฝ่ายดันขมวดคิ้วมุ่น เธอมองหน้าไทน์ด้วยสายตาที่ผ่านโลกมามาก

“ไทน์ เงินฟรีไม่มีในโลกหรอกนะลูก”

คำพูดของน้าทำให้ความดีใจของไทน์ชะงักลง

“จู่ๆ ใครเขาจะเอาเงินมาประเคนให้เราเปล่าๆ โดยไม่ต้องออกแรงทำงานตั้งสามเดือน ถ้าวันดีคืนดีเขาเปลี่ยนใจไม่จ่าย หรือบริษัทเขามีปัญหาขึ้นมาจริงๆ เราจะไม่แย่เหรอ”

คำเตือนของน้าเหมือนเข็มที่สะกิดใจไทน์ให้ตื่นจากความเพ้อฝัน

ไทน์นิ่งคิด น้าของเธอพูดถูก...

ความมั่นคงที่มาจากการพึ่งพิงความใจดีของคนอื่นมันเปราะบางเกินไปสำหรับคนที่ไม่มีต้นทุนอย่างเธอ

“จริงด้วยค่ะน้า ถ้าอยู่เฉยๆ แล้วเขาไม่จ่ายขึ้นมา ไทน์คงเคว้งแน่” แววตาของไทน์กลับมาเด็ดเดี่ยวอีกครั้ง

“ไทน์ไม่ควรฝากชีวิตไว้กับคำสัญญาในไลน์กลุ่ม ไทน์จะไปหางานใหม่ทำค่ะน้า ได้เงินสองทางก็ยังดีกว่ารอรับอยู่ทางเดียวแบบไม่รู้ชะตากรรม”

น้าเยาว์เดินเข้ามาใกล้ ยกมือแห้งกร้านลูบศีรษะหลานสาวเบา ๆ

“แล้วแต่ไทน์จะตัดสินใจนะ”

คนอาวุโสมองหน้าหลานสาวด้วยความห่วงใย

“ไทน์ดูน้าสิ มาโดนจ้างออกตอนอายุเยอะแล้ว เลยต้องมาขายน้ำเต้าหู้อยู่แบบนี้ โชคดีที่มีความรู้ติดตัวอยู่บ้าง น้าแค่ไม่อยากให้ไทน์ลำบากเหมือนน้า”

“ไทน์เข้าใจน้าเยาว์ค่ะ ที่ไทน์เติบโตมาได้ขนาดนี้ก็เพราะน้าเลี้ยงมา ไม่งั้นไทน์ก็แย่ ขอบคุณนะคะ”

“น้าทำข้าวต้มไว้ในครัว ไปกินข้าวด้วยนะลูก”

“ขอบคุณค่ะ”

บ่ายวันนั้น ไทน์ผลัดเปลี่ยนชุดเป็นชุดนักศึกษาที่ซักจนเรียบกริบ เพื่อให้เห็นถึงความตั้งใจในการเตรียมตัวไปสมัครงานที่ใหม่ เธอขับมอเตอร์ไซค์บึ่งไปยังห้างสรรพสินค้าหรูใจกลางเมือง เป้าหมายของเธอคือร้านอาหารสไตล์ฟิวชั่นชื่อดังที่กำลังประกาศรับสมัครพนักงานเพิ่ม

เมื่อถึงคิวสัมภาษณ์งาน ไทน์แนะนำตัวเสียงดังฟังชัด ตามข้อมูลที่เตรียมมาแบบเป๊ะ ๆ

“สวัสดีค่ะ ชื่อนางสาวธิดา สุขเสงี่ยม ชื่อเล่นไทน์ค่ะ เรียนบริหารการตลาด ปีสาม หนูมีความสามารถในการบริหารจัดการเวลา และมีประสบการณ์งานบริการจากร้านสะดวกซื้อ รับมือกับแรงกดดันได้ดี ที่สำคัญ หนูให้ความสำคัญกับการจดจำรายละเอียดของลูกค้าค่ะ”

ไทน์พรีเซนต์ตัวเองด้วยความมั่นใจ แววตาของเธอนิ่งและมีพลังแบบพนักงานฝ่ายรุกที่พร้อมจะพุ่งชนทุกปัญหา ผู้จัดการร้านอาหารถึงกับวางใบสมัครลงแล้วมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยความทึ่ง ในชุดนักศึกษาธรรมดาๆ แต่ไทน์กลับแผ่ซ่านความกระตือรือร้นออกมาจนเห็นชัด

“ร้านเรางานหนักนะ ต้องเดินทั้งวัน ลูกค้าที่นี่มาตรฐานสูงมาก คุณไหวเหรอ?”

“หนูยืนกะดึกมาแล้ว เช็ดกระจกตอนตีสามก็ทำมาแล้วค่ะ เรื่องเดินเสิร์ฟในแอร์เย็นๆ แบบนี้ หนูสู้ตายค่ะ” ไทน์ตอบพร้อมรอยยิ้มมั่นใจที่มุมปาก

“ตกลง...งั้นเริ่มงานพรุ่งนี้สี่โมงเย็นนะ”

“ได้เลยค่ะ! ขอบคุณมากนะคะ”

ในขณะเดียวกัน บนยอดตึกระฟ้าของอาณาจักรจิรเดชารัตน์

รักกำลังเอนหลังพิงเบาะทำงานอย่างอารมณ์ดี ในมือกำลังหมุนปากกาเบาๆ พร้อมรอยยิ้มพึงพอใจ กับแผนการปิดร้านสะดวกซื้อเพื่อให้ไทน์ได้พักผ่อน เธอจินตนาการถึงภาพไทน์ที่กำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่บนบ้านไม้ หรือนั่งอ่านหนังสือสอบอย่างสบายใจโดยไม่ต้องกังวลเรื่องการทำยอดขาย

“คราวนี้คงไม่ต้องกังวลเรื่องทำงานแล้วนะ” รักพึมพำคนเดียวอย่างผู้ชนะ

ทว่า เมื่อประตูห้องทำงานถูกเปิดออกพร้อมกับ เลขาที่เดินเข้ามาด้วยท่าทางกระอักกระอ่วน รอยยิ้มบนใบหน้าของวรารักษ์ก็เปลี่ยนไป

“คุณรักคะ มีรายงานแจ้งมาจากคนของเราว่า เด็กคนนั้นที่คุณรักให้ตามดู วันนี้เธอไม่ได้อยู่บ้าน แล้วก็ไม่ได้ไปเรียนค่ะ”

รักเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย “อ้าว แล้วไปไหน ไม่สบายเหรอ?”

“เปล่าค่ะ เธอไปสมัครงานเป็นพนักงานเสิร์ฟที่ร้านอาหารในห้างค่ะ แล้วเธอก็เพิ่งได้รับการตอบรับให้เริ่มงานเย็นพรุ่งนี้ทันทีค่ะคุณรัก”

กึก!

ปากกาแบรนด์หรูในมือรักแทบจะหักคามือ เธอลุกขึ้นยืนพรวดจนเก้าอี้กระเด็นไปข้างหลัง ใบหน้านางพญาที่เคยสงบนิ่งตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ถูก

“ดื้อจริง ๆ ฉันอุตส่าห์ยอมสั่งปิดสาขา จ่ายเงินให้ทุกคนฟรีๆ เพื่อให้เด็กคนนั้นได้พัก แต่อยู่ดีๆ เธอกลับวิ่งรนไปหาเรื่องเหนื่อยเพิ่มเนี่ยนะ!”

รักเดินวนไปมาในห้องทำงาน เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดัง ปึกๆ ตามแรงอารมณ์

“น้องสาวฉันยังไม่เคยขัดใจฉันสักครั้ง แล้วทำไมเธอต้องมาขัดใจฉันด้วยเนี่ยไทน์!!”

รักบ่นอุบอิบ แววตาคมกริบที่เคยคุมคนเป็นพันตอนนี้สั่นระริกด้วยความโมโห

“ฉันอุตส่าห์หาทางช่วย เธอก็ยังหาหนทางไปทำงานให้ตัวเองลำบากลำบนอีก น่าตีจริงๆ เลยไทน์!”

เลขาสาวถึงกับยืนอึ้ง ไม่เคยเห็นเจ้านายผู้เย็นชาจะมีโหมดหงุดหงิดแบบไม่มีที่มาที่ไปแบบนี้มาก่อน

“แล้วคุณรักจะให้ทำยังไงต่อดีคะ? ให้สั่งปิดร้านอาหารที่ห้างนั้นด้วยเลยไหมคะ?”

“เพ้อเจ้อ! ฉันจะไปสั่งปิดร้านอื่นได้ยังไง ฉันมีสิทธิ์แค่ในเครือธุรกิจของฉันเท่านั้น”

รักเดินไปหน้ากระจกเงาบานใหญ่ สำรวจใบหน้าตัวเองที่เริ่มแดงระเรื่อเพราะความโกรธปนความประหม่าที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

“จองร้านอาหารโต๊ะวีไอพีที่ไทน์ทำงานให้ด้วย แล้วก็บอกคนขับรถไว้ด้วย พรุ่งนี้สี่โมงเย็น ฉันจะไปทานอาหารที่นั่น”

“พรุ่งนี้คุณรักมีนัดกับบอร์ดบริหารช่วงเย็นนะคะ”

เลขาคนสนิทรีบเอ่ยท้วง วรารักษ์เงียบไปครู่หนึ่ง ไม่เคยรู้สึกว่าการตัดสินใจครั้งไหนจะยากเท่าครั้งนี้

ที่ผ่านมาเรื่องงานสำหรับวรารักษ์คือสิ่งที่มาลำดับที่หนึ่งเสมอ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่า เมื่อเป็นเรื่องของไทน์ การตัดสินใจหลายอย่างของเธอก็ปรวนแปรไปหมด

“เลื่อน!”

“ห้ะ คุณรักว่าไงนะคะ ประชุมบอร์ดบริหารนะคะ” เลขาสาวทวนงานสำคัญวันพรุ่งนี้อีกครั้ง

“อืม เลื่อนออกไปก่อน แจ้งผู้เข้าประชุมทุกท่านด้วย พรุ่งนี้ฉันมีธุระที่สำคัญ”

“เอ่อ ธุระที่หมายถึง...คุณรักจะไป เอ่อ”

วรารักษ์หันขวับไปมองเลขาสาวคนสนิททันที “พิมพ์พิกา ฉันสั่งให้เธอทำอะไรก็แค่ทำตามคำสั่ง เธอไม่ได้มีหน้าที่เซ้าซี้ถามหาเหตุผลจากฉันนะ!”

“ขะ ขอโทษค่ะคุณรัก พิมพ์แค่กังวลว่า เอ่อ...”

สีหน้าของพิมพ์พิกาดูหนักใจเป็นอย่างมาก ที่ผ่านมาเธอเป็นเหมือนผู้ช่วยมือขวาของวรารักษ์มาโดยตลอด อายุก็ไล่เลี่ยกัน ทำงานด้วยกันมาร่วมสิบปีตั้งแต่ที่รักเข้ามาสานต่อธุรกิจของตระกูล และพิมพ์พิกายังเป็นคนเดียวที่พ่อของเธอไว้วางใจให้ทำงานเคียงข้างลูกสาว

“เธอไม่ต้องกังวลอะไรแทนฉันทั้งนั้น อย่าทำตัวเป็นกระต่ายตื่นตูมไปหน่อยเลยพิมพ์ ถ้ามีปัญหาอะไรหลังจากนี้ฉันพร้อมที่จะรับผิดชอบ”

เมื่อวรารักษ์กำชับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เลขาคนสนิทก็ไม่คิดโต้แย้งอีก ถึงแม้ภายในใจจะไม่คลายกังวลเรื่องยกเลิกบอร์ดบริหารเลยก็ตาม

เพราะถ้าหากเรื่องนี้ถึงหูของชายวัยหกสิบที่อยู่ต่างประเทศแล้วละก็ พิมพ์พิกาอาจโดนสอบสวนยกใหญ่ก็เป็นได้...