บทที่ 7 ข้าวผัดรถไฟ

แม้จะได้ย้ายกลับมาอยู่กะกลางวันตามคำสั่งลึกลับที่ทำให้ผู้จัดการร้านเปลี่ยนท่าทีเป็นนอบน้อม แต่ไทน์ก็ยังไม่อาจสลัดความเหนื่อยล้าออกไปได้พ้น แสงแดดยามบ่ายที่ส่องผ่านกระจกร้านสะดวกซื้อดูจะร้อนแรงกว่าทุกวัน มันหนักอึ้งพอ ๆ กับกองสมุดเลกเชอร์ที่วางรออยู่ในกระเป๋าเป้

ไทน์ยืนสัปหงกอยู่ที่หน้าแคชเชียร์ ดวงตาเรียวรีเหม่อลอยไปตามเสียงเครื่องพ่นไอเย็นของตู้แช่ มือของเธอขยับจัดเรียงลูกอมที่หน้าเคาน์เตอร์ด้วยความเชื่องช้าจนเกือบจะเป็นภาพสโลว์โมชั่น

“อเมริกาโน่เย็นหนึ่งแก้วค่ะ”

เสียงนุ่มนวลที่คุ้นเคยปลุกให้ไทน์สะดุ้งจนตัวโยน เธอกะพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่ความพร่าเบลอ ก่อนจะพบกับใบหน้าสวยสง่าของคุณรักที่กำลังยืนมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย

“คุณรัก...มาอีกแล้วเหรอคะ”

ไทน์พยายามปั้นยิ้มแล้วรีบไปชงกาแฟตามคำสั่ง  แต่ความเพลียที่เกาะกินหัวใจทำให้รอยยิ้มนั้นดูอ่อนแรงจนคนมองรู้สึกห่วงใยมากกว่าเดิม

“วันนี้เลิกงานกี่โมง?”

รักถามสั้นๆ โดยไม่อ้อมค้อม สายตาจับจ้องไปที่รอยคล้ำใต้ตาของคนตัวเล็ก

“วันนี้หนูอยู่กะเช้าค่ะ สี่โมงเย็นก็เลิกแล้ว”

รักพยักหน้าเงียบๆ เธอรับกาแฟที่ไทน์ชงให้โดยไม่ได้พูดอะไรต่อก่อนจะเดินออกจากร้านไป ทิ้งให้ไทน์สงสัยว่าคำถามนั้นมีความหมายอะไร จนกระทั่งเข็มนาฬิกาชี้ที่เลขสี่ ไทน์ถอดผ้ากันเปื้อนและก้าวออกมาที่หน้าลานจอดรถ เธอก็พบกับรถยุโรปคันหรูที่จอดรออยู่ตำแหน่งเดิม

“ไปทานข้าวกัน ฉันมีเรื่องจะปรึกษาเรื่องการตลาดหน่อย” รักเลื่อนกระจกลงมาพูดหาข้ออ้างที่ดูเป็นงานเป็นการ เพื่อไม่ให้ไทน์รู้สึกอึดอัดจนเกินไป

        ไทน์ขมวดคิ้วเล็กน้อยกับคำชวนนั้น ก่อนจะยกนิ้วชี้ชี้เข้าหาตัวเอง

        “ปรึกษาการตลาด? กับหนูเนี่ยนะคะ”

        “อื้ม ก็เธอเรียนการตลาดหนิ”

        คนที่นั่งอยู่ในรถหรูอมยิ้มเล็กน้อย แต่ก็เป็นยิ้มบาง ๆ ที่ไทน์ไม่ทันสังเกต

        “หนูจะช่วยคุณได้เหรอคะ หนูยังเรียนไม่จบเลย”

        “ก็มีคนบอกฉันว่าอยากพัฒนาตัวเองไม่ใช่เหรอ ถ้าเธอช่วยแก้ปัญหาฉันได้ ก็ถือว่าเธอได้ทดสอบตัวเองไปด้วยไง...ไปเถอะ อย่าคิดมาก”

        คำคะยั้นคะยอจากคนอายุมากกว่าและเหตุผลที่อีกฝ่ายยกมา ทำให้ไทน์ลดความอึดอัดไปได้เยอะ

“งั้นก็ได้ค่ะ คุณรักอยากไปทานข้าวร้านไหนคะ”

ไทน์ลังเลใจ เธอเหลือบมองมอเตอร์ไซค์คันเก่าของตัวเองกับรถคันละหลายล้านตรงหน้า

“ร้านไหนก็ได้ที่เธออยากไป ฉันให้เธอเลือก”

ไทน์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพยักหน้า “งั้นหนูขับมอเตอร์ไซค์นำไปนะคะ ขอเลือกร้านใกล้ ๆ บ้านละกัน หนูจะได้กลับบ้านเลย”

“อื้ม ไม่มีปัญหา”

รักมองตามแผ่นหลังที่ดูบอบบางแต่แข็งแกร่งของไทน์ขณะที่เธอกระโดดขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์คันเก่า

รักนั่งอยู่บนเบาะหนังนุ่มละมุนภายในรถที่เงียบสนิท มีคนขับรถและคนดูแลความปลอดภัยพร้อมสรรพ เธออดไม่ได้ที่จะเปรียบเทียบชีวิตที่ต่างกันสุดขั้วนี้ ความสะดวกสบายที่เธอมีดูจะจืดชืดไปเลยเมื่อเทียบกับ ความอิสระบนมอเตอร์ไซค์ของเด็กสาวคนนั้น

รักเม้มปากแน่น เธอตั้งปณิธานในใจว่าสักวันเธอจะลงไปสัมผัสโลกของไทน์ให้ได้มากกว่านี้

ร้านอาหารตามสั่งปากซอยบ้านไทน์เป็นเพียงเพิงไม้ที่มีหลังคาสังกะสี กลิ่นพริกแกงที่ถูกคั่วจนฉุน ฟุ้งไปทั่วบริเวณทำให้ไทน์จามออกมาเบาๆ รักก้าวลงจากรถ ท่ามกลางสายตาแปลกใจของชาวบ้านแถวนั้นที่มองดูคุณหนูไฮโซเดินเข้ามานั่งบนเก้าอี้พลาสติกสีแดง

“คุณรักอยากทานอะไรคะ”

“เธอกินอะไรก็เอาเหมือนกัน ฉันไม่รู้จะสั่งอะไร” รักบอกพลางส่งยิ้มให้

“คุณรักแน่ใจเหรอคะว่าจะสั่งเหมือนกัน คุณจะกินได้เหรอ” คนเด็กกว่าดูกังวลเล็กน้อย

“ถ้าเธอกินได้ ทำไมฉันจะกินไม่ได้ล่ะ เธอคงไม่สั่งอาหารที่มันพิสดารหรอกมั้ง”

คำกล่าวนั้นทำให้ไทน์หลุดยิ้มออกมาเบา ๆ และเป็นครั้งแรกที่คนตรงหน้าได้เห็นความผ่อนคลายผ่านแววตาคู่สวยที่อยู่ตรงหน้า

“โอเคค่ะ งั้นหนูสั่งเลยนะ”

เมื่อรักพยักหน้าเน้นย้ำอีกครั้ง ไทน์ก็โบกมือเป็นสัญญาณของการสั่งอาหารให้ป้าเจ้าของร้าน

“ป้าคะ ข้าวผัดรถไฟสองจานค่ะ!” ไทน์ตะโกนสั่งเมนูโปรด

รักขมวดคิ้วเล็กน้อย เกิดมาสามสิบเก้าปีไม่เคยได้ยินชื่อเมนูนี้ แต่ก็ไม่คิดจะทักท้วง

ไม่นานนัก ข้าวผัดสีชมพูระเรื่อจากซอสมะเขือเทศที่ผัดจนเข้าเนื้อหมูและผักคะน้ากรอบๆ ก็ถูกวางลงตรงหน้า รักมองเมนูชื่อแปลกด้วยความสนใจ ก่อนจะตักเข้าปากสัมผัสแรกคือรสชาติเปรี้ยวหวานที่กลมกล่อม เป็นรสสัมผัสที่เธอเพิ่งเคยรู้จักเป็นครั้งแรก

“อร่อยจัง...นี่เหรอที่เขาเรียกว่าข้าวผัดรถไฟ”

“ใช่ค่ะ เมนูนี้เป็นความสุขราคาประหยัดของหนูเลยนะคะ” ไทน์ยิ้มกว้าง แววตาเริ่มกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง รักจึงเริ่มชวนอีกฝ่ายคุย

“ที่ฉันบอกว่ามีเรื่องจะปรึกษา...คือฉันกำลังคิดเรื่องความยั่งยืนของร้านสะดวกซื้อสาขาที่เธอทำอยู่น่ะ” รักเอ่ยเสียงเรียบพยายามคุมโทนให้ดูเป็นงาน

“ในฐานะที่เธอเป็นคนคลุกคลีอยู่หน้างาน และเรียนการตลาดมาด้วย เธอคิดว่าอะไรคือสิ่งที่ทำให้ลูกค้ากลับมาซื้อของที่ร้านเราซ้ำๆ มากที่สุด”

ไทน์ชะงักช้อนที่กำลังจะตักข้าวคำโตเข้าปาก เธอวางช้อนลงแล้วนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แววตาที่เคยใสซื่อเปลี่ยนเป็นจริงจังเมื่อถูกถามเรื่องที่เธอตั้งใจเรียนมา

“ถ้าเอาตามตำรา ก็คงเป็นเรื่องทำเล ความหลากหลายของสินค้า หรือไม่ก็โปรโมชั่นมั้งคะ”

ไทน์ตอบพลางสบตาคนโตกว่า “แต่ถ้าถามในมุมของหนูที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ทุกวัน หนูว่ามันคือ ความคุ้นเคยค่ะ”

“ความคุ้นเคยงั้นเหรอ?” รักเลิกคิ้วขึ้นอย่างสนใจ

“ใช่ค่ะ ลูกค้าบางคนไม่ได้เข้ามาเพราะหิวอย่างเดียวหรอกนะคะ แต่เขาเข้ามาเพราะรู้ว่าถ้ายื่นเงินให้พนักงานคนนี้ เขาจะได้รอยยิ้มกลับไป หรือพนักงานจำได้ว่าเขาชอบกินกาแฟในระดับความหวานที่เท่าไหร่”

ไทน์เริ่มอธิบายต่อด้วยท่าทางที่เป็นธรรมชาติ

“หนูไม่รู้ว่าคุณรักทำธุรกิจอะไรอยู่ มันอาจจะวัดผลด้วยตัวเลขยอดขาย แต่สำหรับร้านสะดวกซื้อที่หนูทำงาน หนูมองว่าลูกค้าต้องการการบริการที่ดี และความใส่ใจค่ะ”

รักนิ่งฟังพลางจ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่กำลังพูดเจื้อยแจ้ว แสงไฟนีออนสลัวๆ ของร้านตามสั่งทำให้ดวงตาของไทน์ดูเป็นประกายอย่างประหลาด เธอไม่ได้ฟังเนื้อหาการตลาดมากเท่ากับการได้สังเกต แววตา ของเด็กคนนี้ แววตาที่เปี่ยมไปด้วยความตั้งใจ

“อืม...การบริการที่ดีและความใส่ใจ ก็ดูจะเป็นเหตุผลที่ดีนะ” รักพยักหน้าน้อยๆ “แล้วถ้าฉันอยากจะเพิ่ม ความคุ้นเคยที่ว่านั่นให้มากขึ้นล่ะ เธอพอจะมีไอเดียอะไรมั้ย ในมุมของนักศึกษาการตลาดปีสาม”

ไทน์หลุดขำออกมาเมื่อเห็นว่าคนระดับอย่างคุณรักดูจะสนใจในคำพูดของเด็กปีสามอย่างเธอไปซะหมด

“หนูไม่บอกหรอกค่ะ เดี๋ยวคุณรักขโมยไอเดียหนูไป เรื่องที่เราคุยกันวันนี้หนูขอเอาไปต่อยอดเป็นโปรเจกต์จบของหนูดีกว่า”

ได้ยินแบบนั้นรักก็หัวเราะหึเบา ๆ “หึ ถ้าเป็นแบบนั้นใครขโมยไอเดียใครกันแน่ล่ะ”

“แหะ...จริงด้วย แต่ถ้าเป็นแบบนั้น คุณรักจะอนุญาตมั้ยคะ”

คำขอนั้นทำให้วรารักษ์ชะงักไปครู่หนึ่ง อันที่จริงหัวข้อสนทนาในคืนนี้เป็นเพียงข้ออ้างที่เธอจะได้รู้จักเด็กตรงหน้ามากขึ้นก็เท่านั้นเอง

“ตอนนี้ยังไม่อนุญาต”

“อ้าว”

ไทน์หน้าเจื่อนในทันที ทั้งที่แอบดีใจไว้ล่วงหน้าแล้วว่า เธอพอจะมีไอเดียในการทำโปรเจกต์จบแล้ว หลังจากที่ก่อนหน้านี้ก็พยายามคิดหัวข้อจนหัวแทบแตก

“ตอนนี้ยังไม่อนุญาต แต่ถ้าถึงเวลาที่เธอต้องทำโปรเจกต์จบ มาปรึกษาฉันสิ ฉันจะช่วย”

“จริงเหรอคะ!!”

ไทน์เผลอตะโกนอย่างลืมตัว แววตากลมโตฉายแววดีใจสุดซึ้งจนปิดไม่มิด

“เรื่องแค่นี้ฉันจะพูดเล่นทำไม”

“ขอบคุณนะคะ คุณรักใจดีจัง”

“เรื่องเล็กน้อย กินต่อเถอะ”

วรารักษ์ก้มลงกินอาหารในจานตัวเอง ทว่าหัวใจกลับเต้นรัวราวกับจะระเบิดออกมา แววตาสดใสคู่นั้นมีอิทธิพลกับจังหวะหัวใจของเธอเป็นอย่างมาก ดูเหมือนตอนนี้เธอไม่ได้แค่ถูกชะตากับเด็กคนนี้ซะแล้ว

“แล้วนี่...เรียนถึงไหนแล้วล่ะ โปรเจกต์ที่ว่านี่ต้องทำเมื่อไหร่”

รักอดไม่ได้ที่จะถามเรื่องการเรียนของอีกฝ่าย เธอเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงต้องสนใจเรื่องราวของอีกฝ่ายมากขนาดนี้

“อีกสามเดือนไทน์จะจบปีสามแล้วค่ะ ช่วงนี้ก็มีทำรายงาน แล้วก็เก็บวิชาเรียนให้เหลือน้อยที่สุด ปีสี่ก็แค่ทำโปรเจกต์จบค่ะ”

“อ่า...สามเดือนสินะ” รักพึมพำเบา ๆ แต่ก็ไม่เบาไปกว่าที่คนเด็กกว่าจะไม่ได้ยิน

“ใช่ค่ะ สามเดือน คุณรักมีอะไรรึเปล่าคะ”

เมื่อคนตรงหน้าขมวดคิ้วมองเธอด้วยความสงสัย วรารักษ์ก็รีบวางสีหน้าเรียบเฉยดังเดิม

“เปล่า ไม่มีอะไร”

รักกลับไปสนใจอาหารตรงหน้าดังเดิม แต่ในหัวกำลังคิดแผนการบางอย่าง...