บทที่ 9 ความลับที่ต้องปกปิด

ทันทีที่บานประตูห้องทำงานปิดลง พิมพ์พิกาก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่จนบ่าที่เกร็งอยู่ลู่ตกลง เธอพิงแผ่นหลังลงกับบานไม้มะฮอกกานีหนา พลางมองโทรศัพท์ในมือด้วยความสับสน

หัวใจของเลขาสาวเต้นไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัวต่ออารมณ์เกรี้ยวกราดของวรารักษ์ แต่เป็นเพราะความไม่ปกติของเจ้านาย ที่เธอกำลังเผชิญอยู่ต่างหาก

สิบปีที่ทำงานเคียงข้างกันมา วรารักษ์คือหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมด้วยคำตัวเลขของยอดขายและเรื่องของผลกำไรขาดทุนมาโดยตลอด เธอไม่เคยเลื่อนประชุมบอร์ดโดยไม่มีเหตุผลคอขาดบาดตาย ที่สำคัญ วรารักษ์ไม่เคยใช้อารมณ์นำทางธุรกิจ

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้ ทำให้พิมพ์พิกาคิดไม่ตก...

เลขาสาวตัดสินใจเดินเลี่ยงเข้าไปในมุมเงียบของโถงทางเดิน ปลายนิ้วสั่นเทากดเบอร์ติดต่อที่เธอเมมชื่อไว้ว่า คุณริณ

ถึงจะรู้ดีว่าการคาบข่าวภายในไปบอกน้องสาวเจ้านายเป็นเรื่องไม่สมควร และอาจเสี่ยงต่อการถูกเลิกจ้างหากวรารักษ์รู้เข้า แต่ความอึดอัดที่แบกไว้นั้นหนักอึ้งเกินกว่าที่เธอจะจัดการเพียงลำพัง

พิมพ์พิการู้ดีว่าในบรรดาสามพี่น้อง มีเพียง ‘ณรินทิพย์’ หรือริณเท่านั้น ที่จะรับฟังเรื่องนี้ด้วยความใจเย็นและมีเหตุผลพอที่จะไม่ทำให้เรื่องราวบานปลาย

สัญญาณรอสายดังขึ้นเพียงสองครั้ง เสียงเรียบนิ่งที่ฟังดูใจเย็นเสมอของริณก็ดังขึ้น

[ว่าไงพิมพ์ มีธุระอะไร]

“คุณริณคะ คือ พิมพ์มีเรื่องไม่สบายใจนิดหน่อยเกี่ยวกับคุณรักค่ะ”

พิมพ์พิกาพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น

[เรื่องพี่รักเหรอ ว่ามา]

น้ำเสียงปลายสายดูแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ตั้งใจเตรียมฟัง

“วันนี้คุณรักสั่งเลื่อนประชุมบอร์ดบริหารวันพรุ่งนี้ค่ะ เพื่อจะไปร้านอาหารที่เด็กพาร์ทไทม์คนหนึ่งทำงานอยู่”

ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ พิมพ์พิกาได้ยินเพียงเสียงนกร้องแว่วมาจากที่ไหนสักแห่ง ซึ่งเดาว่าคงเป็นโฮมสเตย์ที่เจ้าตัวพักผ่อนอยู่

[เลื่อนประชุมบอร์ด? ไปหาเด็กคนหนึ่ง?]

ริณถามย้ำอย่างไม่เชื่อหู ที่ผ่านมาเธอรู้ดีว่าพี่สาวตัวเองแทบไม่เปิดใจให้ใคร วรารักษ์แบกหน้าที่พี่สาวคนโตไว้เต็มเปี่ยม และมักจะพูดบ่อย ๆ ว่า ชาตินี้พี่คงไม่มีแฟนหรอก เป็นห่วงเธอสองคนจะแย่ แต่แล้ววันนี้กลับกลายเป็นว่าคำพูดในอดีตดูจะลอยหายไปกับสายลมเสียแล้ว

“ใช่ค่ะคุณริณ เด็กคนนั้นชื่อไทน์ ก่อนหน้านี้เธอทำงานที่ร้านสะดวกซื้อสาขา209 แต่คุณรักษ์ก็เพิ่งสั่งรีโนเวทร้านนั้นไป เรื่องนี้คุณท่านก็ยังไม่รู้เช่นกันค่ะ”

[เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมพี่รักไม่เอาเข้าที่ประชุม การปิดสาขาต้องแจ้งหุ้นส่วนทุกคนหนิ ฉันกับยัยรัญก็ต้องรู้เรื่องนี้เหมือนกัน]

“ตอนแรกพิมพ์คิดว่าคุณรักจะแจ้งที่ประชุมพรุ่งนี้ค่ะ แต่พอคุณรักรู้ว่าเด็กคนนั้นไปสมัครงานที่อื่น เธอก็ยกเลิกการประชุมไปดื้อ ๆ เลย”

ปลายสายยังคงเงียบ พิมพ์พิกาจึงพูดต่อ

“วันนี้ตอนคุณรักรู้ว่าเด็กคนนั้นไปทำงานที่อื่น ดูเธอจะหงุดหงิดมากเลยค่ะ ดูเสียอาการสุด ๆ”

[พี่สาวฉันเนี่ยนะเสียอาการ?] ริณหลุดขำเบาๆ ในลำคอ ซึ่งเป็นเสียงที่หาได้ยาก

“จริง ๆ นะคะคุณริณ พิมพ์เองก็ไม่เคยเห็นคุณรักเป็นแบบนี้ อีกอย่าง ถ้าคุณท่านรู้เรื่องนี้ พิมพ์คงโดนดุไปด้วยแน่ ๆ ค่ะ”

[โอเค ๆ ฉันเข้าใจจุดประสงค์ของเธอแล้ว เดี๋ยวฉันจัดการต่อเอง ขอบใจมากที่โทรมาบอก]

เมื่อวางสาย พิมพ์พิกาก็รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก แต่อีกฟากหนึ่งของปลายสาย

ณริณทิพย์ที่นั่งอยู่บนระเบียงไม้ของโฮมสเตย์ 48-Hour Retreat กลับขมวดคิ้วแน่นจนแทบจะเป็นปม

ริณมองออกไปที่ผืนป่าเบื้องหน้า แต่ในหัวกลับประมวลภาพพี่สาวผู้แข็งกร้าวของเธอ วรารักษ์ไม่ใช่คนใจร้าย เธอใจดีและมักจะบริจาคเงินให้การกุศลอยู่เสมอ แต่การ ช่วยเหลือของวรารักษ์มักจะเป็นไปในรูปแบบของระบบระเบียบและตัวเลข เธอไม่เคยลงไปเกลือกกลั้วหรือทำอะไรที่พร่ำเพรื่อจนเสียงานเสียการขนาดนี้

“เด็กคนนั้นต้องมีอะไรพิเศษจริงๆ สินะ ถึงทำให้พี่รักยอมวางความรับผิดชอบในมือลงได้”

ริณพึมพำกับตัวเองก่อนจะกดเบอร์โทรหาพี่สาวคนโตทันที เธอรู้ดีว่าถ้าปล่อยไว้ พี่รักอาจจะถลำลึกจนกู่ไม่กลับ หรือไม่ก็อาจจะพลาดทำอะไรที่ทำร้ายความรู้สึกเด็กคนนั้นโดยไม่ตั้งใจเพราะความเอาแต่ใจแบบผู้บริหาร

รอสายไม่นาน เสียงที่พยายามทำให้ดูนิ่งแต่แฝงความขุ่นมัวของวรารักษ์ก็รับสาย

“ว่าไงริณ พี่กำลังยุ่ง”

[หึ ยุ่งขนาดไหนเชียว บอร์ดบริหารก็เลื่อนประชุมไปแล้วนี่พี่รัก]

ริณเปิดฉากทันทีด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าทรงพลัง ปลายสายเงียบกริบไปโดยอัตโนมัติ ริณจินตนาการออกเลยว่าตอนนี้พี่สาวของเธอคงกำลังหน้าแดงด้วยความโกรธปนประหม่า และคงกำลังส่งสายตาคาดโทษไปที่ประตูห้องทำงานเพื่อหาตัวคนคาบข่าว

“เลขาของฉันนี่ขี้ฟ้องจริง ๆ สงสัยได้เวลารับสมัครเลขาคนใหม่แล้ว”

[อย่าหาใหม่เลยค่ะพี่รัก ไม่มีใครเป็นห่วงพี่ได้เท่าเลขาคนนี้แล้วค่ะ ที่พิมพ์เค้าโทรมาบอกริณก็เพราะเป็นห่วงพี่ พี่มีอะไรอยากเล่าให้ริณฟังมั้ยคะ]

“ไม่มี”

พี่สาวตอบทันที ไม่เสียเวลาคิดให้นาน

[เรื่องใหญ่ขนาดที่ปิดสาขาสามเดือน ไม่คิดจะแจ้งหุ้นส่วนคนอื่นเลยเหรอคะ พี่ลืมรึเปล่าว่าริณกับยัยรัญก็เป็นหุ้นส่วนเหมือนกันนะ]

คราวนี้วรารักษ์เงียบไปอีกหน หมดข้อโต้แย้งหรือหาเหตุผลอื่นที่จะเอามาแก้ต่างในตอนนี้

[พี่รัก เรื่องที่พี่ทำมันไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ นะ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมไม่ปรึกษากันก่อน นี่ถ้าคุณพ่อรู้-]

“ก็อย่าให้รู้สิ”

ไม่ทันที่น้องสาวจะพูดจบ คนพี่ก็เอ่ยขัดขึ้นมาก่อน

[พี่รัก พิมพ์บอกริณเรื่องเด็กคนนั้นแล้วนะ ไปไงมาไงพี่ถึงไม่บอกกันเลย อย่างน้อยไม่บอกพ่อแม่ก็ควรบอกน้องสาวของพี่ทั้งสองคนรึเปล่า?]

“โอ๊ย วันนี้แกกินอะไรมายัยริณถึงได้พูดมากขนาดนี้”

[พี่รัก พี่รู้ตัวมั้ยกำลังทำอะไรอยู่?]

รักเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะตอบเสียงเบา “รู้น่า”

ปลายสายยังคงเงียบ วรารักษ์เริ่มรู้ตัวว่าสิ่งที่ทำลงไปนั้น ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ อย่างที่น้องสาวบอกจริง ๆ

“พี่ก็แค่อยากช่วยเด็กคนหนึ่งที่สู้ชีวิต ทั้งเรียนทั้งทำงาน แล้วเค้าก็ตั้งใจทำงานที่ร้านมากด้วย พี่ทำธุรกิจ พี่ก็ต้องรักษาทรัพยากรมนุษย์สิริณ”

วรารักษ์พยายามยกเหตุผลทางธุรกิจมาอ้างเหมือนทุกครั้ง

[พี่รัก ริณเปิดโฮมสเตย์ ริณเจอคนมาเยอะแยะ การที่พี่ทำแบบนี้มันไม่ใช่เรื่องทรัพยากรมนุษย์แล้วค่ะ” ริณดักคออย่างรู้ทัน

[พี่ใจดี พี่ชอบช่วยเหลือคน ริณรู้ แต่พี่ไม่เคยช่วยใครด้วยการประเคนให้ขนาดนี้ ปกติพี่จะให้ทุนการศึกษาหรือส่งฝ่ายบุคคลไปจัดการ แต่นี่พี่ลงไปในสนามแล้วนะคะ พี่เอาตำแหน่งพี่ไปเสี่ยงทำไม พี่กำลังห่วงเด็กคนนั้นเกินหน้าที่แล้วค่ะ]

“ริณ...ถ้าโทรมาเพื่อจะกวนประสาทพี่ พี่จะวางแล้วนะ”

[ริณแค่อยากจะเตือนค่ะ]

น้ำเสียงของริณเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น

[ริณไม่ได้จะห้ามนะคะ ถ้าพี่จะมีความรู้สึกดี ๆ กับใครสักคน แต่ช่วยตั้งสติหน่อยค่ะพี่ริณ]

“...”

[พี่ต้องใจเย็นกว่านี้นะคะ ทั้งเรื่องงาน และการเข้าหาเด็กคนนั้น...เค้ารู้รึเปล่าคะว่าพี่เป็นใคร?]

“บ้าเหรอ...พี่จะบอกได้ยังไงล่ะว่าพี่เป็นใคร”

รักตอบไปแค่นั้น แล้วต่างฝ่ายก็ต่างเงียบ จนสุดท้ายริณก็เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น

[พี่รัก พี่ก็รู้ว่าเราสามคนใช้ชีวิตกันลำบากแค่ไหน ทำไมริณต้องไปเปิดโฮมสเตย์ ทำไมยัยรัญถึงเปลี่ยนธุรกิจไปเรื่อย ทำไมเราสามคนถึงไม่สามารถเปิดเผยตัวตนได้เลย พี่ลืมที่พ่อกับแม่บอกแล้วเหรอคะ]

“พี่ไม่เคยลืมนะริณ”

[แล้วถ้าเด็กคนนั้นรู้ พี่คิดว่าเค้าจะรับได้มั้ยคะ]

ประโยคนั้นทำให้วรารักษ์ถึงกับนิ่งอึ้งไป มือที่ถือปากกาคลายออกช้าๆ

ความเงียบที่ปกคลุมบทสนทนาในวินาทีนั้นดูจะหนักอึ้งกว่าครั้งไหน ๆ วรารักษ์หลับตาลงพิงแผ่นหลังกับพนักเก้าอี้หนังราคาแพง ภาพแววตาซื่อตรงของไทน์ที่มองเธออย่างไว้ใจในร้านอาหารตามสั่งวันนั้นผุดขึ้นมาซ้อนทับกับคำถามของน้องสาว

ถ้าเด็กคนนั้นรู้ความจริง เธอจะรับได้ไหม?

รับได้ไหมที่คนใจดีที่หยิบยื่นนามบัตรให้ แท้จริงแล้วคือเจ้าของอาณาจักรที่กุมชะตาชีวิตพนักงานตัวเล็กๆ อย่างเธอเอาไว้เพียงปลายนิ้ว

และรับได้ไหมที่การช่วยเหลือทั้งหมดนี้ อาจนำพาอันตรายจาก เงา ที่ตามหลอกหลอนตระกูลจิรเดชารัตน์มาถึงตัวเธอ

“เอาไว้ให้ถึงตอนนั้นก่อน ค่อยว่ากัน”

[วัวหายแล้วล้อมคอกไม่ดีเลยนะพี่รัก ริณไม่เคยเห็นพี่เป็นแบบนี้เลย]

“งั้นก็เห็นซะ”

[ชอบมากเลยเหรอคะคนนี้?]

วรารักษ์เงียบไปครู่หนึ่งกับคำถามของน้องสาว ชอบงั้นเหรอ...เธอเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน

“ไม่รู้ว่ามากมั้ย แต่ปล่อยไปไม่ได้”

[เอาเถอะค่ะ แล้วแต่พี่รักตัดสินใจ แต่หวังว่าเลขาของพี่คงไม่โทรมาฟ้องอะไรริณอีกนะคะ อย่าเที่ยวไปสั่งปิดร้านใครมั่วซั่วล่ะ]

“ยัยริณ! พี่ไม่ได้บ้าอำนาจขนาดนั้น”

รักดุน้องสาวแก้เขินก่อนจะวางสายไป ทิ้งให้ความเงียบงันกลับมาครอบครองห้องทำงานกว้างขวางอีกครั้ง

หญิงสาวลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างบานยักษ์ เหม่อมองแสงไฟระยิบระยับของกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนที่ดูเหมือนเขาวงกตที่หาทางออกไม่เจอ

เธอหยิบนามบัตรสีทองใบหนึ่งขึ้นมาดู นามบัตรที่มีชื่อจริงและตำแหน่งที่เธอต้องปกปิดไว้สุดชีวิต แน่นอนว่ามันเป็นคนละใบกับที่ให้ไทน์ไป เพราะใบนี้มีทั้งตำแหน่งและเบอร์เลขา แต่นามบัตรที่ไทน์ได้รับไปนั้น เป็นนามบัตรส่วนตัวที่วรารักษ์เองก็ไม่คิดว่าวันหนึ่งเธอจะมีโอกาสหยิบยื่นให้ใคร

‘ไทน์...ถ้าเธอรู้ว่าฉันคือวรารักษ์ ลูกสาวคนโตของจิรเดชารัตน์ ประธานบริษัท 24 Hour ร้านสะดวกซื้อที่เธอเคยทำงาน

ร้านสะดวกซื้อที่ฉันใช้อำนาจเปลี่ยนกะให้เธอ

และร้านสะดวกซื้อที่ฉันยอมสั่งปิดรีโนเวทเพื่อให้เธอได้อ่านหนังสือ

เธอจะยังยิ้มให้ฉันเหมือนตอนที่เรากินข้าวผัดรถไฟด้วยกันไหม จะถอยห่างจากฉันไหม หากรู้ความจริงเข้าสักวัน’