ตอนที่12

ควันบุหรี่ถูกพ่นออกไปกับสายลมเอื่อย ๆ หอบควันสีหม่นให้ลอยสลายไปกับอากาศ นิ้วยาวขยับคอเสื้อปกปิดแผ่นผ้าก๊อซสีขาวที่แปะทับรอยรักบนซอกคอโผล่พ้นปกเสื้อยืดสีเข้มออกมา

เป็นการเมาที่เหี้ยที่สุดในชีวิต

ช่างแม่งเหอะ

คิดซะว่าให้ทานหมา

...หมาหัวโล้น

​"พี่บิ๊กไบค์คอไปโดนอะไรมาแปะผ้าก๊อซซะหนาเชียว~" ไบค์ทักขึ้นพลางละสายตาสอดรู้ลอดซี่ล้อรถมอเตอร์ไซค์ที่กำลังเช็กอยู่ข้าง ๆ

​บิ๊กปัดมวนบุหรี่ทิ้งลงพื้น ใช้ปลายรองเท้าผ้าใบเหยียบขยี้จนแหลกละเอียดดับสนิท "โดนทิ่ม..โดนเหล็กทิ่ม รีบไปส่งของกันเถอะเดี๋ยวพ่อจะโกรธกูเพลียๆ อยากกลับมานอน"

​น้ำเสียงตัดบทห้วนดุดันปัดความรำคาญ แฝดน้องเห็นหน้าตายและแววตาดุจัดของพี่ชายก็ยอมหุบปากฉับ บิ๊กไม่รอช้า ขยับตัวกระโดดขึ้นคร่อมเบาะมอเตอร์ไซค์คันเก่ง มือเรียวเอื้อมไปเปิดกุญแจแล้วกดปุ่มสตาร์ต ก่อนจะตวัดข้อมือบิดคันเร่งเทสเครื่องหนัก ๆ จนเสียงท่อไอเสียแผดคำรามก้องไปทั่วทั้งอู่ ลูกสูบขยับรัวลั่นสะเทือนขึ้นมาถึงฝ่ามือ แฝดพี่ดึงหมวกกันน็อกเต็มใบขึ้นมาสวม เสียงล็อกสายรัดคางดังคลิก กระจกหน้าหมวกสีชาถูกดึงลงมาปิดบังใบหน้าหล่อร้าย เหลือเพียงนัยน์ตาเรียวรีคมกริบที่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวจ้องตรงไปข้างหน้า มือซ้ายกำคลัตช์ เท้าขวาตบเกียร์หนึ่งดังปึก ก่อนจะกระชากคันเร่งปล่อยรถทะยานออกไปราวกระสุนปืนพุ่งออกจากรังเพลิง

​ความเร็วระดับตัวแข่งเริ่มสำแดงเดช บิ๊กควบมอเตอร์ไซค์พุ่งดิ่งเข้าใส่ย่านชุมชนแออัด แฮนด์รถแฉลบหลบกระเบียดนิ้ว ทิ้งโค้งซิกแซกผ่านช่องว่างระหว่างรถยนต์ซ้ายทีขวาทีอย่างชำนาญทาง

สายลมยามรัตติกาลปะทะหมวกกันน็อกดังอื้ออึง แต่สมาธิของบิ๊กนิ่งสนิทราวกับรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเครื่องยนต์ หางตาคมตวัดมองทางเสี้ยวหนึ่งก็จดจำทางหนีทีไล่ได้อย่างแม่นยำจังหวะเชนเกียร์ลดความเร็วทำได้อย่างไหลลื่นก่อนจะกระชากส่งคันเร่งอีกครั้ง ล้อรถบดเบียดสไลด์ผ่านหัวมุมเข้าสู่ซอยเปลี่ยวท้ายตลาดอันเป็นจุดนัดพบอย่างรวดเร็ว

​แสงไฟท้ายรถวับแวมอยู่ท่ามกลางความมืดของซอยอับ สองมือควบคุมแฮนด์รถนิ่งสนิทขัดกับความเร็วที่เพิ่งพุ่งดิ่งมา ทันทีที่ถึงจุดหมาย บิ๊กตบเกียร์ว่างสไลด์ล้อหลังให้ออกอาการนิด ๆ ก่อนจะเบรกจนรถจอดสนิทอย่างนุ่มนวลไร้เสียงเอี๊ยดอ๊าดให้สะดุดหู

​เงาร่างของชายฉกรรจ์สองคนเดินผ่าความมืดตรงเข้ามาหา บิ๊กยังคงนั่งอยู่บนเบาะรถ ไม่ได้ดับเครื่องยนต์ เสียงท่อยังคงครางต่ำขู่ฟ่ออยู่ในที มือเรียวเอื้อมเข้าไปใต้สาบเสื้อแจ็กเก็ต ดึงห่อพลาสติกพันเทปกาวสีดำสนิทไซส์กะทัดรัดออกมาโยนสไลด์ไปบนเบาะรถมอเตอร์ไซค์เก่า ๆ ของพวกมันที่จอดอยู่ข้าง ๆ

​"เช็คของเร็ว" บิ๊กพูดเสียงเรียบผ่านหมวกกันน็อก น้ำเสียงนิ่งสนิททว่าทรงพลังกดดันจนอีกฝ่ายไม่กล้าอือออ

​หนึ่งในนั้นรีบหยิบห่อขึ้นมาแกะดูปลายมุม ขยับพยักหน้าให้เพื่อนก่อนจะดึงสมาร์ตโฟนขึ้นมาจิ้มอย่างรวดเร็ว บิ๊กล้วงโทรศัพท์ของตัวเองออกมาจากกระเป๋ากางเกง สายตาคมกริบใต้หน้ากากสีชาเหลือบมองหน้าจอทันทีที่เสียงแจ้งเตือนเงินเข้าดังขึ้น นิ้วโป้งปัดเช็กตัวเลขยอดโอนเงินลอตนี้อย่างละเอียด เมื่อเห็นว่าตัวเลขครบถ้วนตามดีล เขาก็เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าตามเดิม

​"ครบ" บิ๊กเปรยสั้น ๆ หน้าตายไม่ยินดียินร้าย

​"แต๊งกิ้ว ไรเดอร์ผีสมชื่อเลยนะมึง" อีกฝ่ายเอ่ยปากชมปนขำ แต่อารมณ์ดิบห่ามของแฝดพี่ไม่ได้ตลกด้วย

​บิ๊กไม่เสียเวลาอยู่เสวนาด้วย มือซ้ายบีบคลัตช์ เท้าตบเกียร์ปึกใหญ่ ยกล้อหน้าลอยขึ้นจากพื้นกรวดเล็กน้อยตอนออกตัว ก่อนจะบิดคันเร่งกระชากมอเตอร์ไซค์คู่ใจหมุนเลี้ยวกลับลำ ทะยานร่างลับหายไปในความมืดของตรอกซอกซอยอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงฝุ่นตลบและกลิ่นน้ำมันไหม้จาง ๆ

บิ๊กกระชากคันเร่งส่งรถทะยานฝ่าความมืดออกสู่ถนนใหญ่พายานพาหนะไหลลื่นไปตามแรงบิดราวกับมีปีกโบยบิน ทว่าความเงียบสงบในซอยเปลี่ยวเมื่อครู่กลับทิ้งตะกอนบางอย่างเอาไว้

​สายตาคมกริบภายใต้หมวกกันน็อกเหลือบมองกระจกมองหลังซ้ำ ๆ แสงไฟท้ายรถของพวกมันค่อย ๆ เล็กสั้นและลับสายตาออกไป ทุกอย่างราบรื่นเกินไป... ราบรื่นจนผิดวิสัยงานสีเทาที่ต้องคอยระแวงหน้าพะวงหลัง

​ปกติแล้วไอ้พวกขี้ยามักจะลีลา ลนลาน หรือไม่ก็ต้องมีการต่อรองยื้อเวลาให้ชวนหงุดหงิด แต่วันนี้พวกมันกลับมายืนรอสแตนด์บายล่วงหน้า แถมจังหวะควักโทรศัพท์กดโอนเงินยังรวดเร็วและนิ่งสนิทผิดปกติ ไม่มีอาการสั่นหรือล่อกแล่กให้เห็นเลยสักนิด ยอดเงินก้อนใหญ่เด้งเข้าบัญชีทันใจเหมือนมีคนเตรียมสตางค์รอไว้ให้ขยับนิ้วทีเดียวจบ

​มันง่ายไป...

​​บิ๊กขมวดคิ้วมุ่นอยู่หลังหน้ากากสีชา สัญชาตญาณดิบของคนเคียงข้างโลกมืดมาตลอดชีวิตเริ่มส่งสัญญาณเตือนรัว ๆ ในอก ความราบรื่นไร้รอยต่อแบบนี้ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกสบายใจ ตรงกันข้าม มันกลับส่งกลิ่นอายแปลก ๆ ชวนให้สันหลังวาบ เหมือนทุกขั้นตอนถูกเซตเอาไว้ล่วงหน้าอย่างเป็นระบบเพื่อรีบปิดจ๊อบให้เสร็จ ๆ ไป

​หรือว่าฝั่งนั้น... กำลังมีแผนการอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ลับหลังเขากับไบค์กันแน่

ทว่าหลังจากแยกย้ายควบรถออกมาได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ความสงบอันน่าอึดอัดก็ถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง เสียงสมาร์ตโฟนในกระเป๋าแจ็กเก็ตแผดร้องลั่นรัวระยับสะเทือนอยู่ตรงแผ่นอก นิ้วเรียวตวัดกดปุ่มรับสายเชื่อมต่อเข้ากับระบบบลูทูธภายในหมวกกันน็อกทันที ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก น้ำเสียงละล่ำละลักร้อนรนจากปลายสายก็พ่นพรวดทะลุลำโพงเข้ามาขยี้ประสาท

​(พี่บิ๊ก! ชิบหายแล้วพี่! ไอ้พวกกลุ่มเมื่อกี้ที่พี่เพิ่งส่งของให้แม่งโดนรวบหมดแล้ว คาของกลางเลยพี่!)

​"แม่งเอ้ย!"

​บิ๊กสบถลั่น นัยน์ตาคู่สวยเบิกโพลงอยู่หลังหน้ากากสีชา ร่างกายตื่นตัวเต็มพิกัด สัญชาตญาณเอาตัวรอดอันเฉียบคมสั่งการให้เคลื่อนไหวในเสี้ยววินาที ชายหนุ่มเอี้ยวตัวหันไปตะโกนลั่นส่งสัญญาณสั่งแฝดน้องที่ควบรถอยู่ข้างๆ ทันที

"ไบค์! มึงแยกไปทางที่พี่เคยบอกเลย ทางนี้มีกลิ่นแปลก ๆ เดี๋ยวกูเคลียร์ทางนี้เอง!"

"โอเคพี่ เจอกันที่บ้าน..อย่าช้านะ"

"..อือ"

​สิ้นคำสั่ง บิ๊กไม่รอช้า เท้าหนากระทืบตบเกียร์ลงต่ำ ข้อมือขวาตวัดบิดคันเร่งจนสุดปลอก แรงบิดมหาศาลทำให้ล้อหลังปัดเบียดปั่นเศษกรวดกระจายว่อน กระชากตัวรถหักเลี้ยวเบนหัวหนีแยกไปอีกทางด้วยความเร็วสูง ทว่าในจังหวะวุ่นวายนั้น แฝดพี่ไม่มีโอกาสได้เห็นเลยว่า ทันทีที่ล้อรถแยกเส้นทางกัน ไบค์กลับกำเบรกแล้วหักแฮนด์รถแอบดอดไปหาฮายาโตะเองลับหลัง...

​ความเร็วบนหน้าปัดรถทะยานสูงขึ้นเรื่อย ๆ บิ๊กสับเกียร์เร่งความเร็วหนีตาย ตัดเส้นทางออกจากถนนหลักพุ่งดิ่งเข้าสู่ช่วงทางโค้งเปลี่ยวรกร้างที่สองข้างทางเต็มไปด้วยพุ่มไม้และซากสิ่งปลูกสร้างเก่า

ทว่าในจังหวะที่รถกำลังเอียงเทโค้ง รัศมีไฟหน้ารถก็สาดไปกระทบกับวัตถุขนาดใหญ่ รถยนต์สีดำฟิล์มทึบกับร่างหน้าใบหน้าคุ้นตาราวกับเพิ่งเจอมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมง พุ่งพรวดออกมาจากพุ่มไม้ข้างทางอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก่อนจะเหยียบเบรกขวางลำปิดทางหน้าตาเฉยในระยะกระชั้นชิด!

​"เอี๊ยดดดดด!"

​บิ๊กตาทึบสมองสั่งการให้ออกแรงกำเบรกหน้าและเบรกหลังพร้อมกันเต็มเหนี่ยว ท้ายรถมอเตอร์ไซค์สะบัดเหวี่ยงอย่างรุนแรงปัดสไลด์ขนานไปกับพื้นปูนปนทราย ทักษะการคุมรถระดับนักแข่งมือหนึ่งถูกงัดออกมาใช้ บิ๊กเกร็งข้อมือและท่อนขาหนีบถังน้ำมันแน่น พยุงตัวรถที่กำลังเสียอาการให้ตั้งตรงซ่อมจังหวะจนจอดสนิทห่างจากตัวถังรถ SUV สีดำขลับคันนั้นไปไม่ถึงคืบ เสียงล้อบดเบียดถนนดังลั่นสนั่นซอย พร้อมควันยางสีขาวและกลิ่นไหม้โชยหึ่งอบอวลในอากาศ

​ความเงียบเข้าปกคลุมได้เพียงอึดใจ ประตูฝั่งคนขับของรถคันใหญ่ก็เปิดออก ร่างสูงใหญ่กำยำไซส์ 195 เซนติเมตรในชุดลำลองเสื้อยืดสีเข้มเน้นกล้ามเนื้อแน่นหนั่นก้าวเท้าลงมาเหยียบพื้น ชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้อยู่ในเครื่องแบบตำรวจ ทว่าใบหน้านิ่งสงบหน้าตายบวกกับแว่นสายตากรอบใสที่สวมอยู่นั้น ทำให้บิ๊กที่อยู่ใต้หมวกกันน็อกถึงกับใจหายวาบ มือที่กำแฮนด์รถสั่นริกด้วยความโกรธและตกใจ ภาพทุกอย่างปะติดปะต่อกันในหัวทันที

​กระจกหน้าหมวกกันน็อกขึ้นตวัดขึ้นอย่างแรง นัยน์ตาวาวโรจน์จ้องเขม็ง

"มึง... ไอ้โล้น มึงเป็นสายใช่ไหม!!"