ตอนที่9

"แล้วเรื่องข่าวที่มีคนแอบลักลอบเอายาเสพติดเข้ามาปล่อยในเครือข่ายนักแข่ง มึงพอจะรู้อะไรบ้างไหม"

ฮายาโตะหุบยิ้มที่มุมปากทันที นัยน์ตาของหนุ่มญี่ปุ่นหรี่ลงจนเหลือเพียงเส้นเดียว แผ่กลิ่นอายมาเฟียกดดันออกมาทั่วทั้งห้อง

"คนของกูรายงานมาว่าช่วงนี้มียาเข้ามาเยอะจริง ๆ แต่มันจับตัวยากฉิบหาย"

ฮายาโตะก้มหน้าลงพ่นควันนิโคตินออกจากปากเป็นสายยาวถี่รัว ควันสีเทาพวยพุ่งหนาทึบจนมองเห็นใบหน้าไม่ชัดเจน ก่อนที่เขาจะขยับนิ้วชี้ปลายมวนบุหรี่ที่ไฟแดงก่ำตรงมาทางอีกฝ่าย

"แต่ถ้าจะมีใครสักคนทำอะไรเหี้ย ๆ แบบนี้ได้ ก็โน่น... คนที่มึงจ้องตาเป็นมันนั่นแหละ ไอ้บิ๊กบ้าเลือดนั่นมันเป็นมือหนึ่งของพ่อเลี้ยง มึงก็รู้คนญี่ปุ่นมันเลือดเย็นแถมยังโรคจิตหน้าซื่อ ๆ แต่ไอ้รันนั่นแหละตัวดี มันเหี้ยสุด ๆ ไม่แน่หรอกนะ เรื่องยาสกปรกที่มึงตามกัดไม่ปล่อยอยู่อาจจะเกี่ยวโยงไปถึงพวกมันทั้งหมดก็ได้"

"ถ้ามึงชอบเด็กไบค์นั่น ก็ขอเป็นแฟนซะเลยสิ"

หมวดน้อยนิ่งเงียบ แววตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่อีกฝ่ายโดยไม่กะพริบตา น้ำเสียงราบเรียบเหมือนหุ่นยนต์ที่ไม่มีความรู้สึกเจือปน แต่ทุกคำพูดแฝงไปด้วยคำสั่งที่กดดันให้เพื่อนต้องรีบไปล้วงข้อมูลให้ลึกที่สุด

ฮายาโตะเลิกคิ้วขึ้นสูง มองหน้าหล่อร้ายที่นั่งปั้นหน้านิ่งอย่างรู้ทัน นัยน์ตาของมาเฟียหนุ่มไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความตื่นเต้นที่สะท้อนเป็นประกายอยู่ในดวงตา ก่อนจะพ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นสาย

ฟู้วสส~

"แฟนเหรอ? หึ... แค่กูแอบเอาน้องมัน พี่มันยังตามมาจะฆ่ากูให้ตายคาสนามอยู่เนี่ย ถ้ามึงจะใช้กู มึงก็ไปประกบมันสิ ถ้าพี่มันไม่ขัด รับรองกูจะเค้นข้อมูลที่มึงอยากได้ให้เอง"

"เค้นข้อมูล ไม่ใช่รีดน้ำ ไอ้ลามก มึงคิดดูถ้ายาเสพติดลอตนี้หลุดเข้าวงการนักแข่งของมึงเมื่อไหร่... มึงจบเห่แน่ เพราะงั้นช่วยกูซะ"

หมวดน้อยโน้มตัวลงมาประจันหน้า ร่างกายมหึมาบดบังแสงไฟสปอตไลต์ด้านบนจนเกิดเงาทมิฬขนาดใหญ่ทับร่างฮายาโตะจนมิด น้ำเสียงทึบต่ำเปลี่ยนเป็นจริงจังและทรงอำนาจจนบรรยากาศในห้องดูหนักอึ้งและน่าขนลุก ดุดันเด็ดขาดในฐานะผู้พิทักษ์กฎหมายสายมืดที่ไม่สนวิธีการใด ๆ

"มึงมีหน้าที่เย็ดแฟนตัวเอง สานสัมพันธ์ให้แน่นแฟ้น... แล้วเค้นข้อมูลไอ้รันนั่นออกมา ส่วนกูจะประกบพี่มันหาทางรีดข้อมูลอีกทาง งานนี้มีแต่ได้กับได้"

ฮายาโตะนิ่งฟังนิ่งสนิท พลันใบหน้าหล่อเหลาก็เบะบึ้งบิดเบี้ยวทันทีเมื่อได้ยินแผนการ เขามองร่างหนาที่นั่งทำหน้าตายเป็นถึงตำรวจหน่วยพิเศษ แต่บุคลิกกลับดูไม่ต่างจากผู้ร้ายที่มันไล่จับ

บ้านเคคิยามะ

ภายในห้องรับรองระดับวีไอพีที่มืดสลัว มีเพียงแสงไฟจากสนามแข่งด้านล่างสาดสะท้อนผ่านกระจกบานใหญ่เข้ามาจาง ๆ รันยืนหันหลังพิงกระจก ในมือถือแก้วเหล้าราคาแพง แววตาคมกริบเย็นชาไร้ความรู้สึก ตรงกลางห้อง แฝดพี่น้องยืนนิ่งสนิท บรรยากาศอึดอัดจนแทบหายใจไม่ขัด

​"ไบค์ ออกไปรอที่รถก่อน"

​รันสั่งเสียงเรียบ ไบค์พยักหน้ารับคำตามปกติแล้วหันหลังเดินออกไปจากห้องทันที โดยไม่ได้คิดอะไร

​ทันทีที่ประตูไม้โอ๊กบานหนาปิดลงสนิท รันก็หันกลับมา... โดยไม่มีสัญญาณเตือนใด ๆ ทั้งสิ้น ฝ่ามือหนาตวัดฟาดเข้าที่ซีกใบหน้าของบิ๊กเต็มแรง!

​เพียะ!!

​เสียงตบหนัก ๆ ดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องที่เงียบสงัด แรงกระแทกมหาศาลส่งให้ใบหน้าของบิ๊กสะบัดตามแรงเหวี่ยงอย่างโหดเหี้ยม กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งขึ้นมาในปากพร้อมเลือดสีสดที่ไหลซึมทะลักออกมาที่มุมปากทันที ยังไม่ทันที่บิ๊กจะได้ตั้งตัว รันเสือกปลายเท้าถีบเข้าที่หน้าท้องอย่างรุนแรงและแม่นยำ ร่างของบิ๊กร่วงลงไปคุกเข่ากระแทกพื้นปูน ลมหายใจทั้งหมดถูกพรากไปจากปอดในวินาทีนั้น จุกจนหน้าเขียว ตัวงอเป็นกุ้ง

​"พ่อบอกให้ดูน้องดี ๆ ใช่ไหม! พ่อย้ำกี่ครั้งแล้วว่าให้คุมให้อยู่!"

​รันตวาดลั่น เสียงคำรามต่ำลึกแฝงความอำมหิตบ้าคลั่ง ทรงอำนาจจนบรรยากาศในห้องแทบระเบิด พร้อมกับส่งแรงเท้าเตะเสยอัดเข้าที่ชายโครงของคนบนพื้นจนเกิดเสียงเนื้อกระแทกดัง ตับ! ร่างของบิ๊กไถลครูดไปกับพื้นปูนขัดมัน

​"ทำไมมันถึงไปยุ่งกับคนฝั่งนั้นได้! ทั้งที่พ่อเตือนแล้วว่าพวกมันจ้องจะเล่นงานเราเพราะมันรู้จักกับตำรวจ! แล้วเรื่องยา! แผนการส่งของลอตนี้ต้องเลื่อนเพราะระแวงว่ามันจะรู้ จะพังพินาศกันหมดเพราะความสะเพร่าของน้อง มึงเป็นพี่ต้องดูแลน้องรู้ไหม!"

​ตึบ! ตับ!

​รันสบถลั่นพลางสาวเท้าตามไปบดขยี้ เปลี่ยนร่างนักแข่งเบอร์หนึ่งให้กลายเป็นกระสอบทรายมีชีวิตทันที พ่อเลี้ยงโหดระบายโทสะกระหน่ำทั้งเตะซ้ำ กระทืบย้ำ เล็งตรงเข้าที่ชายโครง แผ่นหลัง และหน้าท้องของบิ๊กอย่างต่อเนื่องอุตลุดดุดันไร้ความปรานี เสียงฝ่าเท้าหนัก ๆ บดขยี้ลงบนเนื้อหนั่นแน่นดังตึบตับสลับกับเสียงร่างกระแทกพื้นห้องสี่เหลี่ยมอย่างบ้าคลั่ง

​โครมมมมม!!!

​บิ๊กไอโขลกสั่นสะท้านไปทั้งสรรพางค์กาย หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างทรมาน มือทั้งสองข้างกุมท้องตัวเองด้วยความเจ็บปวดเจียนตายที่แล่นริ้วระเบิดไปทั่วร่าง ทุกครั้งที่แรงเท้าบดขยี้ลงมา กระดูกชายโครงร้าวระบมจนระบัดไปถึงขั้วหัวใจ ทว่าแฝดพี่กลับไม่ยอมส่งเสียงร้องเล็ดลอดออกมาจากลำคอแม้แต่แอกเดียว นัยน์ตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความดื้อรั้นอันเป็นเอกลักษณ์ ทำเพียงแค่ขดตัวคุดคู้อยู่บนพื้น กัดฟันแน่นจนเลือดไหลซึมตามไรฟัน ยอมรับแรงตีนและอารมณ์ดิบเถื่อนทั้งหมดไว้คนเดียวเพื่อปกป้องอีกชีวิต

​รันลงมืออย่างมืออาชีพคนเย็นชาผ่านโลกมืดมาอย่างโชกโชน แววตาไร้ความเมตตาขณะจ้องมองร่างที่สะบักสะบอม เขารู้ดีที่สุดว่าต้องกระแทกฝ่าเท้าลงตรงจุดไหน เพื่อระบายความเหี้ยมและสร้างความทรมานขั้นสุด โดยไม่ให้เกิดรอยแผลเป็นหรือรอยช้ำโผล่พ้นนอกร่มผ้าของบิ๊กเด็ดขาด ยามที่มันต้องใส่ชุดนักแข่งลงสนาม

​มันคือข้อตกลงเด็ดขาดระหว่างเขากับรันมาตั้งแต่แรก... ไบค์ต้องไม่โดนแตะต้องแม้แต่ปลายก้อย ถ้าไบค์ทำพลาด บิ๊กจะเป็นคนรับผิดชอบ ลากคอตัวเองมารับตีนแทนทั้งหมด โดยที่ไบค์ไม่เคยรู้เรื่องนี้เลยสักนิด

​ทันทีที่สิ้นสุดการลงทัณฑ์ รันหันหลังกลับไปยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มหน้าตาเฉย ราวกับเหตุการณ์ป่าเถื่อนเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น ทิ้งให้บิ๊กนอนนิ่งอยู่บนพื้นปูนครู่ใหญ่เพื่อเค้นลมหายใจกลับเข้าปอด แฝดพี่พยุงร่างที่บอบช้ำภายในขึ้นมาจากพื้นอย่างยากลำบาก กัดฟันฝืนความเจ็บปวดที่แล่นริ้วจุกเสียดตรงหน้าท้องและชายโครง เขาขยับเสื้อผ้าเช็กความเรียบร้อย ใช้นิ้วโป้งปาดคราบเลือดที่มุมปากออกจนสะอาด นิ่งค้างปรับสีหน้าอยู่หน้ากระจกบานใหญ่จนแน่ใจว่าไม่มีพิรุธ ก่อนจะหมุนลูกบิดประตูเดินกลับออกมา

​ทันทีที่ก้าวพ้นขอบประตูห้องรับรอง บิ๊กก็ปรับเปลี่ยนท่าทางเป็นปกติทันตา ใบหน้าสวยนิ่งสนิทไร้ร่องรอยความเจ็บปวด เรียวขายังคงก้าวเดินด้วยน้ำหนักที่มั่นคงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

​"ทำไมนานจัง พ่อว่าไงบ้าง มีอะไรไหม?"

​ไบค์ที่นั่งรออยู่บนเบาะรถเอ่ยปากถามทันทีที่เห็นพี่ชายเปิดประตูขึ้นมานั่งฝั่งคนขับ หน้าซื่อ ๆ ของไบค์เต็มไปด้วยความกังวลตามประสาคนไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย มันคิดแค่ว่าพี่ชายโดนเรียกไปตักเตือนธรรมดาเหมือนทุกที

​"ไม่มีอะไร ท่านแค่เรียกไปคุยเรื่องงานครั้งหน้า"

​บิ๊กตอบเสียงเรียบ พลางสตาร์ทรถแล้วหักพวงมาลัยเลี้ยวออกไป แววตาคู่สวยเหม่อมองถนนตรงหน้า นึกสมเพชตัวเองในใจที่ต้องกลืนก้อนเลือดซ่อนความระบมเจียนตายเอาไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งสงบ โดยที่น้องชายฝาแฝดที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ไม่เคยระแคะระคายหรือรู้เลยสักนิดว่าแผ่นหลังและหน้าท้องของพี่ชายในตอนนี้... เจ็บจนแทบขาดใจหนึ่งชั่วโมงต่อมา... หลังจากขับรถพาน้องชายกลับไปส่งที่พักและรอจนกระทั่งไบค์หลับสนิท บิ๊กก็พาซากร่างกายที่บอบช้ำลากสังขารมานั่งอยู่ที่บาร์เหล้าเล็ก ๆ ข้างทาง ซึ่งตั้งอยู่ลึกเข้าไปในซอยไม่ไกลจากสนามแข่งนัก

อาการระบมที่ชายโครงและหน้าท้องเริ่มสำแดงฤทธิ์หนักขึ้นเรื่อย ๆ ทุกครั้งที่สูดลมหายใจ ความเจ็บปวดแสนสาหัสจะแล่นริ้วแปลบปลาบขึ้นมาจนในหัวขาวโพลน ไม่มีหยูกยาอะไรทั้งนั้นในเวลานี้ มีเพียงน้ำสีอำพันรสขมจัดในแก้วที่บิ๊กเลือกใช้ระงับความระบมเจียนตาย ปากหยักจรดลงบนขอบแก้ว กระดกเหล้าลงคอหมดแก้วแล้วแก้วเล่าอย่างบ้าคลั่ง หวังให้แอลกอฮอล์เข้มข้นวิ่งไปดับความระบมในช่องท้อง และกดความเซ็งระเบิดระเบ้อที่แล่นพล่านอยู่ในหัวให้จมลงไป ในที่สุดสมองก็ตื้ออื้ออึง ร่างกายเริ่มชาหนึบจนสติพังทลายลงพร้อมกับความเมามายที่ดิ่งวูบหัวทิ่ม